People
Cesar Majorana: 'Ik verkocht ooit oregano als wiet'
Carrière & Geld
Cesar Majorana: 'We zijn allemaal de slet van ons broodritueel'
People
Cesar Majorana: Over stalen ballen en ouder worden
People
Cesar Majorana: Ik ben de mol in mijn eigen seizoen van Wie is de mol?
People
Column: De waarheid over seksvragen in interviews
People
Column: 'Als je niet kunt koken ga ik niet met je naar bed'
Carrière & Geld
Cesar Majorana: 'Ik was vroeger te arm voor minimalisme'
People
Column: Ik ben in de val van de dure tandenborstel getrapt
People
Cesar Majorana: 'Het ging snel. Ik viel. Er was bloed'
Health & Sport
Column: Waarom ik voorlopig even geen koffie meer drink
Carrière & Geld
Column: Waarom de Zweedse sekswet superlogisch is
Carrière & Geld
Cesar Majora: 'Ik kan niet stoppen met gluren naar mijn sekspartners'
People
Cesar Majorana: 'De drang naar verfijning is mijn achilleshiel'
People
Cesar Majorana: 'Het gebrek aan Domino Day is een kras op mijn ziel'
People
'Ik ben Cesar, en ik koop geurkaarsen'
Carrière & Geld
We moeten praten over onze boodschappen en Facebookscrollen
People
Cesar Majorana: 'Ik wil niet zeggen dat ik streetwear niet snap'
People
Cesar Majorana: 'Waarom ik niet geloof in coaches en goeroes'
Carrière & Geld
Column: nooit meer vrijwillig de sneeuw in
Carrière & Geld
‘Ik postte een foto van mijn ex, huilend in een reuzenrad'
People
Cesar Majorana: 'Tranen zijn als bitterballen op een jubileumfeest'
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Cesar Majorana
  3. Column: Klaplong
People

Column: Klaplong

Bekijk meer
(20/39)
Cesar Majorana: 'Het ging snel. Ik viel. Er was bloed'
39/39
Cesar Majorana: 'Ik verkocht ooit oregano als wiet'
38/39
Cesar Majorana: 'Het gebrek aan Domino Day is een kras op mijn ziel'
37/39
Cesar Majorana: 'Ik wil niet zeggen dat ik streetwear niet snap'
36/39
Cesar Majorana: 'Waarom ik niet geloof in coaches en goeroes'
35/39
Cesar Majorana: 'Waarom ik níét een maand lang stop met drinken'
34/39
Cesar Majorana: 'Tranen zijn als bitterballen op een jubileumfeest'
33/39
Cesar Majorana: 'Ja, er liggen al pepernoten in de schappen. Nou en?'
32/39
Cesar Majorana: 'Alleen nepvrienden sturen je een tikkie'
31/39
Cesar Majorana: 'De drang naar verfijning is mijn achilleshiel'
30/39
Cesar Majorana: Ik ben de mol in mijn eigen seizoen van Wie is de mol?
29/39
Cesar Majorana: Over stalen ballen en ouder worden
28/39
Cesar Majorana: 'Als het uit is, blijft soms alleen Tupperware over'
27/39
Cesar Majorana: 'We zijn allemaal de slet van ons broodritueel'
26/39
Cesar Majorana: 'Ik was vroeger te arm voor minimalisme'
25/39
Cesar Majora: 'Ik kan niet stoppen met gluren naar mijn sekspartners'
24/39
Column: Waarom de Zweedse sekswet superlogisch is
23/39
Column: Ik ben in de val van de dure tandenborstel getrapt
22/39
Column: Jamie Oliver is een lieve knul, maar een hopeloze kok
21/39
Column: Klaplong
20/39
Column: De slimme excuses die ik gebruik voor dure aankopen
19/39
‘Ik postte een foto van mijn ex, huilend in een reuzenrad'
18/39
Column: Met vuur spelen
17/39
Cesar over shared dining: 'Hoezo mag ik straks geen eigen gerecht?'
16/39
Column: 'Netwerkfreaks zijn de ratten van de samenleving'
15/39
Roken is alleen cool als je voor supermarkten hangt
14/39
Column: Waarom ik voorlopig even geen koffie meer drink
13/39
Column: Waarom ik Beyoncé niet support
12/39
Column: 'Dotan is een ijdele eikel. En Lil' Kleine was de dupe'
11/39
Column: 'Als je niet kunt koken ga ik niet met je naar bed'
10/39
Column: 'Kanye West helpt mij altijd met kiezen'
9/39
Column: Waarom ik graag drink in hotelbars
8/39
Column: De waarheid over seksvragen in interviews
7/39
Column: 'Ga niet naar afterparty’s, ga gewoon naar huis'
6/39
Column: 'Beffen is leuker dan pretparken en foodtrucks'
5/39
Column: Waarom ik graag drink in hotelbars
4/39
We moeten praten over onze boodschappen en Facebookscrollen
3/39
Column: nooit meer vrijwillig de sneeuw in
2/39
'Ik ben Cesar, en ik koop geurkaarsen'
1/39

