'Maham, ik verveel me': waarom verveling juist hartstikke goed is in de zomervakantie

De status na één dag zomervakantie: met al het speelgoed is gespeeld, de moeilijkste levels van hun lievelingsgame zijn behaald en zelfs met de buurjongen zijn ze uitgespeeld. Je had gehoopt dat het nog minstens twee weken had geduurd voordat je op dit punt zou komen, maar je bent er: de verveling is toegeslagen.

In de zomerweken zou je jezelf op LinkedIn bijna als fulltime entertainer kunnen presenteren. Ouders googelen massaal 'zomeractiviteiten (goedkoop) voor kinderen, bij mij in de buurt'. Maar wat als we het dit jaar eens anders aanpakken? Wat als verveling juist hartstikke goed is voor je kroost?

Lees ook: Heb je een Peppa Big-fan thuis? Pas op voor deze 'duistere' Peppa Big-video's

De keuze is reuze
De oorzaak van die onvermijdelijke verveling is allereerst het wegvallen van routine. Op school hebben ze een dagrooster, vaste taken en verwachtingen. In de zomervakantie is het ontbijten, kijk maar wat je doet, naar oma, en verder... kijk maar wat je doet. Al vervelen ze zich op school natuurlijk ook, wat vaak komt door het gebrek aan autonomie: het liefst bepalen ze zelf wat ze doen - of ze willen in ieder geval zelf kunnen kiezen uit enkele opties. Dit gebeurt thuis ook, bijvoorbeeld wanneer ze verplicht naar oma moeten.

Daarnaast is er de verveling die komt vanuit de hoeveelheid aan keuzes. Met bakken vol speelgoed, honderden spelletjes beschikbaar in de appstore en twintig buurtkinderen wordt het moeilijker voor je kids om te bepalen wat ze nou eigenlijk willen. Tot slot hebben we zelf een beeld van onze 'perfecte zomer', en voelen we ons al snel schuldig als je het idee hebt dat je kind niet de zomer van z'n leven beleeft.

Prikkels
Bij verveling is er een mismatch tussen wat een kind mentaal aankan, en wat er van ze wordt gevraagd. Dat kan zijn dat een activiteit te moeilijk is, of dat er juist te weinig actie is. Daarom zijn vooral kinderen met ADHD gevoelig voor verveling - soms zijn er te veel prikkels, en soms juist veel te weinig. Hun dopaminelevels zijn lager dan bij andere kinderen waardoor ze tijd ook anders ervaren. Alsof de klok langzamer tikt, terwijl de minuten in de praktijk even lang zijn.

Lees ook: Broccoli, spruitjes, oma's ovenschotel… waarom lusten kinderen zo weinig?

Doe d'r wat an
Dus, wat doe je eraan? Volgens kinderpsycholoog Jen Lumanlan helemaal niks, nada, noppes. Volgens haar wil je als ouder niet meer in de probleemoplossende houding schieten als je kind als een zeester op de grond ligt van verveling - 'Ik verveeeeeel me zo'. 'Dat is geen probleem dat we meteen moeten oplossen,' schrijft ze. 'Het is waardevolle informatie over wat er op dit moment in hun wereld gebeurt. In plaats van ons te haasten om het op te lossen, kunnen we nieuwsgierig zijn naar wat ze ons echt vertellen.'

Dat betekent dat je je kind leert dat hun gevoelens van verveling betekent dat ze een behoefte hebben. Misschien is die behoefte meer uitdaging, misschien is het een dutje, misschien is het opgekropte energie. 'Door met nieuwsgierigheid te reageren in plaats van met directe oplossingen, leren we ze dat verveling niet iets is om bang voor te zijn of snel op te lossen; het is informatie die ze kunnen gebruiken om hun eigen keuzes te bepalen,' aldus Lumanlan. Door deze aanpak wordt je kind uiteindelijk creatief probleemoplossend. Kom maar door met die verveling.