Madonna is 68 en dat weiger ik te accepteren

Er zijn dingen waar ik me uit principe nooit bij neer zal leggen. Rozijnen in appeltaart bijvoorbeeld. Of ananas op een pizza. En Madonna die 68 jaar oud is. Vooral dat laatste vind ik écht volledig onacceptabel.

Niet voor Madonna overigens. Die moet vooral lekker 68 zijn. Ze mag van mij zelfs 69 worden, als ze daar echt behoefte aan heeft natuurlijk. Want ík ben het probleem. Als Madonna namelijk echt 68 is, dan gaat er ergens iets behoorlijk mis met m’n tijdsbeleving. In mijn hoofd is Madonna namelijk helemaal geen 68.

Madonna is Like a Prayer. Madonna is Vogue. Madonna is dat puntige ding van Jean Paul Gaultier. Madonna is de vrouw die zoent met Britney Spears op de MTV Video Music Awards. Madonna hangt aan een kruis tijdens een concert en zorgt ervoor dat de halve wereld daar vervolgens iets van moet vinden. Madonna wordt niet ouder. Alleen wij.

Dat werd me afgelopen zondag weer pijnlijk duidelijk toen ze opdook bij de VMA’s van MTV. Daar stond ze. Madonna. Maar dan niet langer de Madonna van vroeger. En dat is dus het vervelende aan sterren die al je hele leven meegaan. Ze functioneren als een soort menselijke kalender.

Je hebt helemaal geen oude fotoalbums nodig om geconfronteerd te worden met het bizar snel verstrijken van de tijd. Je hoeft alleen maar te lezen dat Friends inmiddels ruim dertig jaar geleden begon en je kunt rechtstreeks door naar de dichtstbijzijnde kliniek voor een volledige facelift. Of dat Britney Spears 44 is, dat vind ik trouwens ook onzin. Britney is 24. Maximaal. Jennifer Aniston is 36. Brad Pitt ergens begin veertig. En Madonna is natuurlijk al helemaal geen 68. Mijn hoofd heeft kennelijk ergens rond 2004 besloten om de administratie nooit meer bij te werken.

Misschien is dat ook waarom ik zo graag naar Hollywood kijk. Omdat Hollywood heel lang de illusie verkocht dat de tijd daar niet bestond. Sterren werden mooier, rijker en beroemder, maar nooit echt oud. En als ze dat onverhoopt tóch deden, verdwenen ze op een gegeven moment zonder enige aankondiging gewoon uit beeld en kwamen er jongere exemplaren voor terug.

Vooral vrouwen trouwens. Mannen mogen grijs worden. Die krijgen dan ineens woorden als ‘doorleefd’, ‘karakteristiek’ en ‘distinguished’ naar hun hoofd geslingerd. George Clooney kreeg grijze haren en de wereld besloot collectief dat hij daardoor nóg aantrekkelijker was geworden. Een vrouw kreeg drie kraaienpootjes en belandde op de cover van een ordinair gossiptijdschrift met een rode cirkel rond haar gezicht en de tekst: WAT IS ER MET HAAR GEBEURD?

Madonna heeft altijd geweigerd om zich netjes aan dat systeem te houden. Ze verdween niet. Ze werd niet ineens een keurige oudere dame die in een wollen coltrui bij Oprah kwam vertellen dat ze tegenwoordig vooral geniet van tuinieren. Ze bleef Madonna. Seksueel. Irritant. Provocerend. Soms briljant. Soms totaal over de top. Soms zo verbouwd dat het hele internet er drie werkdagen over kon vergaderen. En misschien is dát wel waarom mensen zo ongelooflijk veel moeite hebben met haar ouder worden.

Omdat Madonna niet doet wat we van oudere vrouwen verwachten. Ze vraagt geen toestemming. En ineens realiseer ik me dat ik daar zelf iets van kan leren.

Niet van die puntige beha. Daar ben ik nog niet aan toe. Maar wel van het idee dat ouder worden niet automatisch betekent dat je langzaam naar de zijkant van het toneel moet schuifelen zodat een jongere versie die plek kan innemen. En wellicht hoéf ik helemaal niet meer te proberen om bij te houden wie de nieuwste, jongste, hipste persoon in Hollywood is.

Inmiddels mag ik gewoon houden van de sterren die al dertig jaar met me meelopen. Van Julia. Van Nicole. Van Sandra. Van Cher. Van Madonna. Niet omdat ze nog steeds proberen te zijn wie ze in 1998 waren, maar juist omdat ze het levende bewijs zijn dat er na 40, 50, 60 en blijkbaar zelfs 68 nog steeds iets kan komen. Een nieuwe plaat. Een nieuw optreden. Een nieuwe liefde. Een nieuwe mislukking. Een nieuwe comeback. Dat vind ik een behoorlijk geruststellende gedachte.

Dat is wel het fijne aan ouder worden tegelijk met de sterren die je vroeger aan de muur had hangen. Je ziet dat niemand eraan ontsnapt. Zelfs Madonna niet. Alleen heeft zij kennelijk besloten dat als de tijd haar dan toch komt halen, ze hem in ieder geval niet stilletjes binnenlaat.

En daar zit voor mij de belangrijkste les. Want Madonna is 68 en ik ben inmiddels zelf ook allang niet meer de jongen die naar haar keek en dacht dat volwassen worden nog een eeuwigheid zou duren. Maar zolang Madonna weigert zich naar haar leeftijd te gedragen, zie ik eigenlijk ook niet in waarom ik er anytime soon mee zou beginnen.