De 26-jarige Julia eet om de week met de 92-jarige Greet: 'Ze bloeit helemaal op'

Als Julia van den Nieuwenhof van Brabant naar Amsterdam verhuist, zoekt ze nieuwe contacten in de grote stad. Maar wat doe je dan? Je kunt je aanmelden bij een sportschool of in een lokaal café mensen aanspreken. Of, dacht Julia, je wordt maatje van een senior die ook behoefte heeft aan contact.

Julia (26): 'Toen ik een paar maanden geleden in Amsterdam terechtkwam, voelde ik me af en toe best alleen. Het leek me leuk om nieuwe mensen te leren kennen, en dan het liefst échte Amsterdammers, die me alles over de stad konden leren. Tja, waar begin je dan? Tegenwoordig gaat het meeste contact via social media. Je klopt niet zomaar bij je buren aan met de brandende vraag of ze vrienden willen worden. Ineens dacht ik aan de Nationale Ouderendag, waar ik ooit aan meedeed. Op die dag worden eenzame ouderen extra in het zonnetje gezet. Daar hoorde ik voor het eerst over de organisatie Careibu, die jongeren linkt aan eenzame ouderen. Op een avond alleen thuis, terwijl ik buiten de reuring van de stad hoorde, dacht ik: ik schrijf me in. Ik vind sowieso dat we wat meer naar onze ouderen mogen omkijken, en voor mij was het een manier om mijn kennissenkring uit te breiden. Win-win. Na mijn aanmelding kwam ik in contact met Greet, een 92-jarige weduwe zonder kinderen.'

Lees ook: Jeannette stelt haar kersttafel open voor vreemden: 'Er schuiven mensen van begin twintig tot eind tachtig aan'

Terughoudend
'Ouderen springen niet per se een gat in de lucht als je contact met ze legt, leerde ik tijdens mijn intakegesprek met Careibu. Sterker nog, ouderen zijn bij een eerste ontmoeting vaak juist terughoudend. Ik hoefde er ook niet vanuit te gaan dat iemand me meteen binnen zou laten, werd me verteld, want 'ouderen zijn nogal op hun privacy'. Het eerste contact met Greet was telefonisch. Ik stelde voor om eens koffie te drinken. En inderdaad, ze keek de kat uit de boom. 'Eh, ja, prima. Volgende week heb ik dagopvang, dan kan ik niet,' zei ze. Oké, dacht ik, die heeft er niet per se zin in. Ik had geen idee of we zouden klikken, maar ik dacht: ik waag gewoon een poging.

Ik klopte aan bij haar huis in de Jordaan, maar een paar straten verderop. Het leek me een goed idee om meteen naar de markt te lopen, dan hadden we meteen iets te bespreken. 'Nee joh, kom eerst lekker binnen,' zei Greet juist enthousiast en een stuk vrolijker dan aan de telefoon. Haar reactie was niet terughoudend geweest, zo bleek, maar typisch Amsterdams: nuchter en direct.'

Een goede match
'Na een kop koffie liepen we naar de Noordermarkt, een plek waar Greet al meer dan zestig jaar komt, maar waar ze al jaren niet meer geweest was. Sinds ze slecht ter been is, komt ze minder buiten. 'Ik ken íedereen op de markt hoor,' vertelde ze. Dat zal wel, dacht ik in eerste instantie, maar bij de eerste marktkraam kwam er meteen een man van achter zijn kraam vandaan. Hij omhelsde Greet inderdaad alsof ze elkaar al jaren niet gezien hadden. Dat ontroerde me zo. Inderdaad, Greet kende iedereen, en iedereen haar.

Greet is een echte Jordanees. Ze woont al haar hele leven in Amsterdam, in de Jordaan, waar ze ook altijd heeft gewerkt als nagelstyliste. En, ze is behoorlijk bijdehand. Als we Rummikub spelen en ik een fout maak, moet ze lachen. 'Nou, ik kan nog beter tellen dan jij!' Aan het begin hielden we ons allebei in met grappen, omdat je niet weet of iemand dezelfde humor heeft als jij. Maar inmiddels is duidelijk dat mijn Brabantse nuchterheid en haar Amsterdamse directheid een prima match zijn.'

Een pan mosselen
'Het contact met Greet heeft me doen inzien hoe blij je iemand al kan maken met hele kleine dingen. Zo eet Greet, op de enkele keren dat iemand voor haar kookt na, elke avond brood. Koken kost haar zelf te veel moeite, dus dat doet ze niet meer. Zonde, want als er iemand dol is op visgerechten, dan is het Greet wel. Als we naar de markt gaan, halen we altijd kibbeling of haring. Ze liet een keer vallen dat ze al heel lang geen mosselen ophad, iets waar ze ook zo van houdt. Ik besloot het voor haar te maken. Ze bloeide helemaal op. 'Geniet jij ook zo?' vroeg ze glimlachend. En dat door een pan mosselen. Laatst vroeg ik haar of er nog een plek is waar ze graag heen zou willen. Het leek haar leuk om eens samen aan de kust vis te eten, vertelde ze. Naar de zee was ze ook jaren al niet meer geweest. Dat staat voor komende zomer op de planning.

Je gaat ook de kleine dingen in je eigen leven meer waarderen. Als je ouder wordt, krijg je met steeds meer ongemakken te maken. Bij Greet gaat het niet meer vanzelf. Als ze de deur uitkomt zonder dat het al te veel moeite kost, is ze al blij. Ook vallen er steeds meer mensen uit je omgeving weg. Ze laat er niet zoveel over los, maar ik weet dat Greet zich soms ook eenzaam voelt. Sinds haar man dertien jaar geleden is overleden, is ze alleen. Haar zwager komt regelmatig langs en ze kletst met de schoonmaakster, maar die is er natuurlijk met een doel. Ik ga nu om de anderhalve week met haar op pad en bel haar twee keer per week. Dan checken we even bij elkaar hoe het gaat en vraag ik naar haar dag.'

Lees ook: Koike organiseert gratis kerstdiners voor iedereen die dat nodig heeft

Naar Parijs
'De organisatie die me aan Greet heeft gekoppeld, organiseert ook grotere bijeenkomsten. Zo werd ik afgelopen winter gevraagd of ik met een grote groep, vijftig jongeren en ouderen, naar Parijs wilde. Greet ging niet mee, omdat ze slecht ter been is en ook omdat ze niet zoveel met het buitenland heeft. Laat haar maar lekker in haar vertrouwde Amsterdam. Maar mij leek het heel leuk. Niet zozeer omdat het Parijs was, maar omdat ik zo nog meer contacten kon leggen. Tijdens die trip dook ik met een paar ouderen een kerstmarkt op. Ik vertelde een van hen over mijn band met Greet, waarna ze enthousiast riep dat we een souvenir voor haar mee moest nemen. Als een gek hebben we de hele markt afgespeurd op zoek naar het mooiste ornament. Toen ik 'm weer in Amsterdam aan Greet gaf, was ze er heel blij mee. Binnen no time hing hij in de kerstboom. Zo was ze er toch een beetje bij.

Als het aan mij ligt is Greet niet meer alleen, want ook als dit maatjestraject over is - dat duurt officieel twaalf maanden - weet ik zeker: ik houd hoe dan ook contact met haar.'

Wil je je ook aanmelden als maatje? Of mee op stedentrip? Hier vind je de website van Careibu.