Hollywood is mijn favoriete onderwerp. Tot ik moet vertellen dat iemand er niet meer is

Mocht mijn mobiel ooit gestolen en gekraakt worden: wees gewaarschuwd. Er staan namelijk allerlei filmpjes van jonge Hollywoodsterren tussen video’s van de katten, m’n kind en een screenshot van iets wat ik nog steeds moet betalen.

Dat is ongeveer de toestand van mijn leven, maar ook van de wereld waarin ik werk. De ene minuut zoek ik beelden van een filmpremière, de volgende lees ik dat iemand van ongeveer dezelfde leeftijd als de mensen op die rode loper is overleden. En dan moet ik er iets over vertellen op televisie.

Ik ben dol op Hollywood. Op de jurken, de films, de ruzies die zogenaamd helemaal geen ruzies zijn en de sterren die na een scheiding ineens opvallend veel tijd doorbrengen met hun personal trainer. Ik begon er zelfs een Instagram-account voor omdat ik over dat wereldje eindeloos kan praten. Liefst met een beetje vaart, een grap en een blik die zegt: we weten allebei dat dit belachelijk is, maar vertel verder. Alleen blijkt er steeds vaker een bericht tussen te zitten waar geen leuke invalshoek voor bestaat. Zoals onlangs het veel te jonge overlijden van Hayden Panettiere en deze week nog dat van de 27-jarige zoon van Cindy Crawford.

Bij het overlijden van een oudere ster kun je verdrietig zijn en toch iets vieren. Een carrière van vijftig jaar. Een scène die iedereen kent. Een optreden dat je als kind op videoband terugspoelde tot het beeld begon te haperen. Bij jonge sterren zoek ik ook naar zo’n verhaal, maar stuit ik vooral op wat er nog had kunnen komen. Rollen die ze nooit zullen spelen. Interviews die nooit meer zullen komen. Een volgende verjaardag die gewoon in de agenda stond en nu ineens niet meer komt.

Mijn werk vraagt dan om woorden. Het liefst nog voor iedereen alweer iets anders bespreekt. Ik zoek een foto, controleer wat bekend is, neem mijn tekst op en luister hem terug. Klink ik betrokken genoeg? Of juist alsof ik me een verdriet aanmeet dat vooral van hun familie en vrienden is? En mag er een seconde van mijn eigen ongeloof in zitten als ik degene ben die het nieuws komt brengen?

Op sociale media staat verdriet bovendien nooit op zichzelf. Onder een bericht verschijnen hartjes en lieve herinneringen, maar ook speculaties, diagnoses van volslagen vreemden en mensen die menen recht te hebben op ieder detail. Soms is er nog nauwelijks iets bevestigd en wordt er al gedaan alsof het laatste hoofdstuk van iemands leven door iedereen geschreven mag worden. Ik betrap mezelf erop dat ik langer naar die reacties kijk dan goed voor me is.

Misschien komt het ook doordat ik ouder word. Dat is op zichzelf al een belachelijke actie van het universum, want in mijn hoofd ben ik nog altijd iemand die de nieuwste roddelbladen koopt en daarna verbaasd is over de prijs. Maar wanneer een overleden ster jonger is dan ik, of nauwelijks ouder dan de mensen die ik als twintiger op televisie bewonderde, verdwijnt de veilige afstand. Ik denk aan hun ouders. En onvermijdelijk ook aan mijn eigen zoon. Dan leg ik mijn telefoon even neer, terwijl ik eigenlijk een video moet afmaken.

Ik kende deze mensen niet. Soms kende ik vooral een rol of een liedje, of een gezicht dat jarenlang vanzelfsprekend op mijn scherm verscheen. Ik wil niet doen alsof mijn verdriet hetzelfde is als dat van iemand die met hen aan tafel zat. Maar ik denk wel dat je geraakt kunt worden door een leven dat je vanaf een afstand hebt gevolgd. Zeker als het plotseling ophoudt.

Dus maak ik die video’s toch. Zo zorgvuldig mogelijk. Ik vertel wat zeker is, laat weg wat mij niet toekomt en probeer iets te laten zien van wie iemand was buiten de mededeling dat diegene er niet meer is. Soms vind ik de woorden. Soms hoor ik aan mijn eigen stem dat ik ze liever niet had hoeven zoeken.

Daarna plaats ik het filmpje en gaat mijn telefoon weer verder. Een trailer. Een première. Een ster die haar ex ontvolgt - vermoedelijk morgen weer mijn probleem. Hollywood draait door, en ik meestal ook. Alleen blijf ik af en toe wat langer zitten bij het beeld van iemand die daar gewoon nog bij had moeten zijn.