Ik ben degene die het liefst alles cancelt – of stiekem hoopt dat jíj het doet

Carmen wil je heus wel graag zien, maar ze wil nog liever met een bak popcorn op de bank liggen.

'Druk weekend, lieverd. Volgende keer echt!' stuurde ik, terwijl ik languit op de bank lag in een joggingbroek waar inmiddels een halve croissant in woonde. Geen druk weekend. Geen brunch, geen familieverplichting, geen zieke kat. Gewoon: echt effe geen zin. Maar zeg dat maar eens hardop in een groepsapp vol bruisende types met agenda’s waarin elke zondag al tot en met 2027 is volgepland. 

Ik noem mezelf al jaren de cancelqueen. Niet als in: mensen boycotten. Maar als in: ik ben degene die het liefst alles cancelt – of stiekem hoopt dat jíj het doet. Er is geen groter cadeau dan een appje met: 'Hey, toch niet helemaal fit vandaag, zullen we het verzetten?' Dan vier ik innerlijk feest, vervang ik lopen door huppelen en scrol ik opgelucht door Netflix alsof ik zojuist een ticket naar ultieme vrijheid heb gewonnen. Echt overdreven.

Begrijp me niet verkeerd: ik hou van mijn vrienden. Ik zie ze graag. Ik ben oprecht blij als ik ze weer in levenden lijve vasthou. Maar intrinsiek? Ben ik een bankzitter. Een comfortjunkie. Iemand die zich pas echt verbonden voelt met anderen als we tegelijk niks doen, ieder op onze eigen bank, met mijn voeten in een pantoffel en een vieze knot op het hoofd.

Meer dan dat alles, ben ik misschien wel een echte seizoensleugenaar. Al mijn hele volwassen leven verzin ik af en toe graag excuses. Geen grove leugens, verzonnen ziektes of dode grootmoeders. Nee, mijn repertoire bestaat uit onschuldige, net-niet-helemaal-waar-situaties: 'Ik had panne', 'Ik moest onverwacht nog even iets regelen voor werk', 'Ik zat ineens met een familiedingetje', of mijn favoriet: 'Ik ga het echt niet redden vanavond', terwijl ik het prima had kunnen redden! Alles om maar niet te zeggen: 'Ik voel me vandaag als een ongekookte wortel en wil alleen maar liggen.'

Het zijn geen permanente verzinsels. Ze pieken in golven. Meestal als ik effe niet zo lekker ga. En meestal is dat... in de winter. Verrassing! Als mijn energieniveau gelijkstaat aan dat van een leeggelopen luchtbed en mijn hoofd te vol zit voor smalltalk. Dan begin ik alweer te zweten bij het woord 'borrel'. Dan word ik een sociaal goochelaar: vriendelijk knikken, overal op 'misschien' klikken en hopen dat alles vanzelf verdwijnt. In de zomer kan ik weer flink wat sociale aanwezigheid geven, ben ik bijna overal, doe ik niet aan afzeggen, zijn de white lies niet nodig en voel ik me tiptop. Mijn WhatsAppgroepen worden tijdens die winterdippen een theaterzaal, waarin ik scènes opvoer van 'enthousiaste vriendin met bomvolle agenda' terwijl ik eigenlijk alleen maar Law & Order: Special Victims Unit wil bingewatchen met mijn hoofd in een ondergekwijld kussen.

Soms denk ik: wat als ik eens radicaal eerlijk ben? En dan ook meteen het hele jaar door. Gewoon een keer app: 'Nee, ik kan wél, maar ik wil niet.' Of: 'Ik hou van je, maar ik ben sociaal uitgeput.' Misschien wordt dat ooit mijn volgende fase. Misschien als het volgend jaar weer lente wordt. Als de zon weer schijnt en mijn hoofd weer wat lichter voelt. Tot die tijd? Het najaar staat weer voor de deur dus, druk weekend, schat. Tot snel!

Carmens column pronkt in &C's augustusnummer 'Zeg eens eerlijk', dat helemaal in het teken staat van liegen. Meer lezen? Tuurlijk wil je dat. De editie ligt nu in de winkels, en je bestelt 'm hier online:

scoor &C’s nieuwste nummer nu hier!