Sexy Time - Thrillerschrijver #7: 'Haar tong blijft nog even afwachtend liggen'

Als je het idee hebt dat je een rol speelt, durf je meer. Wat zei Oscar Wilde ook alweer: give a man a mask and he will become his true self. En dat is precies wat nu gebeurt.

Ik voel mezelf als het ware versmelten met een personage dat zich heeft aangediend. Een jonge vrouw immer op zoek naar avontuur, maar gevangen in een leven dat haar ervan weerhoudt los te breken. Dat is denk ik ook precies waarom ik schrijf. In mijn boeken kunnen de vrouwelijke personages alles doen wat ikzelf niet durf in het normale leven. Ze verleiden, ondernemen actie, vallen hard en staan daarna even snel weer op.

Net voordat ik mijn lippen op die van Angelique druk, zie ik een kleine glimlach op haar gezicht. Alsof ze precies krijgt waar ze voor kwam. Dit is het type dat denkt de wereld naar haar hand te kunnen zetten en onderschat iedereen die haar pad kruist. Ik voel iets in me wakker worden. Een soort competitie- en bewijsdrang. Zo voelt het. 

Ze smaakt naar diepe rode wijn. Haar tong blijft nog even afwachtend liggen. Ik kus haar gretig. Het is precies hetzelfde als met mannen behalve dat alles zachter en verfijnder aanvoelt. Zelfs haar kus heeft iets onbereikbaars. Dwingend klem ik nu mijn handen op haar frêle rug en druk haar dichter tegen me aan. Ze laat me begaan maar ik voel geen tegenreactie. Ze lijkt eerder een robot dan een vurige vrouw die hier kwam met een doel.

Ik stop vertwijfeld.

Langzaam duw ik haar van me af en schrik van haar gezichtsuitdrukking.

‘Ben je oké?’ vraag ik zacht.

Haar gezicht dat er altijd verhard uitziet staat totaal anders nu. 

'Nee, sorry, ja, niks aan de hand,’ antwoordt ze ietwat verward. Ik bemerk dat haar onderlip trilt. 

‘Sorry, ik dacht dat je...’

Ze pakt mijn hand vast. 

‘Nee, je hebt gelijk, ik wilde het ook. Maak je geen zorgen. Maar soms is het gewoonweg verrassend. En ik ben in tijden niet meer echt verrast. Mensen zijn over het algemeen makkelijke pionnen. Met bluf kom je heel ver.’

De woorden die ze uitspreekt klinken melancholisch. 

Ik voel me opgelaten en laat mijn schouders hangen.

Zijn kus zonet heeft mijn lichaam doen ontbranden, maar mijn eigen geïnitieerde kus met haar heeft een nieuwe sensatie veroorzaakt. 

Tussen mijn benen voelt het klam en heet. Met hem voelde het passievol en bijna dierlijk, maar Angelique lijkt me te raken op zielsniveau. En dat voelt dieper dan diep.

‘Ik ga.’ 

Ze draait zich om en haar hakken echoën door de gang. Dan ineens hoor ik haar: 

‘Kom je mee?’

De gang is donker. Ik zie haar donkere silhouet op een paar meters afstand. Ik doe een paar stappen naar voren en voel daadwerkelijk de hele atmosfeer veranderen. De onbezorgde vakantie die ik vanmiddag nog dacht te hebben met Katja lijkt wel een aflevering van Black Mirror nu. 

Er is hier iets vreemds aan de hand maar ik kan mijn vinger er niet op leggen. 

Ik voel spanning in mijn lijf. Mijn nieuwe rol voelt nog niet vertrouwd maar ergens wel heel lekker. Tintelingen en een opwinding over alles wat me nog te wachten staat overheersen mijn zijn. De oude ik zou nu angstig Katja bellen en vragen of ze me komt redden, maar ik voel juist de vrijheid om alleen de keuzes te maken die anderen wellicht nooit zouden begrijpen. 

Je bent schrijver of niet. Dit soort momenten overkomen je niet vaak en ik doe alles voor een goed verhaal. 

Er heerst stilte. 

Onze stappen op de trap zijn het enige geluid. Ik vraag me af waar iedereen gebleven is en vooral waar ik Richard weer kan vinden. 

‘Het is begonnen,’ zegt Angelique en kijkt me met haar grote ogen verwachtingsvol aan.

‘Je kan nu nog terug ook al weet ik dat je blijft. Maar we geven iedereen een optie,’ zegt ze nu zakelijk.

We staan onderaan de trap en ik hoor wat gekke geluiden vanachter een enorme gesloten houten deur.

‘Wat zou jij doen?’ vraag ik haar nu met trillende stem. Want hoe avontuurlijk en stoer ik me zonet boven nog voelde, hoe onwetend onrustig voel ik me nu. 

‘Ik zou blijven. Het niet weten zal je voor altijd achtervolgen,’ antwoordt ze en lacht slinks.

Ik knik en heel langzaam opent ze de grote dubbele deur met haar beide handen.

Mijn mond valt open. 

wordt vervolgd