Hallo! Ik ben Marije en ik ben misschien alcoholist

Hallo! Ik ben Marije en ik ben misschien een alcoholist. Althans, dat dacht ik heel even nadat ik uit nieuwsgierigheid de alcoholtest van verslavingskliniek Jellinek invulde. De uitslag was niet bepaald wat ik had verwacht. 'Het blijkt dat je niet goed omgaat met alcohol. Dat is gevaarlijk voor je gezondheid. Het is beter voor je om minder alcohol te gaan drinken.'

Pardon?

Alsof dat nog niet genoeg was, kwam de Gezondheidsraad eind vorige week ook met een glashelder advies: drink géén alcohol. Ook niet een beetje. Gewoon helemaal niet. Elk glas verhoogt het risico op gezondheidsproblemen. En toch stak ik direct mijn kop in het zand toen ik dit rapport las.

Ik ben namelijk nooit iemand geweest die stiekem een fles leegdrinkt of op dinsdagmiddag een wijntje nodig heeft om de dag door te komen. Ik ben gewoon iemand die ontzettend van het goede leven houdt.

Sinds Jelle bij mij is ingetrokken, gaat er bijna iedere avond wel een fles open. Niet uit ellende, integendeel. We koken uitgebreid, zetten een kaasplankje op tafel en nemen de dag door. Is er iets te vieren? Dan trekken we bubbels open. Is er níéts te vieren? Dan vinden we daar meestal ook nog wel een reden voor.

Op het terras ben ik bovendien zo'n Gierige Gerda die zonder blikken of blozen zes euro neertelt voor een glas wijn, maar een cola zero van € 3,45 stiekem zonde van het geld vindt. Dat vind ik achteraf zelf ook een suffe gedachte. Blijkbaar vind ik het alleen 'waar voor mijn geld' als er alcohol in zit.

Resultaat: ik drink eigenlijk bijna iedere dag. Ook op maandag. En als ik écht eerlijk ben, vaak meer dan één glas.

Het gekke is: ik weet dat ik prima zonder kan.

Ik heb anderhalf jaar geen druppel alcohol gedronken. Dat ging verrassend makkelijk. Ik sliep beter, voelde mij fitter, werd nooit wakker met een knallende kater, en ontdekte hoe bijzonder mensen zich gedragen met een paar bakkies op.

Maar ik ontdekte óók iets anders. Ik miste de alcohol nauwelijks. Ik miste vooral het gezellige gevoel dat ik aan een glas wijn had gekoppeld. Dat eerste terras in de zon. Een lange zomeravond. Een goed gesprek aan de keukentafel. Misschien is dat wel de grootste marketingtruc die alcohol ooit heeft uitgehaald. We zijn gaan geloven dat gezelligheid en alcohol onlosmakelijk met elkaar verweven zijn. We vieren alles met een glas. We proosten op successen. En na een drukke dag hebben we 'wel een wijntje verdiend'.

Nu ben ik 38 en krijg ik ineens door een online test van een verslavingskliniek te horen dat ik niet goed met alcohol omga. Terwijl ik mezelf helemaal niet zie als iemand met een alcoholprobleem, maar gewoon als een levensgenieter. Dat zet je toch even aan het denken.

Als ik alle onderzoeken lees, weet ik heus wat verstandig is. En dat alcohol in geen enkel opzicht goed voor mij is. Toch schenk ik vanavond waarschijnlijk weer een glas in. Omdat ik gezelligheid en mezelf belonen blijkbaar nog altijd met wijn associeer.

Misschien is dat precies wat de Gezondheidsraad minder normaal probeert te maken.

De vraag is alleen…Wil ik wel zonder mijn wijntje?