Ineens drong het tot me door: ik hoor niet meer bij haar kring

Toen Bobbie Bodt een tijdje terug een oproep op haar socials plaatste begon haar zoektocht naar nieuwe vrienden. Met deze week: wat als je langzaam uit het leven van een vriendin lijkt te verdwijnen?

Terwijl we koffie aan het drinken waren, vroeg ze me om een datum in de agenda te zetten. Niet op haar eigen verjaardag, maar twee weken daarvoor - ze wilde met een groep naar een feestje.

Ik ben eerlijk gezegd team 'vroeg naar bed', maar voor haar maak ik graag een uitzondering. We kennen elkaar al lang, ik ben enorm gek op deze vriendin en hoewel we steeds minder overeenkomsten lijken te hebben, probeer ik haar in mijn leven te houden (en mezelf in die van haar). Dus: count me in!

Daarna bleef het stil. Ik ging ervan uit dat het niet meer doorging. Stiekem vond ik dat eigenlijk wel fijn - ik had een druk weekend en zo'n nachtelijke danspartij was best lastig om er nog tussen te wringen.

Ik wist dat ze jarig was. Sterker nog: het stond zelfs nog in m'n agenda. Met het type reminder die je erin zet omdat je weet dat je het anders vergeet - ik weet de geboortedata van de meeste van mijn vrienden namelijk uit het hoofd. En toch moet ik bekennen dat ik haar op haar verjaardag alsnog vergat te bellen. Zelfs met een geheugensteuntje van mijn telefoon. Twee weken na haar verjaardag spraken we elkaar eindelijk. Het was een gesprek waarin we elkaar bijpraatten, maar ik voelde ook: we zitten niet meer in elkaars dagelijks leven.

Ik vroeg hoe haar verjaardag was, en verontschuldigde me meteen dat ik haar die dag niet eens had gebeld. Ze vertelde dat het feestje inderdaad niet doorging, maar dat ze uiteindelijk wél met z'n allen naar een ander nachtelijk festival waren gegaan.

Ik hoorde mezelf enthousiast 'Wat leuk!' roepen, maar vanbinnen kromp ik een beetje in elkaar. Ik was niet uitgenodigd. Niet vergeten - gewoon niet gevraagd. Ik ben lange tijd druk geweest met verbouwen, zij heeft een kind, onze levens zijn compleet verschillend. En toch voelde ik op dat moment pas echt dat ik niet meer bij haar kring hoor.

Hoewel ik het heerlijk vond om niet mee te hoeven doen aan de knaldrang van een ander, raakte het me meer dan ik had verwacht. Misschien omdat zij en haar vriend voor mij voelen als een soort basis - vrienden die er altijd zijn, ook al spreek je elkaar weken niet. Maar ineens voelde het niet meer zo. Alsof ik gedowngrade was. Van eerste kring naar tweede. Of misschien wel derde. Niet meer vanzelfsprekend uitgenodigd zijn. 

Aan het einde van het telefoongesprek vroeg ze wanneer ik nou eindelijk eens die housewarming ging geven - want ze had wel weer zin in een feestje.

Of ik haar ga uitnodigen? Maar natuurlijk. Vanzelfsprekend.