Door: Marije Knevel
Misschien sta ik erin. Of jij. We hebben geen idee. Donderdag om 16.00 komt Pointer met een aflevering over 't Haviksoog: de appgroep waarin ruim duizend mannen stiekem gemaakte billenfoto’s van vrouwen delen. Ik ga kijken. Niet eens zozeer naar de mannen, maar naar de billen. Of ik de mijne herken.
Het gaat om minstens dertienduizend zogeheten creepshots. Op de camping, bij de Vierdaagse, op Koningsdag, in de sportschool, bij de zwemles. 341 hardloopsters. Beoordeeld met perziken, hartjes en kotsende smileys.
Ik ben iemand die graag probeert te begrijpen, en dus waag ik een poging. De oud-leden die De Gelderlander sprak, komen nors over. Ze werden ‘zomaar’ toegevoegd. ‘Zulke groepen’ zetten ze meteen op stil en bekijken ze verder niet. Een van hen vindt de ophef sterk overdreven, een ander vraagt zich hardop af hoe het eigenlijk met zíjn privacy zit. HA! Zijn privacy?! Van zelfreflectie is nog geen seconde sprake. De oprichter stapte na het gesprek met Pointer uit de groep en zat er een week later alweer in. Nee, ik snap ze niet.
De groep ontstond op de Zwarte Cross, waar allerlei types feesten: boeren en bankiers, luchtverkeersleiders en leraren. Op de profielfoto’s in de app staan vaders met hun gezin, mannen met hun vriendin, logo’s van bedrijven. Dit is geen schimmige bende in een donkere kelder. Dit is je (schoon)vader. Je broer. Je vriendje. Je zwager. Je baas. Die ene gezellige collega. De man die je attent begroette toen je de hond uitliet. Dat het Achterhoekers zijn, is bijzaak. Het hadden net zo goed duizend mannen uit jouw regio kunnen zijn.
En geheim is het niet, want de meesten kennen ‘de billengroep’. Een vrouw vertelde Omroep Gelderland hoe een jongen na een avond corsowagen bouwen trots zijn telefoon rond liet gaan. Bijna iedereen aan tafel wist ervan. Een andere vrouw ontdekte dat er een foto van haar in stond. Nota bene haar eigen partner nam het op voor degene die het in de app had gezien. Een familielid, getrouwd, twee kids, stelde haar gerust: de meeste foto’s waren maar van een afstandje. De vrouwen stonden er alleen voor.
Een van de vrouwen noemt haar eigen foto eerst vrij onschuldig, en zegt meteen daarna dat ze zich zo bekeken voelt. Die volgorde ken ik, en heel veel vrouwen met mij. Eerst wegwuiven, dan pas voelen. Als ik word nagefloten op de fiets: is het een compliment? Als iemand in mijn billen knijpt in de kroeg: was hij lam? Als een CEO een opmerking maakt over mijn borsten: een grapje, toch? Ik heb heel wat op stil gezet. Niet omdat het niet erg was, maar omdat ik geen zin had in het gedoe.
Ik ga geen preek houden over mannen die elkaar moeten aanspreken. Dat weten we anno 2026 toch wel? Donderdag kijk ik. Naar billen, ja. Maar ik denk vooral aan wat mijn vrienden, collega's en familie zouden doen als ze aan tafel zitten en er zo'n telefoon rondgaat. Zouden ze iets zeggen? Of zouden ze het op stil zetten?
:quality(80))