Door: Edson da Graça
Ik weet niet wanneer we dit met z’n allen hebben afgesproken, maar het lijkt alsof proteïne het nieuwe heilige spul is. Ik kan geen supermarkt meer inlopen zonder dat het woord PROTEIN me vanaf twintig verschillende verpakkingen tegemoet schreeuwt.
Proteïnekwark, proteïnepudding, proteïnerepen, proteïne chips. Laatst zag ik proteïnewater. Are you kidding me? Volgens mij zijn we toen ergens een grens overgegaan. Het bijzondere is dat ik mezelf er inmiddels ook op betrap. Dat is het lijpe van goede marketing. Eerst lach je erom en drie maanden later sta je met twee bakjes kwark in je handen te kijken welke de meeste eiwitten heeft. Alsof ik me voorbereid op een body- buildingwedstrijd terwijl ik gewoon een man van 44 ben die boodschappen doet voor zijn gezin. De proteïnepropaganda is real. Het knappe is vooral hoe snel marketing iets wat altijd al bestond kan veranderen in iets wat voelt alsof het vorige maand is ontdekt door de wetenschap. Eiwitten zaten natuurlijk gewoon al in ons eten. Mijn moeder maakte vroeger cachupa (Kaapverdiaanse bonenschotel). Daar zat ook proteïne in. Alleen stond ze niet na het opscheppen naast mijn bord te vertellen: ‘En trouwens Edson, deze bowl bevat maar liefst 38 gram protein.’ Ze zei: eten!!! Dat was het hele voedingsadvies.
Hoeveel proteïne?
Nu kan ik Instagram niet openen zonder dat iemand een recept maakt waarvan ik aanvankelijk denk: dat ziet er lekker uit. Pasta met kip. Mooi sausje. Beetje Parmezaan. Prima. Tot die persoon aan het einde recht in de camera kijkt met die trotse blik: ‘En deze maaltijd bevat maar liefst 42 gram proteïne.’ Laat me gewoon eten. Ik hoef niet na iedere maaltijd de statistieken te zien. Ik heb net pasta gegeten, geen Champions League wedstrijd gespeeld. Het zit inmiddels ook in producten waarvan ik niet wist dat ze ambitie hadden. Een chocolademousse kan niet meer gewoon een chocolademousse zijn. Nee, het is een HIGH PROTEIN CHOCOLATE MOUSSE. En zodra er ‘protein’ op staat, verandert ook meteen de uitstraling. Zwarte verpakking. Stoere letters. Iets met 25G heel groot op de voor kant. Dan weet je: dit is geen snack meer. Dit is een investering in jezelf.
Dat vind ik misschien nog wel het mooiste aan deze hele hype. Dat eten tegenwoordig niet gewoon lekker mag zijn. Alles moet iets dóén. Goed voor je darmen. Goed voor je focus. Goed voor je slaap. Goed voor herstel. High protein. Low carb. Elektrolyten. Superfood. Je kunt niet eens meer rustig een banaan eten zonder dat iemand op internet uitlegt op welk tijdstip je hem moet nemen voor maximale glucose efficiëntie. Bro, het is een f*cking banaan. We zijn heel makkelijk te beïnvloeden. Dat vind ik misschien nog wel het meest interessante hieraan. Geef iets een gezond heidsclaim, zet er een groot getal naast en binnen de kortste keren denken we dat we het nodig hebben. En ik ben geen haar beter. Want ik kan hier nu heel cynisch over doen, maar morgenochtend sta ik gewoon weer in de supermarkt met zo’n bak Skyr in mijn handen.
Lees dit column en meer in de nieuwste editie van &C 'Krijg nou wat'.
:quality(80))
:quality(80))
:quality(80))
:quality(80))
:quality(80))
:quality(80))