Een eerste date met diepgang? Met deze vriendinnengroep wel

Toen Bobbie Bodt een tijdje terug een oproep op haar socials plaatste begon haar zoektocht naar nieuwe vrienden. Met deze week: een eerste borrel met een potentiële nieuwe vriendinnengroep.

Je kent ze vast wel: van die vriendinnengroepen die al járen bestaan. Ze hebben bijnamen voor elkaar, inside jokes waar je niks van snapt, en gebruiken zinnen als: 'Weet je nog, die keer in Barcelona?' terwijl jij zwijgend je glas vasthoudt en glimlacht alsof je er ook bij was. Spoiler: je was er niet bij.

Zo'n groep heb ik niet, en eerlijk gezegd vind ik dat een groot gemis. Geen jaarlijkse vriendinnenweekenden, geen groepsapp die dag en nacht pingt met memes, voice memo's en ongemakkelijke foto's. Toen ik het aanbod kreeg om aan te schuiven bij al een bestaande groep vriendinnen vond ik dat een grote eer. Zij waren al heel wat jaren samen, maar hadden al een tijdje zin in een injectie van nieuwe energie in de groep. En daar was mijn video op Instagram waar ik uitsprak dat ik zin had in nieuwe vrienden. 

Met gezonde spanning fietste ik die avond naar een bar voor onze eerste afspraak waar ik vier vreemde vrouwen zou ontmoeten. Of nou ja, niet helemaal vreemd: één van de meiden bleek de tweelingzus van iemand met wie ik ooit op werktrip was geweest. Daardoor was er meteen iets vertrouwds. Hetzelfde gevoel wanneer je iemand herkent zonder te weten waarvan.

Wat me opviel: iedereen was super open en ik had gelijk het gevoel alsof ik bij hen hoorde. We begonnen met een uitgebreide voorstelronde en gingen als vanzelf de diepte in. Geen oppervlakkig geklets met vragen als 'Wat doe jij voor werk?', maar we spraken over thema's waar je bij een eerste date hooguit omheen cirkelt. 

En toen - twee flessen wijn verder - ging de eerste naar huis. We bleven over met z'n vieren en de sfeer verschoof. De gesprekken werden losser - minder voorstelrondje, meer borrel. Toen er een groep mannen naast ons kwam staan, vingen we elkaar op. Ze wisten precies hoe je op zo'n moment samen een front vormt. Zo'n blik over tafel, een klein knikje, en je weet: ik ben niet alleen. 

Lees ook: Vrienden maken na je 30e: chaos, twijfel en een voice-memo

En tóch was het ook een soort dans van aftasten. Hoe werkt dit in jullie groep? Welke grappen worden er gemaakt? En als ik een inside joke niet snap, vraag ik er dan naar of lach ik maar gewoon mee? Hoe borrel je mee zonder te veel of te weinig te zijn?

Toen fles vier werd besteld (ik zat intussen al twee rondes aan het water, mijn grens ligt bij vier glazen), voelde ik: dit is het moment om te gaan. Ik wilde niet blijven hangen en hen ook ruimte geven. Zij zijn een groep. Daar mag ik bij. Maar het is niet mijn groep. Althans, nog niet. 

Met een knuffel en een kus stond ik buiten. Vier vriendinnen rijker. En een hoofd vol vragen, want hoe nu verder? Ik ben uitgenodigd voor hun WhatsApp-groep. Enorm bijzonder dat zij hun veilige bubbel openen en ruimte maken voor mij. En het voelt ook een beetje alsof ik ongevraagd in iemands dagboek mag bladeren. 

Maar misschien is dat ook een vriendinnengroep: dat je eerst even zoekt naar je plek, kijkt waar je kan aanhaken. Tot je op een dag ineens zelf zegt: 'Weet je nog, die keer dat ik voor het eerst kwam?'