People
Column: Monopoly en verwarmd fruit
People
Column: Uitzonderlijke hoogte en downsyndroom
People
Column: Balletles en de dick pic
People
De fietsfascist
People
Column: Het zware leven van mijn klotebuurman
People
Column: Treinzeiken en kleuters traumatiseren
People
KAK, vergeten! (Kotoran terlupa)
People
Column: Met een Duitser en ik fakete
People
Op lijmvakantie
People
Buurman, wat doet u nu? (Deel 2)
People
Column: Tinder en de liefde van mijn leven
People
Mijn oma en de trut
People
Column: Hoera, hoera, horeca
People
Column: Een kater, een kokosnoot en Duitse dreadlocks
People
Koffie en groepsseks
People
Buurman, wat doet u nu? (Deel 1)
People
Column: Echte Azië-kenners
People
Column: Viva valium
People
Malou Holshuijsen: 'Mannentepels mogen overal, want die zijn normaal’
People
Malou Holshuijsen: 'Ik val langs de man op de grond'
People
Malou Holshuijsen: 'Het nationalistische koffertje van mijn oma'
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Malou Holshuijsen
  3. Column: Monopoly en verwarmd fruit
People

Column: Monopoly en verwarmd fruit

Bekijk meer
(6/47)
Malou: een bizar Andalusisch avontuur #1
47/47
Malou Holshuijsen: 'De taxichauffeur is een kakchagrijnige kleuter'
46/47
Malou Holshuijsen: 'Mannentepels mogen overal, want die zijn normaal’
45/47
Malou Holshuijsen: 'Oordopjes zijn de grootste haatzaaiers'
44/47
Malou Holshuijsen: ‘Ik zie drie naakte mannen en drie naakte vrouwen’
43/47
Malou Holshuijsen: 'Ik val langs de man op de grond'
42/47
Malou Holshuijsen: 'Koetjes en kalfjes, wij begrijpen elkaar niet'
41/47
Malou Holshuijsen: 'Mijn oma en de glazenwasser uit Edam'
40/47
Malou Holshuijsen: 'Ik moet altijd lachen als er geboerd wordt'
39/47
Malou Holshuijsen: 'Het nationalistische koffertje van mijn oma'
38/47
Malou Holshuijsen: Klikken is flikken
37/47
Malou Holshuijsen: 'De schaal van hoe kut iets kan zijn'
36/47
Malou Holshuijsen: Ammehoela
35/47
Column: een ode aan het Tikkie (deel 2)
34/47
Column: Ode aan het Tikkie (deel 1)
33/47
Column: De Botoxbarricade
32/47
Column: Het donderwolkje
31/47
Column: Uitgedrukte liefde
30/47
Column: To free bleed or not to free bleed?
29/47
Column: Geen zeventien meer
28/47
Column: Kutcolumn
27/47
Column: Tongen op DGTL
26/47
Column: Een date, een medium en zijn advies
25/47
Column: Op date met Ronnie Flex, Derek Ogilvie en de gifbeker
24/47
Column: Bacon, televisieformat en Suus Berenhap
23/47
Column: Treinzeiken en kleuters traumatiseren
22/47
Column: Balletles en de dick pic
21/47
Column: Met een man naar de film
20/47
Column: Hoera, hoera, horeca
19/47
Column: Het zware leven van mijn klotebuurman
18/47
Column: Tinder en de liefde van mijn leven
17/47
Column: Viva valium
16/47
Column: Met een Duitser en ik fakete
15/47
Column: Een kater, een kokosnoot en Duitse dreadlocks
14/47
Column: Uitzonderlijke hoogte en downsyndroom
13/47
Mijn oma en de trut
12/47
Column: Monopoly en verwarmd fruit
11/47
Column: Echte Azië-kenners
10/47
KAK, vergeten! (Kotoran terlupa)
9/47
Buurman, wat doet u nu? (Deel 2)
8/47
Buurman, wat doet u nu? (Deel 1)
7/47
Column: Monopoly en verwarmd fruit
6/47
De fietsfascist
5/47
Op lijmvakantie
4/47
Koffie en groepsseks
3/47
Katers en vagijnen
2/47
Mijn seksistische fobie
1/47

Malou schrijft over de schoonheid van het leven met alle vieze randjes die daarbij horen. Niet zoals het staat afgebeeld op haar Instagram account: zoet en onbesmet, maar met alle gebreken en mislukkingen. Leve het ongemak, weg met de schaamte.

