Ehm, ben ik geghost door mijn beste vriendin van vroeger?

Toen Bobbie Bodt een tijdje terug een oproep op haar socials plaatste begon haar zoektocht naar nieuwe vrienden. Met deze week: een oude bekende tegenkomen op straat gaat niet altijd over rozengeur en maneschijn.

Op een zonnige dag fietste ik met een hoofd - en tas - vol door een ontzettend stille straat in Amsterdam. Zo'n straat waarvan je weet: als ik hier iemand tegenkom, dan is er geen ontwijken aan. Geen 'doen alsof je op je telefoon zit', geen 'oeh, even tempo verhogen want ik ben te laat', gewoon oogcontact en deal with it.

En daar zag ik haar. Mijn beste vriendin van vroeger. Het was een blik vol herinnering. Terug naar 15 jaar geleden. Naar eindeloze MSN-gesprekken, make-up sessies, naar dat ene liedje van Britney dat altijd aan stond (en waarvan ik nu nog steeds elke keer aan haar denk als ik het hoor). We deelden álles. Tot we ineens niks meer deelden. Ik heb mezelf altijd afgevraagd of het bewust verwaterd is of dat we gewoon ouder werden. 

Dat we elkaar zo lang niet gezien hebben leken mijn hersenen zich op dat moment niet helemaal te beseffen. Een halve seconde oogcontact en hop, daar ging ik. Ik weet niet of het aan de vermoeidheid lag of ik gewoon verrast was om haar weer te zien: alsof we nog steeds de beste vriendinnen zijn, riep ik luid haar naam. Stormde op haar af en gaf een knuffel. Mijn enthousiasme nam het over en vroeg verbaasd: 'Wat doe jij nou hier!?' Terwijl ze antwoordde dat ze hier om de hoek werkt en even een broodje aan het eten was, besefte ik me pas dat het niet een vriendin van nu is (en dit dus best indringende ontmoeting kan zijn), maar dat we járen in te halen hebben. 

Lees ook: Een eerste date met diepgang? Met deze vriendinnengroep wel

'Zullen we anders een keer een kop koffie drinken?', vroeg ze na een praatje dat vooral bestond uit 'wat doe jij tegenwoordig' en 'wat heb je gestudeerd?'. Ik voelde iets oplichten in mij: dat zij míj́ ook wilde zien. Misschien zijn we elkaar gewoon echt uit het oog verloren. 

Ik pakte mijn telefoon, zij noemde haar nummer en plop, daar verscheen haar naam in beeld. Ik had haar nummer gewoon nog! 'Ik app je!', riep ik nog terwijl ik wegfietste. Thuis belde ik meteen mijn vriend: 'Weet je wie ik tegenkwam?! We gaan koffie drinken!'

's Avonds tikte ik een berichtje en zag dat ons laatste contact in 2015 was geweest. Een 'gefeliciteerd met je verjaardag' over en weer. Tien jaar verder en toch heb ik het gevoel dat ik haar nog steeds door en door ken - alsof ze een deel van mij is. Het bericht bleef die avond op één vinkje staan. Ze zal haar telefoon wel uit hebben staan. 

Maar de volgende dag kwam er geen vinkje bij. Tot op de dag van vandaag is mijn bericht niet aangekomen. Zal ze haar oude nummer gegeven hebben?