People
'Als ik nu ga, ben ik voor eeuwig de ‘shit-girl’'
People
'Het komt als een tsunami omhoog, niet te stoppen.'
People
'Vanuit mijn ooghoek zag ik mijn schoonmoeder in haar helblauwe jack wegrennen uit onze tuin'
Food
Esther brandde haar schoonzus tot de grond toe af
People
'Vol afschuw kijkt hij naar het kind in mijn armen. Ik kijk naar het kindje en zie direct wat hij ziet'
People
'Het roze gevaarte begint te trillen. Ik weet niet waar ik kijken moet'
People
Floor: 'Ik liet een collega opdraaien voor mijn eigen fout'
Fashion
Anne ging vreemd met de vader van haar oppaskinderen
People
Luna (31): 'Ik had Lotte in de auto laten zitten'
People
'Maakte je nou een foto van mij?’ vroeg ze. Haar ogen spuwden vuur
People
'Via een woud van haar zoek ik mijn weg naar genot'
Psyche
Lara: 'Ik durfde niet door te lopen en die drol achter te laten'
People
Carmen: 'Nope, kerst is absoluut nooit zoals in de film'
People
Cesar: 'Wanneer was jouw laatste soa-test?'
Where to go
Duik net als deze meiden stijlvol het nieuwe jaar in bij W Amsterdam
Fashion
Schransen maar: de beste shapewear om je kerstkilo's te verbergen
Travel
Spotgoedkoop: een vliegticket naar deze steden kost je maar 5 euro
Mama
Baby aan boord #14: Bemoeienis
Health & Sport
yoga voor huismussen
Gossip & Sterren
Deze foto prijkt op de kerstkaart van Meghan Markle en prins Harry
Film & Series
Zussendingen: deze vijf films moet je samen met je zus(je) zien
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Ik schaam me kapot
  3. Christine (33) kreeg een onbedwingbare lachbui tijdens een begrafenis
People

Christine (33) kreeg een onbedwingbare lachbui tijdens een begrafenis

Het moment waarop je knalrood kleurt, je buik samentrekt en je niet meer weet waar je moet kijken. Christine schaamt zich diep  als ze weer terugdenkt aan de begrafenis van oom Fred.

17-4-2018 17:00
Interview: Suus Ruis

Christine (33): ‘Ik wilde eigenlijk helemaal niet naar die begrafenis. De oom die was overleden had ik altijd een beetje een lul gevonden, en dit kostte me een halve vakantiedag. Maar goed, hij was de broer van mijn moeder en zij zou me iets aandoen als ik niet ging. Er waren best veel mensen. Oom Fred was blijkbaar toch wel geliefd. Zijn twee zoons, mijn neven, ondersteunden hun moeder naar de voorste rij stoelen. Wat waren dit soort aula’s toch deprimerend. Een van mijn neven nam het woord. Hij vertelde over zijn jeugd, over hoeveel tijd zijn vader altijd voor hem en zijn broer had genomen. Over hoe hij hen alles had geleerd. Zo ontdekte je nog eens iets over iemand. Ik herinnerde me oom Fred vooral als de man die volledig door het lint ging toen ik als tienjarig meisje bij hem thuis een bijna volle pot pindakaas aan de deksel optilde, die vervolgens op de grond viel en in duizend stukken uit elkaar spatte. De pindakaas zat weliswaar tot aan het plafond, maar ik vond het nogal ver gaan om zo te brullen tegen een kind. Maar goed, tegen zijn eigen gezin deed de goede man dus blijkbaar wel normaal.

Lees ook: Floor: 'Ik liet mijn collega opdraaien voor mijn eigen fout'

Ik was blij dat ik niet hoefde te huilen. Ik ben niet de meest charmante huiler. Ik krijg dikke ogen, mijn neus zit urenlang dicht. Bovendien voel ik me altijd opgelaten als ik moet huilen op een begrafenis.

Onwillekeurig gingen mijn gedachten naar de aflevering van North and South die ik de avond ervoor had gekeken. De serie werd voor de zoveelste keer herhaald, en wederom zat ik aan de buis gekluisterd. Gisteren was de aflevering waar ik als puber zo hard om had moeten lachen. De scène waarin Orry Main, vertolkt door de onvergetelijke Patrick Swayze, heel hard moet huilen en per ongeluk een bel van snot blaast met zijn neus, spoelde ik ook nu weer vijf keer terug, zo grappig vond ik hem. Heel flauw, ja.

Stel je voor dat hier iemand zo moest huilen, met zo’n prachtige snotbubbel. Ik voelde hoe mijn mondhoeken omhooggingen. Nee, niet doen. Denk aan iets ergs. Ik dacht aan oom Fred en zag in gedachten weer de pindakaaspot uit elkaar spatten. Pats.

Het zullen ook wel zenuwen zijn geweest. Het gevoel borrelde naar boven als lava, het was niet terug te duwen. Ik moest lachen. Oké, keihard was het in eerste instantie niet, maar hard genoeg om een paar mensen te doen opkijken. Ik keek naar mijn knieën en haalde diep adem. Maar het lukte niet. Ik grinnikte, steeds harder. Er keken nu meer mensen op, ook al had ik inmiddels een zakdoek uit mijn tas gepakt en deed ik alsof ik moest huilen. Dit ging niet werken. Ik moest snel denken, en besloot een hoestbui te faken. Ik lachte en hoestte tegelijk, griste mijn tas van de grond en schuifelde voor een paar ernstig kijkende mensen langs, om me vervolgens al lach-hoestend naar buiten te haasten. Vanuit mijn ooghoeken zag ik dat er behoorlijk wat ogen op me gericht waren.

Ik vluchtte een wc in, en na een paar seconden was de lachbui over. Godzijdank. Ik kon wel door de grond zakken, wat was dit erg. Mijn ultieme nachtmerrie. Ik ben vertrokken en zei later tegen mijn moeder dat de hoestbui niet stopte, dus dat ik wel weg móest. Datzelfde heb ik mijn neven gemaild, met excuses. Ze hebben er verder nooit iets over gezegd, dus misschien geloofden ze het. Maar elke keer dat ik ze zie of dat ik terugdenk aan die begrafenis, schaam ik me diep.’  

Ook een verhaal over het moment waarop je door de grond kon zakken? Mail het naar magazine@andcmedia.nl

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.