Health & Sport
Dagboek van een #nietzofitgirl #5: Safety first
Health & Sport
Dagboek van een #nietzofitgirl #10: Apenkooien met volwassenen
Health & Sport
Dagboek van een #nietzofitgirl #8: Glow-in-the-dark-dansles
Health & Sport
Dagboek van een #nietzofitgirl #6: Sportlesjes met choreografie
Health & Sport
Dagboek van een #nietzofitgirl #3: Killer van een warming-up
Health & Sport
Dagboek van een #nietzofitgirl #9: Boksen met mannen
Health & Sport
Dagboek van een #nietzofitgirl #1: Trampolinetrauma
Health & Sport
Dagboek van een #nietzofitgirl #7: Sportgroepje spoorloos
Cultuur
5 redenen waarom je naar de Oranjeleeuwinnen moet kijken vandaag
Health & Sport
Ass Ketchum Deadlift
Gossip & Sterren
Dit excuus gebruikt Chantal om onder haar sportles uit te komen
Fashion
Health Freak
Health & Sport
Nienke had orthorexia: 'Ik sportte soms wel twee keer per dag'
Fashion
Buitenspel-en
Fashion
5 gym outfits waarin je zéker naar de sportschool wilt
Health & Sport
Bah: zo voorkom je dat je ziek wordt door bacillen in de sportschool
Health & Sport
#fitspiration
Health & Sport
Word een pro in planken
Health & Sport
Een nostalgisch potje apenkooien kan sinds kort weer in deze steden
Health & Sport
Dagboek van een #nietzofitgirl #4: Geitenwollensokkenyoga
Beeldende kunst
‘Eva Captures’ de beste momenten back & on stage
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Dagboek van een #nietzofitgirl #2: Bootcamp na je bevalling
Health & Sport

Dagboek van een #nietzofitgirl #2: Bootcamp na je bevalling

Tijdens het spinnen, bootcampen en yogaën gaat er nog weleens iets mis. Dat ingehouden scheetje weet tóch te ontsnappen of je slaat je buurvrouw een blauw oog. En dat acrobatische lesje klonk leuk, maar bleek in jouw geval een dodemansrit. Té gênant om op Instagram te plaatsen, maar niet om in ons Dagboek van een #nietzofitgirl te delen. 100% waargebeurd. Deze keer: Michelle gaat bootcampen na haar bevalling.

30-1-2019 21:00
Beeld: &C Magazine, fotografie: Frank Brandwijk, concept & styling: Jessica Machen & Elisabeth Verbrugge

Michelle (40): ‘Nadat ik bevallen was van mijn tweede zoon, moest ik echt weer eens iets gaan doen. De sportschool zag ik niet zo zitten met mijn blubberbenen en puddingbuik. Veel te confronterend met al die fitgirls in fonkelnieuwe blote tanktops om me heen die fitter, strakker en knapper zijn. Sporten in de buitenlucht, met een klein groepje, dat leek me een beter idee. Een vriendin tipte me een tweewekelijks bootcampclubje in de buurt onder begeleiding van een knappe oud-hockeyspeler. Die afleiding nam ik dan maar voor lief, en wie weet zou het me wel motiveren om harder mijn best te doen.

Lees ook: Dagboek van een #nietzofitgirl #1: Trampolinetrauma

Vol goede moed stond ik maandag om half 7 klaar om hardlopend naar de ontmoetingsplek te gaan, een stukje van 2 kilometer. Mijn zoons waren onder de pannen en ik paste zowaar nog in mijn sportoutfit van vroeger. Opsteker. Helaas werd die positieve energie direct weer de kop ingedrukt tijdens de 2 kilometer naar het park. Ik moest om de paar honderd meter uithijgen en kwam nog nét niet te laat aan bij de les. Het zweet parelde op mijn bovenlip en ik voelde me nu al afgemat. Met een rood hoofd – van de inspanning én gêne – meldde ik me bij de coach, die zich vrolijk voorstelde. De rest van de groep bestond uit mannen en vrouwen van verschillende leeftijden. Niet alleen maar strak afgetrainde jonge fitgirls. Gelukkig.

We begonnen met de warming up, die bestond uit: nog meer hardlopen. Ik probeerde te doen alsof het me weinig moeite kostte, maar ik wilde het liefst op de grond neerploffen voor een dutje. Na een klein rondje waarbij iedereen vrolijk met elkaar babbelde terwijl ik amper meer kon praten, volgden godzijdank wat stretchoefeningen. ‘En dan nu 1 minuut jumping jacks, zo snel als je kan’, spoorde de coach ons aan.

Bij de jumping jacks ging het mis. Twee kinderen hadden hun sporen achtergelaten down under. Ik voelde hoe mijn bekkenbodemspieren me in de steek lieten en hoe een vloeistof – dit móest wel plas zijn – zich een weg baande naar mijn sportlegging. Het enige wat ik kon denken was: godzijdank heb ik mijn zwarte legging aangetrokken, en niet die lichtgrijze. Ik deed snel mijn vest uit en bond hem rond mijn middel. ‘Heb je het zo warm?’, vroeg mijn buurvrouw. Nee mens, ik heb ik mijn broek geplast, maar dat zei ik natuurlijk niet. Ik knikte maar een beetje onnozel van ja.

Ik schaamde me dood, maar ik durfde ook niet weg. ‘Zoek een partner en maak teams van twee’, riep de coach vervolgens tot mijn schrik. Teams! Nee! Ik wilde het liefst zo ver mogelijk uit de buurt van andere levende wezens blijven. Helaas wist mijn volhardende buurvrouw mij meteen te vinden. ‘Zullen wij samen?’. We moesten rug tegen rug squatten en elkaar als een kruiwagen op handen over het veld laten lopen. ‘Begin jij maar’, probeerde ik nog, maar even later kwam toch de onvermijdelijke wissel. De buurvrouw had vól zicht op mijn kruis, maar zei niks. Ik hoopte maar dat ze het óf niet gezien had óf dacht dat het zweet was.

Na mezelf in duizend bochten gewrongen te hebben om mijn ongelukje te verbergen, was de les eindelijk afgelopen. Ik vermoed dat ik door de spanning wel twee keer zoveel calorieën heb verbrand als normaal. Twee weken later was ik toch weer van de partij. Maar dan wel met een matras in mijn broek.’

Je leest elke woensdagavond een nieuwe editie van Dagboek van een #nietzofitgirl.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.