People
Op lijmvakantie
People
Column: Met een Duitser en ik fakete
People
Column: Een kater, een kokosnoot en Duitse dreadlocks
People
Column: Monopoly en verwarmd fruit
People
Column: Monopoly en verwarmd fruit
People
Column: Hoera, hoera, horeca
People
Column: Uitzonderlijke hoogte en downsyndroom
People
Koffie en groepsseks
People
Column: Echte Azië-kenners
People
Column: Viva valium
People
Buurman, wat doet u nu? (Deel 2)
People
Column: Het zware leven van mijn klotebuurman
People
Buurman, wat doet u nu? (Deel 1)
People
KAK, vergeten! (Kotoran terlupa)
People
Column: Treinzeiken en kleuters traumatiseren
People
Column: Tinder en de liefde van mijn leven
People
De fietsfascist
People
Column: Balletles en de dick pic
People
Malou Holshuijsen: 'Ik val langs de man op de grond'
People
Column: Het donderwolkje
People
Karma en de bruidsjurk
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Malou Holshuijsen
  3. Mijn oma en de trut
People

Mijn oma en de trut

Bekijk meer
(12/47)
Malou: een bizar Andalusisch avontuur #1
47/47
Malou Holshuijsen: 'De taxichauffeur is een kakchagrijnige kleuter'
46/47
Malou Holshuijsen: 'Mannentepels mogen overal, want die zijn normaal’
45/47
Malou Holshuijsen: 'Oordopjes zijn de grootste haatzaaiers'
44/47
Malou Holshuijsen: ‘Ik zie drie naakte mannen en drie naakte vrouwen’
43/47
Malou Holshuijsen: 'Ik val langs de man op de grond'
42/47
Malou Holshuijsen: 'Koetjes en kalfjes, wij begrijpen elkaar niet'
41/47
Malou Holshuijsen: 'Mijn oma en de glazenwasser uit Edam'
40/47
Malou Holshuijsen: 'Ik moet altijd lachen als er geboerd wordt'
39/47
Malou Holshuijsen: 'Het nationalistische koffertje van mijn oma'
38/47
Malou Holshuijsen: Klikken is flikken
37/47
Malou Holshuijsen: 'De schaal van hoe kut iets kan zijn'
36/47
Malou Holshuijsen: Ammehoela
35/47
Column: een ode aan het Tikkie (deel 2)
34/47
Column: Ode aan het Tikkie (deel 1)
33/47
Column: De Botoxbarricade
32/47
Column: Het donderwolkje
31/47
Column: Uitgedrukte liefde
30/47
Column: To free bleed or not to free bleed?
29/47
Column: Geen zeventien meer
28/47
Column: Kutcolumn
27/47
Column: Tongen op DGTL
26/47
Column: Een date, een medium en zijn advies
25/47
Column: Op date met Ronnie Flex, Derek Ogilvie en de gifbeker
24/47
Column: Bacon, televisieformat en Suus Berenhap
23/47
Column: Treinzeiken en kleuters traumatiseren
22/47
Column: Balletles en de dick pic
21/47
Column: Met een man naar de film
20/47
Column: Hoera, hoera, horeca
19/47
Column: Het zware leven van mijn klotebuurman
18/47
Column: Tinder en de liefde van mijn leven
17/47
Column: Viva valium
16/47
Column: Met een Duitser en ik fakete
15/47
Column: Een kater, een kokosnoot en Duitse dreadlocks
14/47
Column: Uitzonderlijke hoogte en downsyndroom
13/47
Mijn oma en de trut
12/47
Column: Monopoly en verwarmd fruit
11/47
Column: Echte Azië-kenners
10/47
KAK, vergeten! (Kotoran terlupa)
9/47
Buurman, wat doet u nu? (Deel 2)
8/47
Buurman, wat doet u nu? (Deel 1)
7/47
Column: Monopoly en verwarmd fruit
6/47
De fietsfascist
5/47
Op lijmvakantie
4/47
Koffie en groepsseks
3/47
Katers en vagijnen
2/47
Mijn seksistische fobie
1/47

Malou schrijft over de schoonheid van het leven met alle vieze randjes die daarbij horen. Niet zoals het staat afgebeeld op haar Instagram account: zoet en onbesmet, maar met alle gebreken en mislukkingen. Leve het ongemak, weg met de schaamte.

