We gaven Andrew Tate exact wat hij wilde: aandacht en status

Jarenlang hebben we Andrew Tate behandeld alsof hij de eindbaas uit een videogame was.

Een duister genie, de ongekroonde koning van de manosfeer die in z'n eentje een hele generatie puberjongens van hun verstand beroofde. In talkshows en opiniestukken spraken we over hem op een geschokte, bijna eerbiedige toon. We analyseerden hem alsof hij een gevaarlijke filosoof was over wie we uitgebreid 'in debat' moesten. 'Hoe kijken we naar zijn visie op mannelijkheid?,' vroegen presentatoren met ernstige gezichten, alsof we het hadden over de stellingen van Spinoza in plaats van over een gast die op internet roept dat vrouwen zijn eigendom zijn.

We maakten hem de upperdog van de cultuuroorlog. En precies daar ging het mis. Want door Tate neer te zetten als almachtige sekteleider, gaven we hem exact wat hij wilde: aandacht, status, en in het verlengde daarvan: een verdienmodel.

Maar afgelopen week zakte die mythe met een doffe klap ineen. Eindelijk.

Geen strakke maatpakken, geen sigaren en geen flitsende bolides op Miami Beach. Toen de politie hem meenam, gingen de memes over zijn arrestatie-outfit direct viraal. De zelfbenoemde 'alfa-man' paradeerde over straat in een krap paars glim-blousje, een strakke kuitbroek en loafers zonder sokken. Het internet was genadeloos: hij zag er volgens de reaguurders niet uit als een gevaarlijke cultleider, maar als een gescheiden tante die verdwaald was op de damesafdeling van de Primark. In de federale rechtbank van Florida zat de 'Top G' vervolgens in een matbeige gevangenisoverall van goedkoop polyester, en het enige accessoire rond zijn polsen waren roestvrijstalen handboeien. En die zitten er niet vanwege een slechte kledingsmaak: het Britse Openbaar Ministerie eist zijn uitlevering voor maar liefst 59 strafbare feiten, variërend van verkrachting en fysieke mishandeling tot mensenhandel.

En het mooiste detail? 'De Matrix' – die geheimzinnige, almachtige elite waarvan Tate beweerde dat die hem koste wat het kost het zwijgen wilde opleggen – bleek in de praktijk helemaal geen duister wereldcomplot van de woke kerk. De Matrix bleek gewoon te bestaan uit overwerkte rechercheurs van de politie in Bedfordshire, die tien jaar lang stug ordners vol chatgesprekken en getuigenverklaringen hebben opgebouwd in een muf kantoor in Zuidoost-Engeland.

Laten we kappen met het romantiseren van dit soort types. Tate is geen moderne filosoof, geen duider van de problemen van jonge mannen en al helemaal geen martelaar. Hij is een verdachte die zich moet verantwoorden voor een lange lijst ernstige strafbare feiten. Daar is werkelijk niks alfa's aan.