Ineens speelde ik in de Champions League van de televisie

Of ik in liefde op het eerste gezicht geloof? Ach, hou op hoor. Vanzelfsprekend. Honderd miljoen duizend procent zelfs. Ik ben namelijk niet alleen een hopeloze romanticus, maar ook gewoon iemand met een uitstekend gevoel voor drama. En laten we eerlijk zijn: een betere liefdesaffaire dan die tussen mij en RTL Boulevard ga je niet krijgen. Sorry aan alle exen, maar jullie waren gewoon… het voorprogramma.

Bijna twintig jaar geleden dook ik na m'n eerste stapjes in televisieland bij Barend & Van Dorp en Idols dat gezellige zwarte gat in waar je als mediapersoon standaard een abonnement op krijgt. Licht uit, spot uit, carrière even op vliegtuigstand. Ik was wanhopig op zoek naar een nieuwe jas: eentje die leuk moest staan, maar ook niet na twee seizoenen uit de mode zou zijn. En diep van binnen wist ik heus wel: die jas? Dat was RTL Boulevard. Alleen ja, ik voelde me toen nog een beetje alsof ik met m'n C&A-kinderkorting stond te twijfelen bij de Gucci-afdeling.

Ik werd aangenomen bij het programma waar ik al vanaf dag één van m’n studie Journalistiek stiekem overheen zat te kwijlen. RTL Boulevard begon in september 2001, precies tegelijk met mijn opleiding. Toeval? Heus niet. Ik noem dat gewoon destiny. Of een licht narcistische interpretatie van het universum, zo kan je het ook absoluut zien.

En toen gebeurde het. Ik voelde me daar meteen als een vis in het water. Eentje met zwaar blonde highlights en een lichte voorkeur voor rode lopers, maar toch. Schrijven, bedenken, slijpen, glitteren, het ging allemaal vanzelf. Ineens was het Mediapark geen verzameling saaie gebouwen meer, maar mijn persoonlijke speeltuin. De Champions League van de televisie. En ik? Blijkbaar ’n basisspeler daarin. Wie had dat gedacht.

In de jaren daarna werd 't één lange aaneenschakeling van standje 'is dit serieus mijn werk?' natuurlijk. Ik interviewde de cast van Harry Potter op de filmset in Londen (ja, de originele) en struinde rode lopers af alsof ik ervoor betaald kreeg. Wat ook zo was, detail. En ik sprak voor online videochats (die waren toen nog booming) met BN'ers, half-BN'ers en mensen die vooral beroemd waren in hun eigen straat. Ik was thuis. Eindelijk.

En misschien nog wel belangrijker: de mensen achter de schermen. Collega's die vrienden werden en vrienden die uiteindelijk gewoon familie bleken. Van die types die je jaren later nog steeds appt alsof je elkaar gisteren nog zag. Dat soort banden verzin je niet, die ontstaan vrijwel direct als je samen te vaak pizza eet in een redactieruimte zonder daglicht.

Terugkijkend had ik daar eigenlijk alles. Echt alles. Werk waar ik van hield, mensen om me heen die ertoe deden en een leven dat verdacht veel leek op hoe ik het vroeger in m’n Achterhoekse slaapkamer had uitgetekend.

Maar ja… gooi er een snufje ‘je bent jong en je wil wat’ doorheen en je voelt ’m al aankomen. Want voldaan zijn is leuk, maar licht dramatisch ontevreden zijn? Dat is waar de echte verhalen beginnen. Ik wilde meer. En spoiler alert: ik kreeg. Uiteraard. Mijn. Zin.