11-1-2018 09:00
 

Er zijn veel plekken waar je van alles mag en waar er zo nu en dan iets door de vingers wordt gezien. Schiphol is in principe niet één van die plekken.  

In de rij voor de paspoortcontrole mag je geen selfies maken. Ook niet om Jack, de man van Daan, mijn beste vriend, te bedanken voor het wegbrengen. Een klein beetje as van je overleden Indische oma meesmokkelen in een Tupperwarebakje mag ook niet.   

Dit wist ik wel. Dondersgoed zelfs, want hierover had ik de ochtend voor vertrek gebeld, met zowel de vliegtuigmaatschappij als met Schiphol. As van een overledene mag je alleen vervoeren in een afgesloten en niet te openen urn, onherkenbaar voor medepassagiers en mét een verklaring van de begrafenisondernemer. Ook moet de urn van de overledene van materiaal zijn dat röntgenstraling doorlaat. Tupperware, afgesloten met een kliksysteem, voldoet zeker niet aan dit eisenpakket.   

Mijn oma was de Tupperware-eindbaas. Voor iedere overgebleven rijstkorrel had zij het juiste formaat bakje, zodat je nooit misgreep en zodat je nooit iets hoefde weg te gooien. Ik kreeg vaak op mijn sodemieter als ik bij het eerstvolgende bezoek het bakje (dat ik in eerste instantie helemaal niet mee naar huis wilde nemen) niet netjes en compleet retourneerde. 'Trut,' mompelde mijn oma dan, nadat ik zei dat ze haalbare doelen moest stellen wanneer ze het had over 'compleet'.  Ik kreeg een blik, met een opgetrokken wenkbrauw, waarna ze haar lachen niet meer inhield.  

Schateren. Hoe banaler de grap, hoe harder.   

Mijn oma kende alle regeltjes van Schiphol en vliegtuigmaatschappijen zo goed als haar eigen broekzak. Ze droeg alleen geen broeken, maar zelfgemaakte, kleurige jurken. Zoveel schijt als ze had aan kledingvoorschriften voor ouderen, zoveel schijt had ze aan wat je wel en niet mee mag nemen in het vliegtuig. Haar huis stond vol grote schelpen en tropische planten, meegesmokkeld in de koffer van opa.   

Ze heeft mij een keer een reis naar Amerika cadeau gedaan, waar ik haar zus ging opzoeken. Op één voorwaarde: 'Ik wil dat je een paar dingen voor me meeneemt.'   

Mijn koffer en handbagage bevatten meer hompen kaas dan de kaasmarkt van Alkmaar kon missen en er werden pakken Drostecacao ingepakt alsof de fabriek binnenkort failliet zou gaan.  

'Dat vinden ze daar zo lekker.' Ik hoor het haar nog zeggen.   

Dat cacaopoeder, verpakt in zilveren pakketten, veel weg heeft van een ander (verboden) poedervormig product roestte haar aan ieder lichaamsdeel. Het moest en zou mijn koffer in.   De pakken cacao hebben het niet gered. In de herstelfase probeerde ik een grap te maken over de Nederlandse VOC-mentaliteit. Dat we meestal specerijen komen halen, in plaats van brengen. Maar daar kon de Amerikaanse douanier niet om lachen.   

Mijn oma wel, en hard ook. Precies zoals altijd. Nadat ze me uitmaakte voor trut.   

Het ís me gelukt. Ik ben in Indonesië en ik heb een snufje van mijn oma meegesmokkeld in een Tupperwarebakje. Ik hoop dat ze trots is, als ik een mooi plekje voor haar uitkies en haar achterlaat.   

Op 16 januari, want dan zou ze jarig zijn geweest.   

The circle of life, zo zou je het kunnen noemen. Ik noem het liever anders. 
Het Droste-effect. En zij zou dan zeggen dat ik een trut was.       


Lees hier meer columns van Malou Holshuijsen. 

gerelateerd

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.