'Ik heb je hulp nodig,' fluistert hij, 'weet jij toevallig iets van pornografie?'

Als vrijwilliger bij het verzorgingstehuis helpt James de ouderen graag waar hij ook kan helpen. Ook als het soms over privézaken gaat.

Sinds een paar jaar doe ik vrijwilligerswerk in een verzorgingstehuis. In het begin zag ik het als iets wat ik moest doen om mezelf goed te kunnen voelen. Door goed te doen, wilde ik mezelf terugzetten naar fabrieksinstellingen. Mijn werkzaamheden waren een soort scrubgel voor mijn afbrokkelende karma. Als ik op mijn slechte gedrag werd aangesproken, had ik altijd een wandelstok achter de deur. 'Meneer, u dringt voor!' 'Klopt, maar ik doe ook vrijwilligerswerk in een verzorgingshuis.' Het leven is wat dat betreft een gekmakende zoektocht naar balans. Je zit in je eentje op de wip en moet proberen om allebei de uiteinden omhoog te houden.

Zodra ik het verzorgingstehuis binnenloop, word ik rustig. Mijn ego blijft buiten op me wachten. Ik word verwelkomd door de geur van te sterke thee en het geluid van piepende rolstoelwielen die over de vinylvloer rollen. Oude mensen maken me rustig. Mensen van mijn eigen leeftijd vechten tegen de ouderdom, maar op deze plek heeft het geen zin meer om te vechten. Vergankelijkheid is blijkbaar iets waarmee je je kunt verzoenen. 

'Ben je er weer, jongen?' vraagt mijn favoriete oude man. Zijn ogen zijn wakker, maar zijn haar slaapt nog en zijn pyjamabroek zit verkeerd om. Vroeger was hij een danser. Heel soms, als hij zich sterk genoeg voelt, draagt hij zijn tapdansschoenen en klikklakt hij als een veulentje door de gang. 'Ik heb je hulp nodig,' fluistert hij, voordat hij zijn kamerdeur sluit. 'Toen mijn vrouw stierf, stierf mijn libido ook. Maar ik voel sinds kort weer dingen kriebelen. En ik hoef echt geen relatie of zo, maar weet jij toevallig iets van pornografie?' vraagt hij. Zijn rimpels beginnen te blozen.

'U bent aan het goede adres. Dit huis is gebouwd op viezigheid,' fluister ik. De oude man overhandigt mij zijn iPad. De toegangscode is de geboortedatum van zijn vrouw. Hij is nog lang niet jarig. 'Ik heb het zelf geprobeerd, maar er is zo veel keuze. Ik verlam gewoon jongen. Je hebt tegenwoordig echt veel soorten seks. En sommige varianten lijken niet eens meer op seks. Er zijn duizenden sites en alles is gratis.'

'Dat is ook zo, meneer. Waar houdt u van? Wat vindt u opwindend?' 'Mooie vrouwen. Ronde vormen.' 'Bent u meer van de billen of van de borsten?' 'Moet ik echt kiezen? Het voelt als kiezen tussen appeltaart en slagroom.' 'U hoeft niet te kiezen. Vindt u dit een mooie vrouw?' vraag ik. 'Ik heb het niet zo op tatoeages en om eerlijk te zijn lijkt ze te veel op mijn kleindochter.' 'Geen blondines dus, en geen inkt. Duidelijk.' 'Ik waardeer dit enorm, jongen. Als je zo oud bent als ik, vergeet je soms dat je een mens bent. Dat ik een man ben. Dat ik aangeraakt kan worden. Dat ik kippenvel kan krijgen. Dat ik mezelf kan aanraken.' 

Een kwartier later sluit ik de deur en loop de gang weer op. Dit was de eerste keer dat mijn vrijwilligerswerk letterlijk over vrijen ging. Ik weet nog niet of ik mezelf terug naar fabrieksinstellingen kan zetten, maar mijn browsergeschiedenis is voor de komende tijd weer even gewist.

scoor &C’s nieuwste nummer nu hier!