Of die kale Eric de Munck wellicht interesse had in een gratis haartransplantatie

Ik zet even het toontje van Sophia Petrillo uit The Golden Girls op en zeg picture it: je bent nét een paar maanden op televisie met je bek en komt tot de schrikbarende conclusie dat die toch al intens terugtrekkende haarlijn onder de bouwlampen van RTL Boulevard nóg dramatischer oogde. Dat ik op m’n vijfendertigste vrijwillig afstand had gedaan van elke vorm van jeugdige frisheid. Een soort voortijdige mannelijke menopauze, maar dan zonder de zweetaanvallen en stemmingswisselingen.

Uiteindelijk was het good old John van den Heuvel die de koe bij de horens vatte en mij 't uiterst subtiele advies gaf om m'n kop, naar goed voorbeeld, volledig te scheren. En dat deed ik dus ook. Ik was er gigantisch tevreden mee. Ineens liep daar een soort testosteronbom met een glimmende schedel rond die auditie leek te doen voor een actiefilm die nooit gemaakt zou worden. Een semi-stoer en masculien uiterlijk stond tot dat moment absoluut niet op mijn bingokaart. The end, dus. Iedereen blij. Zou je denken. Maar nee hoor.

Slechts een paar weken later kwam er op de redactie een berichtje binnen van een Nederlandse kliniek die haartransplantaties in Turkije deed. Of die kale Eric de Munck wellicht interesse had in een gratis behandeling. Natúúrlijk was ik in eerste instantie diep beledigd, want ik houd er niet enorm van als mensen mij actief herinneren aan uiterlijke tekortkomingen waar ik zelf dagelijks al hysterisch van wakker lig. Enfin: ik was kalend, het kostte normaal gesproken een paar duizend euro en nu kreeg ik het voor nop in m’n schoot geworpen. Dus voor ik überhaupt wist waar ik aan begon zat ik al met een döner in m’n hand in het vliegtuig richting Istanbul. Geen folder gelezen. Geen recensie bekeken. Gewoon hoppa. Alsof ik een weekendje wellness geboekt had in plaats van een verbouwing aan m’n hoofd.

Daar aangekomen viel ik van de ene verbazing in de andere. De behandeling vond namelijk plaats in een écht ziekenhuis, iets wat ik persoonlijk nogal overdreven achtte voor een paar zielige haarzakjes. Vervolgens kreeg ik verdoving in m’n voorhoofd met een apparaat dat verdacht veel leek op ‘n nietmachine uit de hel. De pijn was werkelijk niet te harden. Ondertussen lag ik urenlang in exact dezelfde houding terwijl twee in het Turks roddelende verpleegsters zo’n drieduizend grafts verhuisden naar mijn voorheen glanzende biljartbal. En toen moest de ellende ná de behandeling nog beginnen. Want wist ik veel dat je twee weken rechtop moet slapen met een hoofdband op je schedel zodat het vocht niet langzaam richting je enkels zakt.

Eenmaal terug in Nederland was het plaatje eerlijk gezegd ook niet bepaald aantrekkelijk te noemen. Mijn hoofd bestond uit korsten, bloeduitstortingen en een soort landschap waar de planeet Mars jaloers op zou zijn geweest. Maar ja, de entertainmentbusiness wacht op niemand en ik moest gewoon weer aan het werk. Een pet vond ik ordinair en kinderachtig. Ik was nou eenmaal niet Carlo Boszhard in zijn Telekids-tijd, dus besloot ik voor baretjes te gaan. Lekker Frans. Lekker artistiek. Het had zomaar gekund dat ik tussen de uitzendingen door een fles rode wijn opentrok aan de Seine en gedichten schreef over existentiële eenzaamheid. Rokend uiteraard. Terugkijkend voelde het destijds allemaal onwijs knullig, maar als ik de foto’s nu zie had het óók wel iets. Een avontuur waarbij ik deelnam aan een modegril die de rest van de wereld simpelweg nog niet begreep. Visionair eigenlijk. Een soort kaal mode-icoon met medische hechtingen.

In de maanden daarna groeiden mijn nieuwe haartjes ongeveer net zo hard als mijn zelfvertrouwen. Ineens kon ik weer met m’n hand door een volle bos haar glijden zoals in een gemiddelde en gelikte shampoo-commercial uit de jaren negentig. En belangrijker nog: het voelde als een andere league waar ik nu spontaan binnengewandeld was.

Want behalve dat ik een cosmetische ingreep had laten doen puur voor de looks, was het ook nog volledig gesponsord. Ik was absoluut geen enorme ster in showbizzland, maar die kwalificatie vond ik er echt toe doen. Ik had vanaf dat moment gevoelsmatig uitgenodigd kunnen worden voor een grande feest bij de Kardashians, terwijl ik zelf gewoon thuis een tosti stond te eten.

Vanzelfsprekend begon daarna direct het dwangmatige nadenken over nieuwe opties. Misschien een andere neus? Of iets aan die hangende ogen laten doen? Als een soort budgetversie van Nicole Kidman zat ik fanatiek websites van botoxbehandelingen af te struinen waarbij ik mezelf langzaam wilde verbouwen tot een mens dat totaal niet meer op zichzelf leek. Thank god kwam het gezonde verstand uiteindelijk nét op tijd terug en verdween die hele browsegeschiedenis linea recta de virtuele prullenbak in. Maar die kosteloze coupe? Die pakt niemand me meer af. En daar ben ik nog altijd intens gelukkig mee.