Door: Lisa Loeb
Ieder jaar rond half december nemen we het onszelf nog zó voor: dit keer houden we het gezellig. We kopen een te dure fles wijn, trekken iets aan zonder vlekken en zijn er echt van overtuigd dat we het kerstdiner zonder ingewikkelde discussies zullen doorkomen.
Maar de realiteit is genadeloos: ergens tussen het pellen van de garnalen en het aansnijden van de rollade escaleert de boel steevast in een oververhit debat. Ineens gaat het niet meer over een droge kalkoen, maar vliegen de geopolitieke analyses, het klimaatbeleid en de term ‘woke’ over de netjes gedekte tafel. De oom die het afgelopen jaar diep in de rabbit holes van Facebook is verdwaald, lanceert tussen twee happen door een theorie over de reptielmensen. Je nichtje, dat net drie maanden sociologie studeert, slaat direct terug met de woorden ‘geprivilegieerd’ en ‘intersectioneel’. Voor je het weet, is je vredige kerstdiner getransformeerd in een live-action X-draadje, maar dan met cranberrysaus en zonder de mogelijkheid om iemand te blokkeren.
Waarom we hier telkens weer intrappen? Omdat de kerst - tafel het allerlaatste stukje ongefilterde maatschappij is dat we nog over hebben. De rest van het jaar leven we uiterst com - fortabel in onze eigen, digitaal gecureerde echokamers. We volgen online alleen nog mensen die onze meningen bevestigen. Zien we iets wat schuurt of irriteert? Dan swipen we het met een soepele duim- beweging meedogenloos uit ons blikveld. Maar tijdens de feestdagen word je ineens fysiek geconfronteerd met mensen die 364 dagen lang door een compleet ander algoritme zijn gevoed. Je kunt je familie niet kiezen, laat staan in welk algoritme zij verkeren. Je deelt dan wel hetzelfde DNA, maar absoluut niet meer dezelfde realiteit.
Maar voor het kerstdiner van dit jaar heb ik een stiekeme hoop. Want in mijn gezin is er nog één troefkaart die zich niet laat leiden door polarisatie of botsende wereld - beelden. De verlossing komt niet in de vorm van kindeke Jezus, maar een peuter van bijna drie die momenteel veel moeite heeft met aan tafel blijven zitten tijdens het eten. Zodra de sfeer aan de kerstdis onder het vriespunt zakt, besluit onze peuter hopelijk dat dit het perfecte moment is om zijn beker appelsap in een theatraal gebaar over het hagelwitte tafelkleed te lanceren. En dan maakt de zoveelste politieke discussie direct plaats voor de panische zoektocht naar keukenpapier. Terwijl we met z’n allen de plakkende vlekken uit het tapijt staan te schrobben, daalt de rust eindelijk neer. Niets verbroedert zo als pure chaos. Misschien is dat wel de ultieme kerst gedachte: vrede op aarde begint pas zodra de gesprekken stoppen, omdat iemand over een legotoren struikelt.
Lees dit column en meer in de nieuwste editie van &C 'Krijg nou wat'.
:quality(80))
:quality(80))
:quality(80))
:quality(80))