Kim Kötter: ‘Alles wat ik zei of deed leek verkeerd te vallen’

Nee, 2026 was niet het gezelligste jaar voor presentatrice, ondernemer en contentmaker Kim Kötter. Ze is de eerste om dat vrolijk lachend te relativeren, maar, zegt ze, leuk was anders: ‘Ik kreeg een zweetaanval, voelde me ineens weer het meisje uit Twente dat altijd last had van faalangst.’

‘Kijk,’ zegt Kim Kötter, ‘een ree.’ We zitten aan de eettafel in de woonkamer – hotel chic, warme tinten – van het prachtige huis waar zij woont met haar man, zanger en media-ondernemer Jaap Reesema, en hun drie kinderen. De vrijwel volledig uit glas opgetrokken achtergevel van het huis biedt vrij uitzicht op de tuin en de Loosdrechtse weilanden daarachter. En dus op die ree. Kortgeleden zag ze zelfs een vosje lopen. Kim moet zichzelf af en toe ook even in haar arm knijpen als ze ’s ochtends wakker wordt op deze plek, letterlijk en figuurlijk ver weg van het o zo nuchtere Twentse Glanerbrug, waar ze opgroeide. Kim weet dus dat de hashtag blessed meer dan van toepassing is voor het gezin Kötter-Reesema.

Al is manlief daar anders in dan zij, zegt Kim: ‘Jaap denkt altijd: hoe kan het nóg beter? Heeft-ie een stuk grond gezien, waarop we een nieuw huis kunnen laten bouwen. Verkopen we dit, zegt-ie dan, gaan we daar wonen. Ik word daar helemaal gek van, maar Jaap kan op de een of andere manier minder goed stilstaan bij succes. Als een nieuw nummer van hem weet-ik-hoeveel- keer is gestreamd, denkt hij toch: het kan nog beter. Het is niet zo dat ik elke ochtend denk dat ik succesvol ben, maar ik besef wel dat het niet normaal is dat wij zo’n leven leiden. Aan de andere kant denk ik dat niet veel mensen met ons zouden willen ruilen. Niet iedereen is gemaakt om te doen wat wij doen.

Het kost veel energie en we hebben veel verantwoordelijkheden, niet alleen als ondernemer, ook als mediapersoonlijkheden, BN’ers of hoe je het ook wil noemen. Samen pakken we zo’n beetje alle kanten van die mediawereld met Instagram, YouTube, mijn webshop Poespas en Jaaps podcasts met Sander Schimmelpenninck. Dat is heel leuk, maar je moet wel altijd aanstaan en heel goed opletten dat je geen fout maakt. Als Jaap een keer slecht zingt, krijgt hij dat meteen te horen, en als ik iets doe of zeg wat verkeerd valt, vinden veel mensen daar ook iets van. We zijn niet zielig, we klagen niet, maar het is niet voor iedereen.’

De roze olifant

Waarbij we meteen aankomen bij de roze olifant in de kamer. Kim kreeg afgelopen jaar namelijk te maken met kritiek op social media vanwege een boodschappentas die ze aanbood op haar webshop, maar die nogal leek op een – goedkopere – tas van Temu. Ze wilde daar niet op reageren, omdat ze daar naar haar idee alleen maar meer olie mee op het vuur zou gooien, maar inmiddels wil ze er wél iets over kwijt. Want ze is helemaal klaar met ‘die zogenaamde internetjournalistiek, de juicekanalen die van alles roepen zonder dat er iets wordt gecheckt,’ zegt Kim.

‘Eigenlijk gaat het om één kanaal dat keer op keer iets roept, wat vervolgens door andere media klakkeloos wordt overgenomen, waardoor er van een mug een olifant wordt gemaakt. Dat soort kanalen lijkt er willens en wetens op uit om zoveel mogelijk adverteerders naar hun websites te lokken. Dat vind ik stom, want mensen lezen alleen die koppen en nemen ze voor waarheid aan. En als ze het hele artikel willen lezen, moeten ze betalen.’

Doe je daarom minder interviews?

‘Ik merk inderdaad dat ik terughoudender ben geworden. Ik ben een positief persoon, zie altijd de goede kant van dingen, ik haat vooroordelen, maar ik durf me steeds minder uit te spreken. Want voor je het weet wordt een citaat van mij uit zijn verband gerukt en staat er wéér een naar artikel op zo’n website. Dus ben ik stiller dan ik zou willen. Daarom vond ik Instagram zo fijn: ik had alles in de hand, kon zeggen wat ik dacht en vond, zonder dat andere media daarmee aan de haal gingen. Ik kon mezelf zijn. Dat is niet meer zo.

