'Als je alleen woont komt het echt neer op jezelf en zonder getuige is het makkelijk om te slacken.'

Ben ik de enige die totaal verslonst zodra de kinderen weg zijn? Het is acht uur 's avonds: ik zit in mijn winterjas (omdat ik te lui ben om die uit te doen) op de bank. De lichten zijn uit. Ties en de jongens zijn naar Hengelo, logeren bij oma. Ik heb dorst, het zou best aangenaam zijn om een warm kopje thee voor mezelf te maken. Toch beweegt mijn lichaam niet. Japanse mix dan maar als avondeten? Niet best. Cairo had me nog gewaarschuwd. Met een oprecht bezorgd gezicht had hij gezegd ‘Mama, wat ga je doen als je papa niet meer om hulp kan vragen?’ Ik had erom gelachen maar nu niet meer. 

Twee dagen alleen thuis. In mijn hoofd zou dit een tijd van nirvana worden. Ik zag mezelf in een bubbelig bad liggen. Extra lang in de Hema (ja dit is mijn grootste verlangen) ronddwalen omdat daar normaal gesproken nooit de tijd voor is. Of misschien wel de tijd maar niet het geduld van een kind. En waarom ga ik niet chique uit eten gaan met mezelf?  Dan laat ik mijn vinger over de rand van een glas tempranillo ronddwalen. Gewoon omdat het kan.  

Nu zit ik te overwegen of praten tegen een muur echt wel zo gek is. Gelukkig belt Lisa me dan. Terwijl ik met haar praat gebeurt er iets magisch. Mijn lichaam begint te herrijzen. Het lukt me om mijn jas uit te doen! En met deze hernieuwde energie duik ik op het internet om te onderzoeken hoe je het beste alleen thuis kan functioneren. Op mijn favoriete website quora vind ik een interessante reactie van een gebruiker: Dishes left in the sink will start to smell really, really badly after about a week.

Dit is praktische informatie waar ik iets mee kan.  Als je alleen woont komt het echt neer op jezelf en zonder getuige is het makkelijk om te slacken. Dus met de muziek aan, begin ik de basics te coveren en uiteindelijk beland ik toch nog in bad. Het kopje thee volgt om 21:30. Dat is laat maar hey, I did it! De grote les is om een realistische verwachting te hebben van alleen thuis zijn. Het is niet zo dat het huis zichzelf dan opeens vanzelf onder controle houdt of dat het avondeten als magie om je bord belandt. Alleen wonen is een kunst. En zonder strategisch plan verval je in een discussie met een plasje melk dat op de grond is gevallen. En geloof me, al staar je er een uur naar: dat heeft geen enkel effect.