Mama
De leven
People
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
Mama
Fuck de symbiose
Mama
Column: Van snurkenstein
Mama
De diva en de dronkenlap
People
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
Mama
Geitenkaaslollytestikel
Mama
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
People
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
People
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
Mama
Floep
People
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
Mama
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
Mama
Column: Het gangetje
Mama
Het universum der verloren objecten
Mama
De onderkin
People
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
Mama
De onschuldige gevangene
People
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
Mama
Ziek kind
Mama
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Column: Ik ben een lafaard
Mama

Column: Ik ben een lafaard

Bekijk meer
(63/102)
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
102/102
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/102
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/102
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/102
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/102
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/102
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/102
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/102
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/102
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/102
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/102
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/102
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/102
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/102
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/102
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/102
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/102
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/102
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/102
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/102
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/102
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/102
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/102
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/102
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/102
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/102
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/102
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/102
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/102
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/102
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/102
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/102
Column: Importkinderen
70/102
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/102
Column: JA-HAAAAAAAA
68/102
Column: Het wordt beter
67/102
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/102
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/102
Column: Fucking mamafiets
64/102
Column: Ik ben een lafaard
63/102
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/102
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/102
Column: Krijsen om gebak
60/102
Column: Trauma's
59/102
Column: Twee kindjes
58/102
Column: Uit de hemel verschenen
57/102
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/102
Column: Het gangetje
55/102
Column: Daar word je hard van
54/102
Column: Dik maar gelukkig
53/102
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/102
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/102
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/102
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/102
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/102
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/102
Column: Lust ik niet!
46/102
Column: Van snurkenstein
45/102
Column: Liever een meisje
44/102
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/102
De uitgebluste moeder
42/102
Ouwe tang
41/102
De onderkin
40/102
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/102
De kinderverjaardag
38/102
Kotsen over de hoes
37/102
Blut
36/102
De leven
35/102
Moe
34/102
Fuck de symbiose
33/102
Met het broodmes spelen
32/102
Doorslapen
31/102
Een tweede adopteren
30/102
Tommie
29/102
Spijt
28/102
Geitenkaaslollytestikel
27/102
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/102
Kak
25/102
Koffie-tik in de boekenkast
24/102
De onschuldige gevangene
23/102
Trefbal
22/102
Rania
21/102
Billendoekjes en maïzena
20/102
Floep
19/102
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/102
Zo'n dag
17/102
Het schoolplein
16/102
Een sprongetje
15/102
Niets veranderd
14/102
De helm of niet de helm
13/102
Merci
12/102
Ziek kind
11/102
Op het consultatiebureau
10/102
De diva en de dronkenlap
9/102
Dag huis
8/102
Lekker genieten
7/102
Hondenravotplek
6/102
Mausoleum
5/102
Het universum der verloren objecten
4/102
Vriend K. op de koffie
3/102
Normaal
2/102
Mag ik al bier?
1/102

Hanneke Hendrix schaart zichzelf als ouder van een peuter in de categorie ‘doet ook maar wat’ en is niet te beroerd om te beschrijven hoe ze door de wondere wereld van buggy's, kinderdagverblijven, zetpillen en banaan heen struikelt.

21-5-2018 12:00
Hanneke Hendrix

De vrouw op het terras maalt haar naanbrood naar binnen alsof ze veertig dagen heeft moeten vasten. Ze haalt met haar ene hand het brood door de humus, met grote slagen, alsof ze midden op zee zit en nog maar één roeispaan heeft. Met haar andere hand heeft ze een telefoon vast waarin ze roept dat ze gewoon heeft gezegd wat ze dacht. Met een schorre stem, die alleen mensen hebben die altijd net iets boven hun macht praten. Mensen, die bang zijn dat niemand ze hoort. Ik overweeg om propjes naar de vrouw te gooien en dan mijn middelvinger naar haar op te steken, maar daar ben ik te laf voor. Daarbij zit de dochter naast me en ik moet nu eenmaal het goede voorbeeld geven. Soort van. De dochter en ik eten een tosti.

Lees ook: Column Hanneke Hendrix: Wat te doen met de zuigeling?

Ik heb ooit ’s nachts in de snackbar een jongen aangesproken die aan de meneer achter de balie vroeg of hij moslim was. En toen de meneer bevestigend antwoordde, vroeg hij wat de meneer dan wel niet vond van lijken neuken, omdat in de Koran stond dat dat mocht. De meneer achter de balie bleef beleefd, zoals iemand met waardigheid doet: beleefd blijven tegen zo’n rotjong.

Toen het rotjong ging zitten heb ik mijn stoel naar achteren geschoven, zodat ik tussen hem en zijn maat in kwam te zitten. Ik vroeg aan de vriend van die jongen of hij het normaal vond, dat zijn vriend zich zo gedroeg.
‘Eh, nee,’ stamelde de vriend.
‘Ja, maar het staat in de Koran,’ zei het rotjong.
‘Daar gaat het niet om,’ zei ik. ‘Deze man staat hier om drie uur ’s nachts jouw friet waterfiets te bakken. Je maakt geen smerige opmerkingen tegen mensen die voor je staan te koken. Jij moet je fatsoenlijk gedragen en anders thuis een boterham smeren.’

Daarna waren ze stil. Ik denk niet dat hun friet nog smaakte, want ze aten het niet op. Iemand zei dat het knap was, dat ik er wat van had gezegd, maar ik wist ook wel dat ik dat jungske prima aankon. Als het een scooterjongen met een stierennek en een tatoeage was geweest, had ik niks durven zeggen. Nu durfde ik wel. Dit was een gemakkelijke strijd. Ik ben een lafaard.

Ze roept in haar telefoon: ‘Is hij gescheiden dan?’                                                                                   
Stukjes brood vliegen over de tafel. ‘Nee? Nou dan! Wat een teringlul!’

De dochter heeft de tosti op en klimt van haar stoel. Ze loopt langs de tafels. Ze vindt andere mensen eigenlijk altijd leuk, maar ze loopt met een grote boog om de tafel van de vrouw. Misschien is iets zeggen tegen de vrouw met het naanbrood ook wel juist het goede voorbeeld geven aan de dochter.

Ik durf het niet. Ze ziet eruit als iemand die me meteen op mijn bek slaat, iemand die goed kan vechten en ik kan niet vechten. De vrouw met het naanbrood trekt aan haar sigaret alsof ze daar haar zuurstoftoevoer uit moet halen. Dan hangt ze op. Haar bord is leeg. Ze kijkt rond. Als een aasgier. ‘Meisje!’ roept ze naar de dochter.
‘Meisje! Wat een schattig meisje!’ Ze wil opstaan om naar de dochter te lopen, maar ik ben sneller. Ik spring op en gris de dochter van de grond, die wild om zich heen begint te slaan.
‘U knijpt haar!’ roept de vrouw.
Ik zeg niks en been met een kronkelend kind naar binnen om af te rekenen. Als ik door een zijdeur het pand verlaat, zie ik de vrouw weer luid bellen. Mensen kijken geërgerd om. Ik ben een lafaard. Ik denk dat ik de dochter maar eens op een vechtsport ga doen. Qua goed voorbeeld. Vanaf hoe oud kan dat?

Lees hier meer columns van Hanneke Hendrix

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.