Dit zijn de zes opvallendste dingen uit de Victoria Beckham-documentaire

Na de Netflix-docu Beckham, waarin David volop in de schijnwerpers stond, is het nu tijd voor Victoria om te shinen. In haar eigen serie duiken we in haar Spice Girls-tijd, gezinsleven, de zoektocht naar wie ze nu eigenlijk wil zijn én de hectiek achter de schermen van haar grote show tijdens Paris Fashion Week.

Meepraten bij het koffiezetapparaat? Dit zijn de zes opvallendste dingen uit de documentaire.

Gepest als kind
De mini-serie begint met een terugblik op haar jeugd in Hertfordshire: een verlegen meisje dat droomde van de West End, de hoofdrol in Frosty the Snowman wilde spelen en liever danste dan meedeed met de rest. 'Ik hoorde er nooit bij,' zegt ze. 'Op het podium kon ik iemand anders zijn. Daar voelde ik me goed.'

Ze vertelt ze dat ze op school 'dat oncoole, onhandige kind' was dat vaak werd gepest. 'Ik wilde gewoon aardig gevonden worden.' Mode werd Victoria’s uitlaatklep: ze verknipte haar schooluniform, zodat het leek alsof het door een ontwerper was gemaakt. In 1994 sloot ze zich aan bij Mel B, Mel C, Emma Bunton en Geri Halliwell, de start van de Spice Girls. Voor het eerst voelde ze dat ze ergens bij hoorde. 'De Spice Girls lieten me goed voelen over mezelf.'

Kledingbudget van de band opgeslokt
De Spice Girls kregen allemaal 'zakgeld' voor hun outfits, zegt Victoria. 'De andere meisjes hielden niet zo van mode. Hierdoor lieten ze een heel mooi budget voor mij over.' Geri Halliwell (Ginger Spice) grapte in een oud fragment dat er niets voor haar overbleef. 'Weet je wat ik krijg? Eén item van twintig pond bij Oxfam. Ze jat al mijn geld.'

Waar het geld aan op ging? 'Ik ben naar Gucci gegaan. Ik heb nooit designeritems gehad, maar toen ik het had, werd mode alles.'

Heftige eetstoornis na Spice Girls
Na de break-up van de Spice Girls in 2000 verloor Victoria de controle over haar zelfbeeld. Dit probeerde ze terug te krijgen via haar lichaam. Hierdoor ontwikkelde ze, zoals ze het zelf noemt, een 'uiterst ongezonde' relatie met eten. 'Als je een eetstoornis hebt, word je heel goed in liegen. Ik was daar nooit eerlijk over tegen mijn ouders.'

De druk was groot. Elke foto en headline ging over haar uiterlijk. 'Ik had geen controle over wat er over me geschreven werd, of over de foto’s die gemaakt werden,' zegt Victoria. 'Dus probeerde ik wél te controleren wat ik droeg.' Mode werd daarom voor haar extra belangrijk. Het was een manier om grip te krijgen op een wereld die haar steeds harder beoordeelde.

Victoria's zelfbeeld raakte steeds verder uit balans, zo vertelde ze dat ze niet meer wist of ze juist dun of dik was. 'Ik werd voor van alles uitgemaakt in de pers: van Porky Posh tot Skinny Posh.'

Nooit lachend op een foto
Als je Victoria's foto’s bekijkt, valt één ding meteen op: ze lacht vrij weinig. Dat 'niet lachen' is uiteindelijk gegroeid tot een ongewild handelsmerk. Ze vertelt er eerst lachend over: 'Als ik lach, zie ik er beter uit van links, niet van rechts. David staat altijd links van me. Daarom lijk ik op foto's zo chagrijnig.'

Maar later in de documentaire blikt ze er nog een keer op terug met een iets diepere laag. 'Ik ben jaloers op mijn vriendin Eva Longoria die vrolijk lachend op de foto gaat. Ik kruip in mijn schulp als er een camera op mij wordt gericht. Ik besef dat ik dan een chagrijnige koe wordt die niet glimlacht. Mensen zeiden dat ik nooit lachte en geen gevoel voor humor had. Dat kwam hard aan.'

Bijna alles verloren
Victoria vocht jarenlang om serieus genomen te worden. Zelfs Anna Wintour twijfelde aan haar modelabel. 'Ik kende haar als Spice Girl en we bewonderden haar stijl en haar toewijding aan mode. De meeste beroemdheden die zich in onze wereld mengen, zijn geen echte ontwerpers,' vertelt de hoofdredacteur. 'Ik dacht dat dit een hobby was. Ik geloofde het niet helemaal.' Toch veranderde de modekoningin van gedachten. ‘Victoria was er één die ons volledig ongelijk bewees.'

Toch ging het mis. Rond 2016 stond haar succesvolle mode-imperium op instorten. 'Ik was een bekroonde designer, maar het glipte door mijn vingers,' vertelt Victoria. 'Het voelde als een sneeuwbal die van de berg af rolde.' Gelukkig kwam er hulp van investeerder Davis Belhassen. Toen hij de boeken opende, schrok hij. 'Eerlijk gezegd had ik nog nooit iets gezien dat zo moeilijk te redden was,' zegt hij. Eerst wilde hij niet instappen, tot zijn vrouw, op weg naar een etentje, een jurk van Victoria droeg. 'We moeten dit doen,' zei hij toen.

Lees ook: Netflix maakt documentaire over One Direction-zangers Louis Tomlinson en Zayn Malik

Belhassen trok de teugels stevig aan. De cijfers logen er niet om: miljoenen in het rood, geld weggegooid aan luxe details - zeventigduizend pond per jaar aan kantoorplanten, plus nog eens vijftienduizend pond om ze water te geven. 'Als ik dat nu hoor, schaam ik me,' zegt Victoria. 'Ik dacht dat ik wist wat ik deed, maar niemand durfde me tegen te spreken.'

De berucht Baden-Baden WAG-era
Wie herinnert zich de beelden van de onvergetelijke WK-zomer in Baden-Baden nog? Met hoge hakken, mini-jurkjes, gigantische zonnebrillen en nog grotere Birkin-tassen. De pers volgde elke stap van Victoria en de andere WAG's (voetbalvrouwen). De winkeluitjes, champagne-momenten en uitbundige outfits kregen meer aandacht dan de wedstrijden zelf. Het toernooi werd uiteindelijk herinnerd om het WAG-circus in plaats van de Engelse prestaties. Midden in dat spektakel stond Victoria: de onbetwiste koningin van de 2000's-glamour.

Het was het WAG-tijdperk op z'n hoogtepunt. 'We hadden lol,' vertelt Victoria lachend. 'Maar eerlijk? Er zat ook iets van aandacht zoeken in. Ik voelde me niet creatief vervuld.' Haar overdreven looks waren dan ook geen toeval. 'Ik denk dat ik gewoon gezien wilde worden,’ zegt ze. Victoria was dankbaar, maar voelde zich ergens ook incompleet. Toen wist ze: het is tijd om het verleden los te laten. 'Ik heb die borsten begraven in Baden-Baden,' grapt ze. 'Ik ben een simpele, elegantere versie van mezelf geworden en ben gaan werken.'