Claude openhartig over jeugd: 'Het asielzoekerscentrum was een warm bad'

C'est la-la-la-láááa láááa vie! Vandaag schittert Claude op het podium van het Eurovisie Songfestival tijdens de halve finale. &C sprak de 21-jarige zanger een paar maanden geleden over zijn debuutalbum, jeugd en familie.

Hoe kijk je terug op je jeugd?
'Die was bijzonder en bestond uit uitersten. Ik ben op mijn negende naar Nederland gekomen, dus ik ben nu langer in Nederland dan dat ik in Congo ben geweest. In Afrika ging ik niet echt naar school, hier is dat verplicht. Ik hou van school, dus dat vond ik superleuk. Mijn tijd in het asielzoekerscentrum was ook fijn, daar kijk ik goed op terug.'

Wat maakte die tijd zo bijzonder?
'Vooral de mensen en de cultuurverschillen. Ik ben dol op cultuurverschillen en ben ook gek op de Nederlandse cultuur. Geef me haring, geef me stamppot, geef me alles. Verder heb ik er vooral geleerd dat je iedereen in zijn waarde moet laten, we zijn allemaal anders en iedereen maakt dingen mee.'

Mis je dingen aan Congo?
'De mango's, het warme weer met een lekker windje. Hier wordt het snel benauwd. Maar ik mis soms ook de mensen daar, die zijn heel warm. Het is bijna één grote familie, iedereen noem je daar oom of tante. Het is onbeleefd als je dat niet doet, terwijl het hier raar is als ik mijn buurman oom noem.'

Lees ook: Claude over succes: 'Mijn moeder wil graag dat ik een nummer over haar schrijf'

Miste je dat toen je in Nederland kwam?
'Het asielzoekerscentrum was een warm bad, maar in Enkhuizen was het anders. In zowel Congo als het asielzoekerscentrum ga je samen ergens doorheen. Iedereen heeft iets heftigs meegemaakt en misschien geef je daarom onbewust meer liefde aan elkaar. En als je dan eenmaal ergens anders gaat wonen ben je, tja, gewoon een inwoner.'

En nu een bekende inwoner die voor uitverkochte zalen staat...
'Dat was wel wennen in het begin. Ook mijn familie wordt in Enkhuizen op straat aangesproken over mijn muziek. Mijn moeder wil ook graag dat ik een nummer over haar schrijf of iets maak in het Lingala zodat ze het naar haar vrienden kan sturen. Dan zegt ze: 'Je zingt over Layla, maar wanneer komt mijn naam eens een keer voor in je nummers?' Wie weet schrijf ik ooit een nummer over haar, maar ik kan het niet forceren. Muziek maken werkt niet op die manier.'