People
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
People
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
Health & Sport
Is onze redactie al fitter? Chantal komt kijken én doet het even voor
Health & Sport
De finish is bereikt: hoe fit is onze redactie na 4 weken ploeteren?
Mama
De leven
Health & Sport
Aan het trainen geslagen? Waarom je je rug niet moet overslaan
People
Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'
Mama
Een tweede adopteren
People
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
Mama
Het universum der verloren objecten
Mama
Column: Fucking mamafiets
People
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
Mama
Geitenkaaslollytestikel
Health & Sport
Roze wolk na de bevalling… Waar dan?
Mama
Rania
Home
Zin om je huis onder handen te nemen? Hier moet je zijn
Health & Sport
Dit kun je doen wanneer iemand een depressie heeft
Health & Sport
Heerlijk gezond: bananenpannenkoekjes met frambozenyoghurt
Mama
Spijt
Mama
Column: Uit de hemel verschenen
Fashion
Groot modehuis lanceert speciale collectie voor twintigjarig bestaan
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Column: Het wordt beter
Mama

Column: Het wordt beter

Bekijk meer
(67/125)
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
125/125
Hanneke: 'We zijn onze mojo kwijt'
124/125
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
123/125
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
122/125
Hanneke: ‘De dochter wil pasta in haar glas water gooien en opdrinken'
121/125
Hanneke: 'Er hangt weer seks in de lucht'
120/125
Hanneke: 'Ik noem de dochter vaak Zeuren Lerby. Vindt niemand grappig'
119/125
Hanneke Hendrix en de autorit met de vader die ze amper kent
118/125
Hanneke: 'Hopen dat de dochter niet crimineel wordt door mijn gedrag'
117/125
Hanneke: 'Ik ben al een maand verkouden. Hoe dan?!'
116/125
Hanneke: 'De dochter kijkt me aan en steekt een vinger in mijn oog'
115/125
Hanneke: 'De clown sist 'Hou je bek' tegen het jongetje'
114/125
Hanneke: 'Ik ga gillen als iemand me wéér seksuele voorlichting geeft'
113/125
Hanneke Hendrix en de ouders die hun kind Starnakel willen noemen
112/125
Hanneke: 'Ja, hallo, ik ben je moeder niet!'
111/125
Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'
110/125
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
109/125
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
108/125
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
107/125
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
106/125
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
105/125
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
104/125
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
103/125
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
102/125
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
101/125
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
100/125
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
99/125
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
98/125
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
97/125
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
96/125
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
95/125
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
94/125
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
93/125
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
92/125
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
91/125
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
90/125
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
89/125
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
88/125
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
87/125
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/125
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/125
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/125
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/125
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/125
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/125
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/125
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/125
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/125
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/125
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/125
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/125
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/125
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/125
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/125
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/125
Column: Importkinderen
70/125
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/125
Column: JA-HAAAAAAAA
68/125
Column: Het wordt beter
67/125
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/125
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/125
Column: Fucking mamafiets
64/125
Column: Ik ben een lafaard
63/125
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/125
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/125
Column: Krijsen om gebak
60/125
Column: Trauma's
59/125
Column: Twee kindjes
58/125
Column: Uit de hemel verschenen
57/125
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/125
Column: Het gangetje
55/125
Column: Daar word je hard van
54/125
Column: Dik maar gelukkig
53/125
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/125
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/125
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/125
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/125
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/125
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/125
Column: Lust ik niet!
46/125
Column: Van snurkenstein
45/125
Column: Liever een meisje
44/125
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/125
De uitgebluste moeder
42/125
Ouwe tang
41/125
De onderkin
40/125
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/125
De kinderverjaardag
38/125
Kotsen over de hoes
37/125
Blut
36/125
De leven
35/125
Moe
34/125
Fuck de symbiose
33/125
Met het broodmes spelen
32/125
Doorslapen
31/125
Een tweede adopteren
30/125
Tommie
29/125
Spijt
28/125
Geitenkaaslollytestikel
27/125
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/125
Kak
25/125
Koffie-tik in de boekenkast
24/125
De onschuldige gevangene
23/125
Trefbal
22/125
Rania
21/125
Billendoekjes en maïzena
20/125
Floep
19/125
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/125
Zo'n dag
17/125
Het schoolplein
16/125
Een sprongetje
15/125
Niets veranderd
14/125
De helm of niet de helm
13/125
Merci
12/125
Ziek kind
11/125
Op het consultatiebureau
10/125
De diva en de dronkenlap
9/125
Dag huis
8/125
Lekker genieten
7/125
Hondenravotplek
6/125
Mausoleum
5/125
Het universum der verloren objecten
4/125
Vriend K. op de koffie
3/125
Normaal
2/125
Mag ik al bier?
1/125

Hanneke Hendrix woont in Nijmegen met man en kind, en werkt daar aan haar derde roman. Ze schrijft boeken bij De Geus, geeft les aan de kunstacademie en de Schrijversvakschool en maakt hoorspelen voor de radio, maar is niet per se gek op grindbakken.

