People
The world according to Caro: 'Mijn plek is tussen de middenmootmensen'
People
The world according to Caro: Leven zonder zijwieltjes
People
The world according to Caro: de oude vrouw en de zee
Carrière & Geld
Column: 'Holy shit, mijn gezin'
Mama
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
Carrière & Geld
We moeten praten over onze boodschappen en Facebookscrollen
People
Column: Het zware leven van mijn klotebuurman
Mama
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
Carrière & Geld
Column: nooit meer vrijwillig de sneeuw in
People
Column: Hoera, hoera, horeca
Mama
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
Carrière & Geld
Column: 'Beffen is leuker dan pretparken en foodtrucks'
Carrière & Geld
Column: 'Niemand kan een huilende baby negeren'
People
Column: Treinzeiken en kleuters traumatiseren
Mama
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
People
Column: Balletles en de dick pic
Carrière & Geld
‘Ik postte een foto van mijn ex, huilend in een reuzenrad'
Carrière & Geld
Column: 'Niet te veel willen, niet te veel googlen'
People
Column: Tinder en de liefde van mijn leven
Mama
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
People
Gaia (deel 1): in therapie
Meer bekijken
  1. Moods
  2. The world according to Caro: 'Paniek. Dat kan ik níet. Grote paniek'
People

The world according to Caro: 'Paniek. Dat kan ik níet. Grote paniek'

Throwback thursday! Caroline van Mourik schreef als &C talent een jaar lang columns voor &C magazine onder de titel The world according to Caro. We selecteerden haar mooiste columns. Deze week haar bijdrage uit het septembernummer van 2017.

24-1-2019 20:00
 
Foto: Beeld &C magazine: fotografie Valentina Vos @ Witman Kleipool, styling Lidewij Merckx @ House of Orange, haar en make-up Fabienne Jansen, pak Asos, gympen Pepe Jeans

‘Wil jij naar mijn dansje kijken?’
Uit haar staart is een plukje ontsnapt dat voor haar hazelbruine ogen hangt. Voordat ik kan zeggen dat ik het graag wil, is haar voorstelling al begonnen. Zwierige pirouetjes met een onbevangenheid zoals alleen een kind van vijf die heeft. Van ‘durf ik dit wel?’ of ‘doe ik het goed genoeg?’ lijkt ze gelukkig nog nooit gehoord te hebben. Ze maakt een diepe buiging en blijft zo ondersteboven even hangen. Het plukje bungelt tegen haar neus. Ze blaast, haar wangen bollen. Het plukje begint te dansen voor haar ogen. Met krullende mondhoeken neemt ze mijn eenpersoons-staande-ovatie in ontvangst.
‘Van wie leerde je dit zo mooi?’ vraag ik.
‘Van mijn hoofd,’ zegt ze.

Lees meer: The world according to Caro: de oude vrouw en de zee

Sommigen worden geboren met zelfvertrouwen, anderen met een twijfelkont. Eentje zoals de mijne. Een flinke. Aan de buitenkant merk je er op het eerste gezicht niet eens zo gek veel van, maar als je beter kijkt, dan zie je de deukjes die het leven je cadeau doet toch zitten. Onzekerheid woekert soms sneller dan je snoeien kunt. Als klein Carootje durfde ik meer niet dan wel. Bij ook maar een snippertje twijfel begon ik er liever niet aan. Op mijn rapport stond in perfect ronde juffenletters: ‘Caroline kan het wel, als ze het maar blijft proberen.’ Hoe dat precies moest, schreef ze er niet bij. Proberen terwijl je jezelf al ziet vallen is geen kattenpis. Beren op de weg vriendelijk gedag zeggen en doorrijden, is lastig als je bang bent dat ze je opeten. Het is jammer dat het vak zelfvertrouwen niet bestaat op school. Daar zouden we nog wel een lesje van kunnen leren.

Nadat het zelf juf worden – ik schreef al in mooie ronde letters – toch niet zo wilde lukken, wist ik het niet meer. ‘Maar wat wíl je dan?’ Een moeilijke vraag voor iemand die weinig zeker weet. Visagist worden leek me een droom. Na lang twijfelen ging ik dat toch proberen. Ik werd gevraagd voor een televisieshow. Op de spiegel naast de hoofdvisagist hing een briefje met mijn naam in zwarte scheve letters. ’Jij bent mijn assistente,’ zei hij. ‘Dat kun je wel.’ Paniek. Dat kan ik níet. Grote paniek. De repetities waren nog net niet begonnen en ik plakte mijn naam razendsnel aan het einde van de rij op de allerlaatste spiegel. Wat zo veel betekende als een dot poeder op het voorhoofd van een vrij onbelangrijk jurylid. Terug naar huis zeurde de gemiste kans door mijn hoofd. Zo ging ik het niet winnen van mijn eigen hoofd.

Lees meer: Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'

Visagist ben ik nooit geworden, al teken ik elke dag een jaloersmakend strakke eyeliner op mijn gezicht. Wat ik wil, weet ik eigenlijk nog steeds niet zeker. Maar sindsdien probeer ik minder kansen te laten glippen uit angst dat ik het niet kan. Mensen die in je geloven nog voordat je dat zelf durft, zijn onmisbaar. Want zelfvertrouwen krijg je niet van een ander, kansen soms wel. En dat is soms precies de goede schop onder je hol om het wel te blijven proberen.



gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.