People
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
Mama
Lekker genieten
Mama
Geitenkaaslollytestikel
Mama
De kinderverjaardag
Mama
Blut
Fashion
Hebben: hannah's wonderelixer
Tech
Niets meer betalen voor je bel- en sms-bundel? Dat kan vanaf nu
Beauty
Dit zijn ze hoor: dé musthave schoenen van dit najaar
People
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
Mama
Column: Van snurkenstein
People
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
Mama
Column: Trauma's
People
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
Health & Sport
Appeltje-eitje: lunch met deze makkelijke ei-wrap met ham en kaas
Mama
Column: JA-HAAAAAAAA
People
Trendboek AND SEE 2019: Chantal stoomt je klaar voor het nieuwe jaar
Mama
Met het broodmes spelen
Mama
Rania
Health & Sport
Voorbereiding is alles: de doelen van de redactie onder de loep
Mama
Ziek kind
Health & Sport
We zijn los. Aan de slag met die goede voornemens!
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Column: Het wordt beter
Mama

Column: Het wordt beter

Bekijk meer
(67/108)
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
108/108
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
107/108
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
106/108
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
105/108
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
104/108
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
103/108
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
102/108
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/108
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/108
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/108
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/108
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/108
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/108
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/108
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/108
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/108
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/108
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/108
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/108
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/108
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/108
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/108
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/108
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/108
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/108
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/108
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/108
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/108
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/108
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/108
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/108
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/108
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/108
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/108
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/108
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/108
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/108
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/108
Column: Importkinderen
70/108
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/108
Column: JA-HAAAAAAAA
68/108
Column: Het wordt beter
67/108
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/108
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/108
Column: Fucking mamafiets
64/108
Column: Ik ben een lafaard
63/108
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/108
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/108
Column: Krijsen om gebak
60/108
Column: Trauma's
59/108
Column: Twee kindjes
58/108
Column: Uit de hemel verschenen
57/108
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/108
Column: Het gangetje
55/108
Column: Daar word je hard van
54/108
Column: Dik maar gelukkig
53/108
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/108
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/108
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/108
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/108
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/108
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/108
Column: Lust ik niet!
46/108
Column: Van snurkenstein
45/108
Column: Liever een meisje
44/108
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/108
De uitgebluste moeder
42/108
Ouwe tang
41/108
De onderkin
40/108
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/108
De kinderverjaardag
38/108
Kotsen over de hoes
37/108
Blut
36/108
De leven
35/108
Moe
34/108
Fuck de symbiose
33/108
Met het broodmes spelen
32/108
Doorslapen
31/108
Een tweede adopteren
30/108
Tommie
29/108
Spijt
28/108
Geitenkaaslollytestikel
27/108
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/108
Kak
25/108
Koffie-tik in de boekenkast
24/108
De onschuldige gevangene
23/108
Trefbal
22/108
Rania
21/108
Billendoekjes en maïzena
20/108
Floep
19/108
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/108
Zo'n dag
17/108
Het schoolplein
16/108
Een sprongetje
15/108
Niets veranderd
14/108
De helm of niet de helm
13/108
Merci
12/108
Ziek kind
11/108
Op het consultatiebureau
10/108
De diva en de dronkenlap
9/108
Dag huis
8/108
Lekker genieten
7/108
Hondenravotplek
6/108
Mausoleum
5/108
Het universum der verloren objecten
4/108
Vriend K. op de koffie
3/108
Normaal
2/108
Mag ik al bier?
1/108

Hanneke Hendrix woont in Nijmegen met man en kind, en werkt daar aan haar derde roman. Ze schrijft boeken bij De Geus, geeft les aan de kunstacademie en de Schrijversvakschool en maakt hoorspelen voor de radio, maar is niet per se gek op grindbakken.

18-6-2018 12:00
 

‘Het is echt heel leuk, nu,’ zei ik vanaf de ladder met een grote roller verf in mijn hand. ‘Nu ze bijna twee is. Je kunt kletsen en dansen en ze kan nu zeggen wat er is. Ze maakt grapjes.’
Vriendin J. is met haar man en zoon van elf maanden net verhuisd en we schilderden het nieuwe huis.
‘Maar ik vind het nu al allemaal leuk!’ riep J. vanaf de andere kant van de woonkamer.
‘O ja,’ zei ik. ‘Dat kan natuurlijk ook.’

