We zijn toch echt een stel laffe eenheidsworsten geworden met z'n allen, hè? 

&C's aprilnummer Copycatclub stelt de vraag: kunnen we tegenwoordig nog wel onze eigen keuzes maken? Carmen Felix kan daar wel wat over zeggen.

Vroeger had ik een stijl. Mijn eigen stijl, die ergens balanceerde tussen 'laat me gewoon mezelf zijn' en 'daar gaan ze wat van vinden, maar ik heb helaas net niet genoeg fucks om te geven vandaag'. Ik kocht dingen omdat ik ze zag, voelde, rook – omdat ze iets met me deden. Misschien had ik een vintagewinkel geplunderd of was ik geïnspireerd door een wazige foto van Kate Moss met een sigaret in haar hand op Glastonbury. Het waren niet zomaar trends, het was iets eigens. 

Maar toen kwamen de influencers, social media en het online shoppen. En eerlijk? Ik ben het soms echt effe kwijt. Mijn stijl, bedoel ik. Influencers zijn overal. Je struikelt over ze alsof ze mozaïektegels in een hippe koffiebar zijn. Het zijn m'n vrienden, de mensen die nu ook op lineaire tv verschijnen, de CEO's van best prima make-up-merken en de 'ontwerpers' van de helft van je maandelijkse fashion haul. 

Waar je vroeger een halfjaar moest wachten tot een modetrend langzaam van de Parijse catwalk naar een lokaal winkelcentrum sijpelde, is nu alles direct beschikbaar. Iemand met een paar honderdduizend volgers trekt een beige jas aan en nog voordat je je tong verbrandt aan je havermelkcappuccino heeft iedereen 'm in zijn winkelmandje liggen. De jas is binnen drie dagen uitverkocht en vervolgens vervangen door iets nieuws waarvan je niet wist dat je het nodig had. 

En ik? Ik kijk mee, klik mee, koop mee. Het voelt als een collectieve smaak, maar het is niks meer dan een algoritme. Nu heb ik toevallig even een jaar pauze genomen van dit consumptiegedrag, maar dat heeft er vooral voor gezorgd dat ik soms schipper tussen fomo en 'waar de fuck zijn we mee bezig?' Of je het nou wel of niet bewust meemaakt: we zijn toch echt een stel laffe eenheidsworsten geworden met z'n allen, hè? 

Ik merkte het vooral toen ik vorig jaar in een nieuw huis ging wonen en m'n volledige algoritme erop ingericht was mij zoveel mogelijk meubels, designlampen en ander duur prul te laten kopen. Op alle reels en foto's die voorbijkwamen, zag ik exact dezelfde inrichting. Seventiesdesignlampen in paddenstoelvorm, roestvrijstaal, Bruno Rey-stoelen – alsof je in het zoveelste 'ruige' pop-uprestaurant in Amsterdam-Noord wakker was geworden. Ik vind het prachtig. Maar was het ook maar een beetje eigen? Nope. Ik vond er gewoon iets van. Iets positiefs. 

Nu is het echt tijd om mezelf los te rukken. Terug naar mijn eigen blauwdruk. En mezelf vaker de volgende vragen stellen: wil ik dit omdat ik het mooi vind? Of omdat iedereen het heeft? Vind ik het mooi? Of denk ik dat ik het mooi vind omdat ik het voortdurend in mijn timelines zie? Wil ik dit echt graag hebben? Of denk ik dat ik dit hoor te hebben omdat ik fomo heb? Is dit iets wat bij mij en mijn eigen, unieke stijl past? Of ben ik er over een halfjaar op uitgekeken? Als ik die vragen kan beantwoorden, vindt deze eenheidsworst haar eigen stijl misschien weer een beetje terug.

Scoor &C's nieuwste editie hier!