Kiara (30) is een typisch paardenmeisje: 'Als mijn paard een mens was, zou ik zo met haar trouwen'

Van vegan tot finance bro: de 5 mensen die we voor &C's aprilnummer spraken zijn een wandelend cliché (en zijn daar trots op). Natúúrlijk heette haar eerste pony Mystery Girl en natúúrlijk las ze vroeger de Penny. Kiara van Grevenbroek is een typisch paardenmeisje.

Kiara (30): 'De liefde voor paarden is er met de paplepel ingegoten: mijn moeder reed paard, ik ging in de Maxi-Cosi naar de manege en op mijn tweede zat ik voor het eerst op een pony. Zodra het mocht, ging ik op paardrijles. Als we met vakantie gingen, had ik al snel heimwee vanwege de paarden. Mijn zus was met andere kinderen aan het spelen op het strand terwijl ik onder de parasol paarden tekende of het Penny Zomerboek las. De vakanties die ik wel leuk vond, waren die naar Ponypark Slagharen.

Mijn kinderkamer hing vol met paardenposters, zo veel dat het behang afbladderde. Inmiddels is mijn kamer iets volwassener, maar nog steeds hangen foto's van alle paarden die ik ooit heb gehad boven mijn bed. Partners vinden dat niet vreemd, er staan ook urnen met overleden paarden. Ze weten dat ze alles voor me zijn. Sinds kort heb ik een relatie. We kennen elkaar van vroeger. Een relatie met mij is niet altijd even makkelijk en leuk, de paarden staan bijna altijd op nummer één. Dates naar het bos of strand vind ik alleen leuk als de paarden mee kunnen. 

Van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat ben ik met de paarden bezig. Elke dag, ook in het weekend, sta ik om zeven uur op. De paarden krijgen eerst eten, pas daarna ontbijt ik. Van mijn hobby heb ik mijn beroep gemaakt: ik ben revalidatietherapeut voor paarden en na mijn werk train ik nog drie paarden voor de wedstrijdsport, ik rij dressuurwedstrijden.

Lees ook: Of Chantal meegaat met de massa? 'New Balance 530-sneakers? Zes kleuren staan er in mijn kast'

Gelukkig is mijn vriend inmiddels ook gek op paarden. Hij moet wel, anders ziet hij me amper. Soms probeert hij een uitstapje zonder paarden te plannen. 'Misschien kunnen we binnenkort een keer naar de bioscoop,' opperde hij laatst. Gelukkig kunnen we er ook om lachen. Voor mijn paarden koop ik moeiteloos dekens van driehonderd euro, maar een broek van veertig euro voor mezelf vind ik te duur. Je kunt me uittekenen in paardrijkleding en -laarzen, óók als ik boodschappen doe. Als ik een sociale afspraak heb, moet ik eerst in mijn kast zoeken naar iets 'normaals' – iets 'westerns', want dat is mijn stijl.

Een lievelingspaard heb ik niet. Dat zou hetzelfde zijn als kiezen tussen je kinderen. Over het algemeen ben ik liever met paarden dan met mensen. Ik heb een zware periode gehad, met depressies en suïcidale gedachten. Therapeuten konden me niet helpen, paarden wel. Een paard reageert op jouw emoties en spiegelt ze. Als je mentaal niet stabiel bent, ben je geen veilige leider en dat laten ze zien. Ik moest mezelf wel anders opstellen. 

Over een heel bijzonder paard heb ik zelfs een boek geschreven. Ik was twaalf toen ik haar leerde kennen. Ze was onhandelbaar, niemand wilde haar, maar wij tweetjes werden beste vrienden. Negen jaar later mocht ik haar overnemen. Ik noem haar mijn soulmate. Mensen vinden dat gek, maar we hoefden elkaar alleen maar aan te kijken om te communiceren. Voor een fotoshoot samen reed ik in een trouwjurk zonder zadel over het strand. Ik vond dat mooi symbolisch. Als zij een mens was, zou ik zo met haar trouwen. Ze was alles wat ik nodig had.'

Benieuwd naar de vier andere mensen die een wandelend cliché zijn? Die verhalen vind je in &C's aprilnummer 'Copycatclub' dat nú in de winkels ligt, of bestel het nummer vast hier online:

Scoor &C's nieuwste editie hier!