‘Hollywood heeft geen nieuwe ideeën. Gelukkig maar’

Er wordt de laatste tijd nogal geklaagd dat Hollywood geen nieuwe ideeën meer heeft. Alles krijgt een vervolg. Een remake. Een reboot. Een reünie. Of mijn persoonlijke favoriet: een ‘legacy sequel’, wat volgens mij gewoon een heel chique manier is om te zeggen dat ze de acteurs van vroeger gebeld hebben en er gelukkig nog iemand opnam.

En ik zou daar heus heel verontwaardigd over kunnen doen. Sterker nog: als iemand die voor zijn werk geacht wordt verstand te hebben van film en televisie, moet ik hier eigenlijk een vlammend betoog houden over het gebrek aan creativiteit in Hollywood. Maar dat ga ik niet doen. Want ik ben juist onderdeel van het probleem.

Zodra Nicole Kidman en Sandra Bullock weer samen heksen blijken te zijn in Practical Magic 2, sta ik vooraan. Komt Miranda Priestly terug in The Devil Wears Prada? Haal ik mijn portemonnee vast tevoorschijn. Wil iemand morgen bekendmaken dat Julia Roberts tóch nog een keer naar Notting Hill gaat om Hugh Grant te vertellen dat ze ook maar een meisje is dat voor een jongen staat? Prima. Hollywood heeft namelijk iets ontdekt wat veel gevaarlijker is dan een goed filmscript: onze zwakke plek die nostalgie heet.

Ergens in de afgelopen jaren is mijn generatie veranderd van de aantrekkelijke jonge doelgroep die adverteerders graag wilden bereiken in de groep mensen die zegt: ‘Weet je nog dat MTV videoclips uitzond?’ Het is erin geslopen zonder dat iemand me daarvoor toestemming heeft gevraagd. Ik ben nu de doelgroep voor vroeger. En vroeger is big business.

Zet een liedje uit 1999 onder een trailer, laat Sarah Jessica Parker drie seconden door New York lopen of geef Lindsay Lohan een telefoon die verdacht veel lijkt op eentje die ze twintig jaar geleden al eens vasthield en mijn rationele vermogen verdwijnt sneller dan mijn haarlijn. Ik weet precies wat ze aan het doen zijn. En tóch werkt het, misschien juist omdát ik het weet.

Natúúrlijk wil ik Nicole Kidman en Sandra Bullock weer zien in Practical Magic. Maar heus niet omdat ik al 28 jaar wakker lig van de vraag hoe het verder is gegaan met de Owens-zussen. Ik wil mezelf terugzien, dat is het smerige trucje. Als ik naar films uit mijn jeugd kijk, zie ik namelijk niet alleen Julia Roberts, Meg Ryan, Sandra Bullock of Jennifer Aniston. Ik zie een versie van mezelf. Eentje die nog geen idee had hoe snel twintig jaar voorbij kon gaan. Eentje die dacht dat veertig stokoud was. Eentje die op vrijdagavond naar de videotheek ging en daar vervolgens drie kwartier rondliep omdat een film uitkiezen minstens zo belangrijk voelde als leuk gevonden worden op school. Eentje die geen streamingdienst had met 14.000 films waarop hij uiteindelijk uit pure keuzestress toch maar weer Friends aanzette. We hadden één film op VHS. En die keken we totdat de band versleten was. Ik denk dat entertainment uit onze jeugd daarom zo diep zit. Er was minder, dus wat er was, werd belangrijker.

Je keek iedere week op hetzelfde tijdstip naar dezelfde serie. Als je een aflevering miste, had je pech. Niemand zei: ‘Ik kijk hem morgen wel terug.’ Morgen bestond niet en op school had iedereen hetzelfde gezien. We kenden dezelfde sterren, dezelfde films en dezelfde liedjes. Als Britney Spears iets deed, wist de volgende ochtend de hele wereld het. Nu kan iemand 80 miljoen volgers hebben en moet ik aan een collega van 23 vragen wie het in godsnaam is. Dat vind ik trouwens altijd een bijzonder vernederend moment. ‘Ken je hem niet?’ Nee. Maar ik weet wel wie Brenda Walsh is, dus toon een beetje respect.

Dat is dus precies wat Hollywood inmiddels ook begrijpt. Ze verkopen ons geen vervolg, maar een tijdmachine. Voor twee uur mag je terug. Terug naar voordat je een hypotheek had. Voordat je kind naar de middelbare school ging. Voordat je knieën geluid begonnen te maken wanneer je opstond. Voordat je ineens op televisie naar een jonge acteur keek en dacht: wie is dit kind en waarom noemt iedereen hem een sekssymbool? Je koopt een bioscoopkaartje en daar zit ze ineens weer: Miranda Priestly. Dezelfde blik. Dezelfde zonnebril. Dezelfde totale minachting voor ongeveer de gehele mensheid.

Heel even is het geen 2026. Heel even ben jij ook weer degene die je was toen je haar voor het eerst zag. En daar kan helaas geen origineel scenario tegenop. Het meest confronterende aan al die reboots en sequels is ondertussen trouwens wel dat de acteurs zelf óók ouder zijn geworden. Hollywood kan namelijk veel. Zoals Harrison Ford op zijn tachtigste nog achter een schat aan laten rennen. Ze kunnen Tom Cruise uit vliegtuigen laten springen. Ze kunnen met computers iemand twintig jaar jonger maken. Maar zelfs Hollywood kan de tijd uiteindelijk niet tegenhouden.

Daarom vind ik het zo geweldig om die sterren terug te zien in hun vertrouwde rollen. Ze zijn ouder, wij zijn ouder. En toch zijn we er nog. Dus nee, ik klaag voorlopig niet meer over het gebrek aan originele ideeën in Hollywood. Maak alles maar. Pretty Woman 2? Prima. Notting Hill: Still Notting? Ik ben erbij.

En als Sarah Michelle Gellar morgen bekendmaakt dat Buffy inmiddels in de overgang is maar nog steeds vampiers doodt, neem ik desnoods vrij van mijn werk. Hollywood heeft uitgerekend dat er miljoenen mensen zoals ik rondlopen die inmiddels oud genoeg zijn om geld te hebben en daarvoor onze jeugd terug verkopen. Het is schaamteloze emotionele chantage. Ik trap er met open ogen in. Want mijn jeugd herbeleven voor de prijs van een bioscoopkaartje? Doe mij er maar twee.