Cesar Majorana is een bad bitch met een angst voor het universum. Hij presenteert tv-programma's en schrijft voor &C over typische millennials issues. Deze week vertelt hij dat we onze vrienden wat vaker moeten vragen hoe het écht met ze gaat. 

19-6-2018 12:00
 

Je hebt vrienden die je overdag ziet − laten we zeggen rond Nickelodeon-zendtijd − en vrienden die je ‘s nachts ziet: late night, zoals Humberto Tan. Ik werd deze week om elf uur ‘s avonds nog gebeld, of ik zin had om iets te gaan drinken. Ik zei meteen ja, stapte uit bed en ging op weg naar het huis van een vriendin.

Lees ook: Column: De slimme excuses die ik gebruik voor dure aankopen

Ze had haar tuin aangeharkt, boompjes geplant én zelfs een hangmat gekocht. Die laatste was rond dit tijdstip alweer opgevouwen. Er was een kat in haar leven gekomen. De kat leek een beetje op een bekende Duitse dictator, maar ik durfde niks te zeggen. Ik was blij dat ik er was. Blij dat zij er was.

Het was een half jaar geleden dat ik deze vriendin zag. Ze was iets vrouwelijker geworden, of misschien gewoon wat ouder. Haar kapsel was nog hetzelfde als vorige zomer, toen we besloten bij alle cafés in de straat wodkashots te gaan drinken. We vielen vijf kroegen later om van de drank. We waren twee wilde kinderen, die iets onder tafel moesten drinken: elkaar, in ieder geval. We waren het soort vrienden waar ze sitcoms over maken, mét flauwe lachband voor mijn slechte woordgrappen (ik had een keer haar tosti’s fantostisch genoemd).

Dat was allemaal totdat ik minder van haar begon te horen, omdat ze aan een muziekalbum ging werken. Ik belde haar minder als ik ergens mee zat. Zij belde mij niet meer. Onze vriendschap lag even bij het oud brood. Tot deze week. Toen ik vroeg hoe het zat.

Met haar leven ging het goed. Of beter dan eerst, zoals ze het zelf zei. Er was wel het een en ander gebeurd. Ze noemde het een ‘suïcidale periode’, waarin ze zichzelf opsloot en dagenlang niet meer wilde leven. Ze vertelde dat ze zelfs bang was voor de touwtjes aan haar Luxaflex. Depressie had van haar een hoopje verdriet gemaakt.

Zo kan het gaan met mensen. De ene dag willen ze de stad met je door rennen, de volgende dag durven ze de slaapkamer niet meer uit.

Depressie is op veel manieren als een klaplong: de druk in je borstkas voert op tot je stikt. Mensen met een klaplong hebben de lucht niet om je te bellen. Toch baal ik, dat ik zelf niet heb gezien hoe ze naar adem zocht, al die tijd.

Ze had mij er niets over verteld, want ze had er niemand over verteld. Ze kon niets meer in die periode. Behalve paniekerig haar nek uit de buurt van de Luxaflextouwtjes houden. In therapie − de chirurgie voor je mentale klaplong − leerde ze dat het belangrijk is om jezelf te belonen. Vandaar de nieuwe plantjes en de hangmat.

‘Je nieuwe kat lijkt op Hitler,’ zeg ik.
‘Dieren mogen ook imperfect zijn,’ zegt ze.
We lachen.

We moeten onze vrienden wat vaker vragen hoe het gaat. Als ze dan ‘goed’ zeggen, moeten we doorvragen. Goed luisteren of ze wel lucht binnenkrijgen. Want voor alle vrienden die ‘lekker pik’ zeggen als je vraagt hoe het gaat, is er één die ‘ja, prima’ zegt, maar eigenlijk van binnen stikt.

Lees hier meer columns van Cesar Majorana

Gerelateerd

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.