Evelien doneerde een nier aan haar beste vriendin: 'Haar gezondheid woog zwaarder dan de twijfels'

Sommige mensen zouden zichzelf nooit helden noemen, maar hun daden spreken voor zich. En dat mag best gevierd worden. Zoals bij Evelien Goppel, die geen moment twijfelde toen haar beste vriendin ernstig ziek werd: ze gaf haar een nier. 

Evelien (44): 'Esther en ik zijn al sinds ons achttiende beste vriendinnen. Toen ze midden twintig was, bleek dat ze nierfalen had en een donor nodig zou hebben. Haar moeder wilde gelukkig doneren. Ik zag Esther met de jaren zieker worden. Haar temperatuurregeling werkte niet, waardoor ze het altijd koud had. Samen iets leuks doen werd steeds lastiger, naast werken hield ze weinig energie over. 

Esthers ziekte zette me aan het denken. Ik doneerde bloed, maar dit was andere koek. Zou ik een nier kunnen afstaan? Na enkele jaren bleek dat Esther een zeldzame nierziekte heeft. Haar moeder kwam erachter dat ze ook drager is, waardoor zij niet meer kon doneren. Dat betekende dat Esther op de wachtlijst zou moeten. Toen wist ik het zeker: ik wil het doen. Naast dat het verschrikkelijk was om haar zo ziek te zien, wist ik dat een donornier ook te laat kan komen. Dat idee vonden we allebei doodeng. 

Twee weken later zat ik bij de huisarts met de vraag of ik kon doneren aan iemand die geen familie is. Pas toen ik hoorde dat er mogelijkheden waren, heb ik het aan Esther verteld. Ik wilde haar geen valse hoop geven. Ze reageerde geschrokken: 'Dat gaan we niet doen, dat wil ik niet,' zei ze. 'Ik ga gewoon op de wachtlijst. Ik wil niet dat jij risico loopt door mij.' Je geeft iemand toch een ‘cadeau’ dat de ander nooit kan teruggeven. Uiteindelijk spraken we af om in elk geval te laten onderzoeken of we een match waren. 

Toen bleek dat dat zo was, wilde ze het uiteindelijk ook heel graag. Misschien moest het gewoon zo zijn, zeiden we tegen elkaar. Ze wist ook dat mijn nier haar leven misschien kon redden: vóór de operatie had ze nog maar acht procent nierfunctie. Daarmee kan je niet lang leven. Natuurlijk heb ik nagedacht over de gevolgen: wat als mijn ouders, broer of zijn kinderen ooit een nier nodig zouden hebben? Of wat als ik ineens wél een kinderwens krijg? Dat heeft invloed op donoren.

Lees ook: Kenzo nam een zwaar autistische jongen in huis: 'Ik zorg voor hem tot aan mijn dood'

Toch voelde ik dat Esthers gezondheid zwaarder woog dan die twijfels. Met een maatschappelijk werker hebben we veel gepraat. Esther is natuurlijk ontzettend dankbaar, maar ze moet niet het gevoel hebben dat ze bij mij in het krijt staat. 

Toen we elkaar na de operatie weer zagen, hielden we het allebei niet droog. Ik zag meteen verschil: Esther had weer kleur op haar gezicht en haar huid voelde eindelijk warm. Voor het eerst in jaren voelde ze zich écht beter. Inmiddels gaat het goed met Esther. Ze voelt zich niet alleen beter, ze zag zelfs haar grote wens in vervulling gaan: moeder worden. Hoe bijzonder is het dat ik die zwangerschap mede mogelijk heb gemaakt? Het is niet duidelijk hoe lang ze met mijn nier vooruit kan, het is geen levenslange garantie, maar we grappen vaak dat we een contract hebben getekend voor minimaal veertig jaar.'

Wil je meer verhalen lezen van mensen met een heldendaad? Dat kan in de nieuwe &C die nu in de winkels ligt. Je kunt ’m ook online scoren - dat doe je hier.

Scoor de allereerste editie van 2026 hier