Het ergste is als ik een soort van herkend word

Laten we beginnen met het slopen van de grootste leugen van Hilversum: de BN’er die claimt dat hij ‘het liefst anoniem’ was gebleven.

‘Oh, die bekendheid? Had van mij niet gehoeven, hoor.’ Wat een onzin. We vinden het heerlijk. Iedereen die met zijn bek op primetime televisie te zien is, smacht naar die spotlight. Laten we niet liegen: het verdient meer dan goed, en we gaan stiekem allemaal supergoed op de privileges. Niets is lekkerder dan misbruik maken van je status.

Sta je in de stromende regen in een meterslange rij voor een evenement, komt er zo’n beveiliger naar je toe: ‘Hé, jij bent toch van ...? Kom maar binnen, loop maar door.’ Zeg je dan: ‘Nee hoor, ik sluit netjes achteraan aan’? Tuurlijk niet. Je trekt een gezicht van: tsja, het is een zware last, maar ik offer me wel weer op voor de vipruimte, en je loopt gniffelend naar binnen.

Die hypocrisie zit diep. Ik betrap mezelf er ook op. Soms loop ik op straat en zie ik in mijn ooghoek dat iemand kijkt. Wat doe je dan? Je gaat onbewust toch anders lopen. Iets meer borst vooruit, een tikkeltje meer ‘aan’. Je zet je innerlijke selfiemodus alvast aan. Ja hoor, herken mij maar. Wil je een foto? Vooruit, doe maar. En dan loop je daar te stralen... tot die persoon je straal voorbijloopt. Of erger: je aankijkt met een blik van: wat doe jij nou raar, vriend? Loop door.

Maar dat is niet eens zo erg. Wat het ergste is, is als je een soort van herkend wordt. Dat zijn de mensen die op je afstappen en zeggen: ‘Hé... ik ken jou ergens van.’ Op dat moment begint de totale waanzin. Want voor je het weet, sta je op een doodgewone dinsdagmiddag tussen de bloemkool en bonusaanbiedingen je eigen cv op te noemen, alsof je bij een uitzendbureau solliciteert. Je komt dan in een soort lijpe live-uitzending waarin je De slimste mens met iemands geheugen moet spelen. Nou, random mevrouwtje, hier gaan we. Wat weet u van Edson da Graça? Kent u Willem Wever? Nee? Nieuwe baasjes ook niet? Holland’s Got Talent dan? Daar zat ik in de jury. Expeditie Robinson misschien? Nee, ook niet... O, The Voice? Nee?! Je voelt je per seconde kleiner worden. Je staat daar te bedelen om een stukje validatie. ‘Alsjeblieft mevrouw, koppel mijn gezicht aan een format, want ik begin nu zelf ook aan mijn bestaan te twijfelen.’ Het absolute dieptepunt? Als je de hele waslijst hebt afgewerkt en ze je nog steeds glazig aankijken, om vervolgens triomfantelijk te roepen: ‘O nee, nu weet ik het! Jij bent die vriend van de kapper van mijn zus!’

Die pijnlijke misverstanden op straat? Onze verdiende loon. Ze zijn de kosmische correctie voor onze arrogantie. Uiteindelijk laat het zien hoe kwetsbaar en pijnlijk menselijk we zijn. We willen allemaal gezien worden, speciaal zijn. Alleen hebben wij BN’ers blijkbaar een camera en een RTL-contract nodig om dat aan onszelf te bewijzen. Dus de volgende keer dat je me ziet lopen en twijfelt waar je me van kent: bespaar me het vragenuurtje en zeg gewoon dat ik de beste presentator van de Nederlandse buis ben. Dan liegen we tenminste in de richting waar mijn ego het lekkerst op gaat... 

Deze column staat in &C's nieuwste editie 'Wie ken je nou écht?' die nu in de winkels ligt.