04-12-2017 09:00
 

Sommige dingen zijn ieder jaar hetzelfde. Er ligt een grote doos vuurwerk klaar om na middernacht de lucht in te knallen, de oliebollen liggen keurig bepoederd in een ronde schaal en er zijn er in deeg gefrituurde ananassen.  

Ik ken weinig dingen die smeriger zijn dan lauw, gefrituurd fruit. In appeltaarttermen noemen mensen dit ovenwarm en bevordert het de trek als je erbij vermeldt dat je grootmoeder zich met het deeg heeft bemoeid. Mijn oma maakt geen appeltaart omdat ze weet dat ik het ranzig vind, laat staan dat ze ingeblikt fruit frituurt. Het zou niet in haar hoofd opkomen.  

Er wordt me een gefrituurde ananas aangeboden. De man die met de schaal rondgaat lacht er vriendelijk bij. Waarschijnlijk heeft hij deze gele goorlellen gemaakt. ‘Ze eet geen warm fruit,’ hoor ik iemand achter me zeggen. De redder in nood - Daan, mijn beste vriend - duwt een glas champagne in mijn hand en trekt me weg.  

‘Kom maar lieverd, geen fruitfascisme voor jou!’ Daan neemt me mee de keuken in en geeft me een taak. Ik mag roeren in een bakje waar volgens mij een saus in zit die al klaar is. Ik roer en geniet van de NYE-chaos in de huiskamer van mijn beste vriend. Ieder jaar hetzelfde liedje (ABBA met Happy New Year).  

Er zijn veel tradities die de komende uren worden gekoesterd. Naast het vuurwerk, de oliebollen en de warme ananas, is de tutu die ik aan heb er één van. Die draag ik ieder jaar om enigszins elegant in foetushouding op de bank te kunnen liggen, als de rest Monopoly speelt. Door de vele laagjes stof verander ik in een hoopje zalmroze fluf, in plaats van een in elkaar gekropen hoopje Malou.  

Ik mag niet meedoen met bordspelletjes, ook dát is traditie. Het moment dat er dobbelstenen op tafel komen is voor mij hét teken om te verkassen en apathisch naar de televisie te kijken. Dit is ooit in goed overleg besloten en is voor iedereen beter, omdat ik Monopoly net zo vreselijk vind als gefrituurde ananas.   

Twee teams, twee taken. Ik, opgekruld in een hoek van de bank, kijkend naar een jaaroverzicht van het nieuws, en de rest. Vier mannen van rond de vijfendertig en een bordspel met miniatuurvastgoed en nepgeld.  

Van een afstand zie ik de vier pionnetjes klaarstaan bij START en op televisie is een jaaroverzicht van het journaal in 2017. Er komen mensen van bootjes en ik zie kinderen in vluchtelingenkampen. Bestemming onbekend, klaar voor de strijd, hopend op een mooi plekje. De gelijkenissen zijn beangstigend. Het lot van de vier pionnetjes ligt in de handen van vier mannen in pak. Spelregels bepalen waar ze terechtkomen. Sommige hoog en droog in een mooie straat, andere wellicht in de gevangenis.  

Er wordt gespeeld, gelegen, Youp van ’t Hek gekeken en gelachen. Vijf voor middernacht staan we buiten. Over een paar minuten wordt er voor miljoenen euro’s aan vuurwerk de lucht in geknald. Buurmannen verzamelen zich op straat en laten hun pakketten zien, de één nog groter dan de ander. ‘Als al die mannen nou gewoon hun pik op tafel leggen, kunnen we zien wie de grootste heeft en hadden we al dat geld niet hoeven verspillen aan vuurwerk,’ fluister ik in de oren van Daan, mijn beste vriend. ‘Hoeveel ananassen zou je hiervan kunnen kopen?’ vraagt Daan zich net zo zacht af.  

Ik kijk naar de vier mannen in pak, het huis waar we voor staan en het prachtige vuurwerk in de lucht. We zijn geluksvogels. Het leven is geen spelletje, al heeft het veel weg van een potje Monopoly. Iedereen is een pionnetje, je begint bij START en hoopt op geluk. Geluk, waar wij een voorsprong op hebben, omdat onze START toevallig in Nederland ligt.


Lees hier meer columns van Malou Holshuijsen. 

gerelateerd

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.