Sarah Janneh zet persoonlijke zoektocht om in voorstelling: 'Dacht dat alleen ik me zo verloren kon voelen'

Of je het nu hebt over zwart en wit, Brabant en Sierra Leone of zangeres en actrice: Sarah Janneh voelde zich lang
vastzitten tussen twee uitersten. Met haar muzikale voorstelling Brabo Leone (die van De Volkskrant al vijf sterren kreeg) maakt ze daar een einde aan, door niet tegen de verschillen te vechten, maar ze juist te omarmen. In &C's nieuwste nummer vertelde ze aan de zoektocht die voorafging.

Het klinkt alsof er een behoorlijk persoonlijk proces aan deze voorstelling is voorafgegaan.
'Dat was het zeker, en is het nog steeds. Ik voelde me lang vooral een Brabants meisje. Dat ben ik ook, maar de andere helft komt van mijn vader, die uit Sierra Leone komt. Toen ik op mijn 22ste het contact met hem verbrak, dacht ik: ik kan er altijd nog voor kiezen om onze band te herstellen en dat deel van mijn roots te leren kennen. Maar vier jaar geleden is hij overleden. Tijdens mijn deelname aan Wie is de mol? in Zuid-Afrika was ik voor het eerst op 'zijn' continent. Voor het eerst was ik in de meerderheid en hoorde ik de muziek uit mijn jeugd om me heen. De communicatie met mijn vader verliep misschien stroef, we zongen wel altijd samen. Het muzikale in mij had ik lang weggestopt, maar daar ontwaakte het ineens. Thuis besefte ik: ik moet muziek gaan maken om dichter bij mijn vader, mijn roots en daarmee mezelf te komen. Voor het nummer Om wie, dat over het sterfbed van mijn vader gaat, praatte ik bijvoorbeeld uren met de tekstschrijver over de sterfdag: hoe ik me voelde, hoe het rook, welke muziek er opstond. Dat had een ontzettende impact op me. Daarnaast ben ik een paar maanden geleden naar Sierra Leone en Ghana gereisd. Ook die reis heeft me zoveel gebracht.'

Lees ook: Sarah Janneh: 'Ik kan een gootsteen ontstoppen, maar raak nog steeds in paniek als de bel gaat en ik geen pakketje verwacht'

Wat heeft het veranderd?
'Ik dacht altijd: waar hoor ik nou eigenlijk bij? De reis maakte duidelijk dat, zelfs als je laat besluit een bepaalde kant van jezelf te verkennen, het er al die tijd gewoon was. Al mijn verschillende kanten zijn in mij verenigd. Dat betekent niet dat het verdriet om mijn vader en onze moeilijke band is verdwenen, zoals ik stiekem had gehoopt. Maar ik heb wel ontdekt dat het antwoord op 'Wat is thuis?', dat ik lang in mannen, seks, drugs en destructie zocht, al die tijd al in mezelf lag. Thuis is geen plek, maar thuis zit in mij. Met Brabo Leone hoop ik die persoonlijke zoektocht universeel te maken. Ik dacht altijd dat ik de enige was die me zo verloren kon voelen, maar nu weet ik: dat heeft iedereen weleens. Ik wil laten zien dat dat niet uitmaakt, dat niemand weet wat-ie aan het doen is en dat, ook al duurt het maar een uur en een kwartier, we ook samen kunnen zoeken.'

Brabo Leone is sinds deze week in diverse theaters te zien, maar: ook overal al bijna uitverkocht.