Ineens realiseerde ik me dat ik nooit had gedacht dat het ooit leuk zou worden. Toen de dochter net was geboren wist ik niet wat me overkwam. De eerste dag dat ik met haar alleen was kwam ik uit de douche en hoorde ik haar huilen. Ik liep de slaapkamer in. Ik keek naar haar. Ze wilde iets. Ik moest iets doen, maar ik kon alleen maar staan en verder niks. De gedachten raasden door mijn hoofd, maar ik kon er geen wijs uit worden. In het normale leven kon ik gewoon ergens over nadenken en dan een keuze maken. Nu liep alles vast.

‘Volg je gevoel,’ zeggen mensen dan, maar ik voelde alleen maar dat ik weg wilde. Het huis uit. Mijn koffers pakken en ergens op mezelf gaan wonen. Scheiden. Vertrekken. En dat, zo ver kon ik nog wel nadenken, was niet het juiste gevoel om te volgen. Ik weet niet hoe lang ik daar heb gestaan. De kraamhulp was weg, de man was weg. En ineens hoorde ik een stem in mijn hoofd die zei: ‘Pak haar gewoon even op en dan kijk je daarna maar weer verder.’ Ik weet niet van wie die stem was, maar ik heb het gedaan. Ik heb haar opgepakt. Dat hielp. Ze hield op met huilen.

Toen de man thuiskwam vond hij me met haar op de rand van het bed. Ik kon alleen maar huilen en voor het eerst durfde ik te vertellen dat ik alleen maar wilde dat iemand haar weer kwam halen. Dat ik haar weer terug wilde brengen. Waarheen wist ik niet en ik wist ook wel dat ik dat niet écht wilde, maar toch voelde ik het. De man schrok.
‘Volgens mij moeten we de huisarts gaan bellen,’ zei hij.
Dat hebben we toen gedaan.

Langzaamaan ging het beter.

Een paar maanden later kwam de kentering, ik weet het nog precies, het was 9 januari. Ik had wel eens gehoord, mijn man had er ook last van, van mensen die ’s nachts naar hun kind gingen kijken omdat ze bang waren dat er iets ergs was gebeurd. Ik had daar nooit last van gehad. Maar die nacht was ik voor het eerst bang. Ik ben uit bed geslopen en ik ben gaan kijken. Ze lag te slapen, zoals ze altijd lag als baby’tje. Met de armen ver boven zich uitgestrekt. Ze snurkte een beetje. Eenmaal terug in bed voelde ik me voor het eerst moeder. Ze was toen vijf maanden oud.

Ik weet niet of ik last kreeg van een postpartum depressie omdat de dochter zoveel huilde of dat de dochter zoveel huilde omdat ik een postpartum depressie had. Dat is iets waar ik ook nooit achter ga komen. Ik weet wel dat het heel erg hielp om er met mensen over te praten. Dan kom je erachter dat zo veel vrouwen last hebben van depressieve gevoelens na de bevalling. Het ene deel zit op een roze wolk, het andere deel niet. Misschien is het wel zo simpel.

‘Wat is er?’ zei J.
‘Niks,’ zei ik.
We schilderden verder.

Vanochtend stapte ik met de dochter op de arm uit de douche. Op de radio begon Light Up van Janne Schra te spelen. Ik draaide het volume op zijn hardst en in onze blote kont dansten de dochter en ik door de badkamer. Ik zong mee, zo hard ik kon: ‘Let a little air in, let it in, let it in!’ We zwierden rondjes door de badkamer. De dochter gierde van het lachen.

Voor iedereen die er last van heeft: echt, het wordt beter.
Ik beloof het.
En tot die tijd: ‘I send you smileys 'til you come out, yes I'll do.’

Heb jij of iemand in je omgeving last van een postpartum depressie? Praten helpt. Kijk voor meer informatie, tips, advies en de symptomen van een depressie op Heyhelpt.nl.

Dit artikel is geschreven in opdracht van de Rijksoverheid.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.