Ik was laatst te gast bij een podcast en dacht bij elke zin: kan ik dit wel zeggen, wordt dit niet uit z’n verband gerukt? Ik kreeg een zweetaanval, voelde me ineens weer het meisje uit Twente dat altijd last had van faalangst. Dat meisje wil ik niet meer zijn... Ik was altijd een open boek en dat wil ik blijven, maar er moet wel iets veranderen. Niet alleen voor mezelf, maar voor iedereen die hiermee te maken heeft. Ik wil binnenkort graag met iemand uit de politiek in gesprek om dit onderwerp te bespreken, want vrijheid van meningsuiting is heel belangrijk, maar daar vallen dit soort dingen echt niet onder. Dit is het bewust opruien van mensen met verkeerde informatie.’

Jij hebt niet het idee dat je iets verkeerd hebt gedaan?

‘Nee, want het is écht een andere tas dan die wordt verkocht op Temu, een ander formaat, betere kwaliteit. Ik heb hierover gebeld met meerdere ondernemers, mensen die ook webshops hebben en allemaal met dit soort zaken te maken hebben gehad. Zij zeggen dat het bij mij vooral zo breed uitgemeten wordt omdat ik bekend ben. Als je bij de Hema een tas ziet hangen die lijkt op een tas van Temu, vindt niemand daar iets van. Bij mij blijkbaar wel. Dan kan ik heel hard roepen dat ik niet doe aan dropshippen, maar dan is het leed al geleden. Ik snap gewoon niet dat die ‘nieuwssites’ niet beide tassen bestellen en ze vergelijken. Dan weet je meteen dat het om twee totaal verschillende producten gaat. Maar zullen we hierover ophouden? Er is ondertussen genoeg over gezegd en het was sowieso een bijzonder jaar, qua media-aandacht.

Ik had een hernia, wat vervelend is, maar dat werd heel breed uitgemeten, net als het nieuws dat mijn zoontje zijn beide polsen had gebroken. Daar moest ik wel iets over zeggen, omdat iemand ons had gezien en we het liever zelf naar buiten wilden brengen, maar ineens vonden ‘ze’ dat we dit alleen maar deden om aandacht te genereren. Alles wat ik zei of deed leek verkeerd te vallen – behalve als ik een video van de tuin of van mijn schapen liet zien.’

Al dat gedoe was je niet gewend?

‘Nee, ik heb nooit wat gehad! En nu bleef het maar komen. Wat ik meteen wil relativeren, want we hebben zo’n mooi leven, ik heb een gelukkig huwelijk, gezonde kinderen, we wonen fijn... Misschien is dat het, dat mensen het irritant vinden dat het goed met ons gaat? Of heeft het te maken met dat ik veel verschillende dingen doe en dat mensen dan vinden dat dat niet kan? Want als ik ondernemer ben, kan ik nooit een goede moeder zijn. En als ik thuis bij de kinderen ben, sta ik niet naast mijn man op de rode loper. Wat het ook is: het was geen leuk jaar.’

Lag je hiervan wakker?

‘Het was niet zo dat ik hele nachten wakker lag, maar het zat wel in mijn hoofd. Jaap en ik zitten gelukkig in dezelfde branche, hij snapt het heel goed. Dat scheelt.’ Wel prettig dat jij en Jaap er hetzelfde in staan. ‘Heel fijn, ja. Op de een of andere manier heb ik ook het gevoel dat wij nooit uit elkaar gaan, het zit goed, wij worden samen oud. Niet dat ik alles romantiseer, want we kunnen ook heel goed bekvechten. Maar ook daar moeten we dan al snel weer hard om lachen. We zijn geen ruziemakers. Ik denk dat het scheelt dat we niet te jong waren toen we bij elkaar kwamen. We hadden allebei al een vaste relatie gehad, wisten wat we níét wilden.’

Het hele interview, waarin Kim Kötter vertelt over de keerzijde van bekend zijn, de kritiek die haar aan het twijfelen bracht en waarom ze zich steeds minder durft uit te spreken, lees je nu in &C’s winterboek ‘Kou van jou’.