Anna Karolina #291: het levensverhaal van Javier

Het verbaast me niks. We hebben Alejandro jaren geleden ingeschakeld, omdat we wisten waartoe hij in staat was. Voor ons was de overweging of met zo iemand samenwerken, of hem tegen ons hebben. Dan is de keuze snel gemaakt. Heel langzaam gaat de trillende hand van de oude man over de rozenkrans en ineens houd hij stil. 

‘You want to know where you can find the devil? I will tell you a story.’

‘I am sorry, there’s no time to lose. I really have to…’

‘She was the most beautiful woman I have ever seen..’

‘I’m really sorry. But he has my woman. My love. I have to find her.’

Met een onverwacht grote kracht slaat de oude man met zijn vuist op tafel. 

‘If you won’t listen to my story,  you will never find him.’

Ik neem een hap uit mijn burger en zucht diep. Die paar minuten dat ik hier toch zit te eten, kan ik net zo goed luisteren naar de goede man.

‘Please, tell me.’

Ik luister de komende twintig minuten onafgebroken naar het liefdesverhaal van Javier, zoals de goede oude man heet. Volgens hem heeft Alejandro zijn vrouw en zijn kinderen gekidnapt omdat hij niet de pacht kon betalen voor de boerderij waar hij woonde. Jaren geleden was Alejandro werkzaam als een soort moordlustig incassobureau, dat ingeschakeld werd door foute mensen om goede mensen doodsangsten aan te jagen. Uiteindelijk heeft-ie toen voor de ogen van de man zijn hele gezin om het leven gebracht en hem het zicht ontnomen. Dit speelde zich duidelijk af voordat wij hem als infiltrant in dienst namen.

Ik staar wezenloos naar mijn lege bord en kan bijna niet geloven dat zo’n beest bestaat. Natuurlijk wisten we dat hij zielloos is, en zo goed als een machine, maar mensen van het leven beroven om dat soort stommiteiten, nee, dat had ik niet achter hem gezocht. Ik voel mijn wangen vuurrood worden van woede bij de gedachte dat ik mijn liefde, mijn Anna, in zijn armen heb geduwd. Waarom wist ik dit niet? Hoe goed is er onderzoek gedaan naar dat beest? Heeft iemand bewust dit soort informatie achtergehouden? Anna is nu alleen met hem. Wie weet waar de klootzak haar mee naartoe heeft genomen. Ik moet haar zo snel mogelijk zien te vinden, voordat haar hetzelfde lot als Javier en Iris wacht.

‘I searched everywhere for him to get my revenge. I was the same as you are now. But you can’t do it alone. Let me help you.’

Hij pakt nu mijn handen vast en bestudeert ze. Met zijn ranke, trillende wijsvinger glijd hij over mijn palm en mompelt wat onverstaanbaars in zichzelf.  

‘Let’s go.’

Ik schrik van zijn vastberadenheid en de snelheid waarmee hij opstaat. Met zijn wandelstok stapt hij naar buiten en blijft staan. ik ren achter hem aan.

‘Get your car.’

‘Wait here.’

 Ik start de motor en rij voor. Zonder dat ik hem hoef te helpen loopt hij zelf naar het portiek, opent deze en zet zich naast mij. 

‘Drive.’

‘Where to?’

‘I will tell you where to go.’

Ook al lijkt het allemaal onzinnig, mijn onderbuikgevoel zegt me dat ik deze man op zijn woord moet geloven en dat ik het zonder hem niet ga redden. Op de meter nauwkeurig geeft hij me aanwijzingen en een paar minuten later stoppen we bij een grote ranch. Hij stapt uit, vouwt zijn vingers in zijn mond en fluit zo hard dat ik ervan opspring. 

Drie mannen stappen uit verschillende gebouwen en komen onze kant op. Het zijn duidelijk flinke jongens, waar ikzelf geen ruzie mee zou zoeken. Eenmaal dichtbij zie ik dat ze zachte gezichtsuitdrukkingen hebben en haast zeker familie van elkaar moeten zijn. 

‘Get the gear, we have to go.’

Zonder meer aanwijzingen gaan de mannen uiteen en komen enkele minuten later stuk voor stuk terug met een vol arsenaal aan wapens en kledingstukken.

Twee van de mannen knikken even kort naar Javier en rijden voor ons uit in hun eigen Jeep. De derde stapt bij ons erin. 

‘Put this on.’

Ik krijg een kogelvrij vest mijn kant op gegooid en vraag me ten zeerste af in wat voor film ik ben beland. 

‘I know where the devil sleeps. We’ll get your woman back.’

Wordt vervolgd