18-6-2018 12:00
 

‘Het is echt heel leuk, nu,’ zei ik vanaf de ladder met een grote roller verf in mijn hand. ‘Nu ze bijna twee is. Je kunt kletsen en dansen en ze kan nu zeggen wat er is. Ze maakt grapjes.’
Vriendin J. is met haar man en zoon van elf maanden net verhuisd en we schilderden het nieuwe huis.
‘Maar ik vind het nu al allemaal leuk!’ riep J. vanaf de andere kant van de woonkamer.
‘O ja,’ zei ik. ‘Dat kan natuurlijk ook.’

Ineens realiseerde ik me dat ik nooit had gedacht dat het ooit leuk zou worden. Toen de dochter net was geboren wist ik niet wat me overkwam. De eerste dag dat ik met haar alleen was kwam ik uit de douche en hoorde ik haar huilen. Ik liep de slaapkamer in. Ik keek naar haar. Ze wilde iets. Ik moest iets doen, maar ik kon alleen maar staan en verder niks. De gedachten raasden door mijn hoofd, maar ik kon er geen wijs uit worden. In het normale leven kon ik gewoon ergens over nadenken en dan een keuze maken. Nu liep alles vast.

‘Volg je gevoel,’ zeggen mensen dan, maar ik voelde alleen maar dat ik weg wilde. Het huis uit. Mijn koffers pakken en ergens op mezelf gaan wonen. Scheiden. Vertrekken. En dat, zo ver kon ik nog wel nadenken, was niet het juiste gevoel om te volgen. Ik weet niet hoe lang ik daar heb gestaan. De kraamhulp was weg, de man was weg. En ineens hoorde ik een stem in mijn hoofd die zei: ‘Pak haar gewoon even op en dan kijk je daarna maar weer verder.’ Ik weet niet van wie die stem was, maar ik heb het gedaan. Ik heb haar opgepakt. Dat hielp. Ze hield op met huilen.

Toen de man thuiskwam vond hij me met haar op de rand van het bed. Ik kon alleen maar huilen en voor het eerst durfde ik te vertellen dat ik alleen maar wilde dat iemand haar weer kwam halen. Dat ik haar weer terug wilde brengen. Waarheen wist ik niet en ik wist ook wel dat ik dat niet écht wilde, maar toch voelde ik het. De man schrok.
‘Volgens mij moeten we de huisarts gaan bellen,’ zei hij.
Dat hebben we toen gedaan.

Langzaamaan ging het beter.

Een paar maanden later kwam de kentering, ik weet het nog precies, het was 9 januari. Ik had wel eens gehoord, mijn man had er ook last van, van mensen die ’s nachts naar hun kind gingen kijken omdat ze bang waren dat er iets ergs was gebeurd. Ik had daar nooit last van gehad. Maar die nacht was ik voor het eerst bang. Ik ben uit bed geslopen en ik ben gaan kijken. Ze lag te slapen, zoals ze altijd lag als baby’tje. Met de armen ver boven zich uitgestrekt. Ze snurkte een beetje. Eenmaal terug in bed voelde ik me voor het eerst moeder. Ze was toen vijf maanden oud.

Ik weet niet of ik last kreeg van een postpartum depressie omdat de dochter zoveel huilde of dat de dochter zoveel huilde omdat ik een postpartum depressie had. Dat is iets waar ik ook nooit achter ga komen. Ik weet wel dat het heel erg hielp om er met mensen over te praten. Dan kom je erachter dat zo veel vrouwen last hebben van depressieve gevoelens na de bevalling. Het ene deel zit op een roze wolk, het andere deel niet. Misschien is het wel zo simpel.

‘Wat is er?’ zei J.
‘Niks,’ zei ik.
We schilderden verder.

Vanochtend stapte ik met de dochter op de arm uit de douche. Op de radio begon Light Up van Janne Schra te spelen. Ik draaide het volume op zijn hardst en in onze blote kont dansten de dochter en ik door de badkamer. Ik zong mee, zo hard ik kon: ‘Let a little air in, let it in, let it in!’ We zwierden rondjes door de badkamer. De dochter gierde van het lachen.

Voor iedereen die er last van heeft: echt, het wordt beter.
Ik beloof het.
En tot die tijd: ‘I send you smileys 'til you come out, yes I'll do.’

Heb jij of iemand in je omgeving last van een postpartum depressie? Praten helpt. Kijk voor meer informatie, tips, advies en de symptomen van een depressie op Heyhelpt.nl.

Dit artikel is geschreven in opdracht van de Rijksoverheid.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.