Mama
Het universum der verloren objecten
Mama
Mag ik al bier?
Mama
De kinderverjaardag
Mama
Normaal
Mama
Column: Daar word je hard van
People
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
Mama
Column: Het gangetje
People
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
Mama
Column: Importkinderen
People
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
Mama
Een tweede adopteren
People
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
Mama
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
People
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
People
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
Mama
Niets veranderd
Mama
Op het consultatiebureau
People
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
Mama
Een sprongetje
Mama
Geitenkaaslollytestikel
People
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Column: Trauma's
Mama

Column: Trauma's

Bekijk meer
(59/112)
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
112/112
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
111/112
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
110/112
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
109/112
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
108/112
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
107/112
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
106/112
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
105/112
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
104/112
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
103/112
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
102/112
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/112
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/112
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/112
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/112
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/112
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/112
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/112
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/112
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/112
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/112
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/112
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/112
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/112
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/112
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/112
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/112
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/112
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/112
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/112
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/112
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/112
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/112
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/112
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/112
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/112
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/112
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/112
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/112
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/112
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/112
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/112
Column: Importkinderen
70/112
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/112
Column: JA-HAAAAAAAA
68/112
Column: Het wordt beter
67/112
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/112
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/112
Column: Fucking mamafiets
64/112
Column: Ik ben een lafaard
63/112
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/112
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/112
Column: Krijsen om gebak
60/112
Column: Trauma's
59/112
Column: Twee kindjes
58/112
Column: Uit de hemel verschenen
57/112
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/112
Column: Het gangetje
55/112
Column: Daar word je hard van
54/112
Column: Dik maar gelukkig
53/112
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/112
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/112
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/112
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/112
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/112
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/112
Column: Lust ik niet!
46/112
Column: Van snurkenstein
45/112
Column: Liever een meisje
44/112
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/112
De uitgebluste moeder
42/112
Ouwe tang
41/112
De onderkin
40/112
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/112
De kinderverjaardag
38/112
Kotsen over de hoes
37/112
Blut
36/112
De leven
35/112
Moe
34/112
Fuck de symbiose
33/112
Met het broodmes spelen
32/112
Doorslapen
31/112
Een tweede adopteren
30/112
Tommie
29/112
Spijt
28/112
Geitenkaaslollytestikel
27/112
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/112
Kak
25/112
Koffie-tik in de boekenkast
24/112
De onschuldige gevangene
23/112
Trefbal
22/112
Rania
21/112
Billendoekjes en maïzena
20/112
Floep
19/112
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/112
Zo'n dag
17/112
Het schoolplein
16/112
Een sprongetje
15/112
Niets veranderd
14/112
De helm of niet de helm
13/112
Merci
12/112
Ziek kind
11/112
Op het consultatiebureau
10/112
De diva en de dronkenlap
9/112
Dag huis
8/112
Lekker genieten
7/112
Hondenravotplek
6/112
Mausoleum
5/112
Het universum der verloren objecten
4/112
Vriend K. op de koffie
3/112
Normaal
2/112
Mag ik al bier?
1/112

Hanneke Hendrix schaart zichzelf als ouder van een peuter in de categorie "doet ook maar wat" en is niet te beroerd om te beschrijven hoe ze door de wondere wereld van buggy's, kinderdagverblijven, zetpillen en banaan heen struikelt.

30-4-2018 12:00
 

Ik denk dat het slim is om na mijn vergaderingen bij mijn ouders te gaan eten, alwaar de dochter een paar nachtjes logeert. Ze logeert er voor de gezelligheid, maar ook omdat ik de drukste maand van het jaar heb (volgens mij roep ik dat iedere maand, maar deze maand is het echt zo, écht waar).

Lees ook: Column Hanneke Hendrix: Twee kindjes

De dochter is blij, eet goed en als ik mijn jas aantrek, pakt ze haar schoenen.
‘Doei!’ zwaait ze naar mijn ouders.
Laat ik vooropstellen: mijn dochter heeft bij het kinderdagverblijf nog nooit gehuild als ik wegging en ze logeert wel vaker een paar nachten op rij bij mijn ouders. Geen centje pijn.
Maar, zoals we allemaal weten, in het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst en wat het opvoeden van kinderen betreft kun je überhaupt het woord garantie beter uit je vocabulaire schrappen. Zowel qua kapotte spullen als qua: ‘Hè? Gisteren at ze met handen vol haar bord leeg en vandaag eten we exact hetzelfde en roept ze bah.’

Eenmaal bij de deur begrijpt de dochter dat ik ga en zij moet blijven. Wat volgt is een klassieker: de dochter huilt dikke tranen, spartelt en strekt haar armpjes naar me uit, terwijl mijn moeder haar in bedwang houdt. Ik twijfel of ik langer moet blijven, maar herinner me dan dat iemand bij een kinderdagverblijf ooit zei dat je het juist erger maakt, als je blijft dralen. Ik zwaai blij naar mijn schreeuwende dochter. Met een razend hart en buikpijn stap ik in de auto.

Al rijdend bedenk ik dat iemand ooit zei dat kinderen vanaf hun tweede levensjaar herinneringen aanmaken als ze iets heel heftigs meemaken. De weg naar de hel is geplaveid met dingen die mensen ooit zeiden, maar die ik slecht onthouden heb. Ik baal. Ik wil nog niet dat de dochter zich al allerlei trauma’s moet gaan herinneren.

Om het nog erger te maken, schiet me daarna Bob Ezrin te binnen: een producer van Lou Reed, die ooit besloot dat het een goed idee was als een nummer opgefleurd werd door kindjes die om hun moeder huilden. ’s Nachts liep hij de kamer van zijn twee slapende kinderen in, plaatste een bandrecorder, maakte zijn kinderen wakker en vertelde dat hun moeder was omgekomen bij een auto-ongeluk. Daarna vertrok hij uit de slaapkamer.

(Echt waar, luister hier maar. Het huilen start op 5min17.)

Eenmaal thuis stuur ik vriendin E. een bericht: ‘Was jij degene die ooit zei dat kinderen pas beginnen met herinneringen aanmaken als ze iets heftigs hebben meegemaakt? Hoe zat dat?’ Ik krijg terug: ‘Nee, ik zei dat de meeste mensen ergens rond hun tweede jaar hun allereerste herinnering hebben. En Rudolf Steiner zei dat die herinnering iets zegt over de rode draad in iemands leven. De herinnering kan positief of negatief zijn en hoeft helemaal niet heftig te zijn. Kan ook gewoon lekker citroenijs eten bij Clevers zijn.’

Daarna bel ik mijn moeder. De dochter had tien minuten gehuild, maar ze is alweer met de gieter in de tuin in de weer. Ik hoor haar zingen op de achtergrond. Ik ben opgelucht. Aan de slag maar weer.

Misschien moet ik binnenkort toch weer eens met haar naar het dorp van mijn jeugd. IJs eten bij Clevers. Je kunt immers beter het zekere voor het onzekere nemen, nietwaar?

Lees hier meer columns van Hanneke Hendrix

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.