Carrie en Eddie stoppen met Moordzaken de podcast: 'We willen niet de Heintje Davids van de true crime worden'

Na bijna zes jaar, ruim 120 afleveringen, drie bestsellerboeken, twee theatershows, een Dutch Podcast Award en bijna 39 miljoen streams trekken Carrie en Eddie de stekker uit hun razendpopulaire podcast Moordzaken. En dat terwijl er nog altijd zo'n 200.000 mensen per aflevering luisteren. Waarom stop je als het nog zó goed loopt? 'Omdat het anders routine wordt.'

Vanochtend maakten Carrie en Eddie het nieuws zelf bekend in hun podcast. Aan &C vertellen ze waarom dit voor hen het juiste moment voelt om afscheid te nemen van een van de grootste true crime-podcasts van Nederland. Aan de telefoon klinkt het duo (dat overigens geen stel is) opvallend nuchter onder hun eigen podcast-afscheid. Geen ruzie, geen gedoe achter de schermen. 'Tussen ons is het juist nog heel goed,' zegt Eddie lachend. 'We zijn geen Marc-Marie en Aaf.' Maar het besluit is definitief. Op 14 juni verschijnt de laatste reguliere aflevering van Moordzaken. Daarna volgt op 12 juli nog één interviewspecial en dan is het echt klaar. 'We willen ook niet de Heintje Davids van de true crime worden,' aldus Eddie. 'Dus niet over een jaar ineens tóch weer een losse aflevering opnemen.'

Dat betekent overigens niet dat ze helemaal van het toneel verdwijnen. 'We duiken niet onder een steen,' zegt Eddie. 'Het merk Moordzaken blijft, alle afleveringen, boeken en verhalen blijven natuurlijk bestaan.' En dat zijn er nogal wat. 'Toen we er op een gegeven moment echt van konden leven, besefte ik wel: oké, dit is geen hobby meer,' vertelt Carrie. 'Iedere twee weken hing er een deadline boven ons hoofd. Ook als je op vakantie ging, ging de laptop mee.' De frequentie van de podcast schroefden ze anderhalf jaar geleden al terug, juist om wat meer ruimte te creëren. 'Maar eigenlijk vulde die tijd zich meteen weer op,' zegt Carrie. 'Uiteindelijk merkten we gewoon dat we toe waren aan iets nieuws.'

Ook hun samenwerking groeide in die jaren uit tot iets groters dan alleen werk. 'Ik heb inmiddels bijna meer app-contact met Carrie dan met mijn eigen vrouw,' lacht Eddie. 'Onze partners communiceren soms via ons.' Juist de losse dynamiek tussen de twee bleek uiteindelijk minstens zo belangrijk als de zaken zelf. De twee kennen elkaar inmiddels door en door. 'We weten heel goed van elkaar wat de mindere kanten zijn,' zegt Eddie. 'Maar juist daarom werkt het zo goed. We vullen elkaar aan.' Waar Eddie vaak de feiten induikt, brengt Carrie lucht, nieuwsgierigheid en emotie mee. Die chemie groeide uit tot een groot deel van het succes. Luisteraars voelden zich alsof ze letterlijk bij hen aan de keukentafel zaten. 'Iedere dag kregen we berichtjes en suggesties binnen,' vertelt Eddie. 'Je bouwt toch een soort relatie op met mensen die je eigenlijk niet kent. Dat merk je ook als mensen je ineens herkennen aan je stem op straat. Dat blijft toch bizar.' Die betrokkenheid gaan ze missen. 'Ik denk dat ik nog wel een beetje dwangmatig onze socials blijf checken,' aldus Eddie. Sommige reacties raakten hen diep. Zo herinneren ze zich een luisteraar die tijdens de coronaperiode depressief thuiszat en dankzij Moordzaken weer iets had om naar uit te kijken. 'Dan besef je ineens dat het over meer gaat dan alleen een podcast,' zegt Carrie.

Maar true crime ligt ook regelmatig onder vuur. Want hoe ethisch is het eigenlijk om naar moordverhalen te luisteren alsof het een spannende Netflix-serie is? 'Die discussie begrijpen we echt wel,' zegt Eddie. 'Er zit natuurlijk een entertainmentwaarde aan true crime. Mensen luisteren uit nieuwsgierigheid, vanwege de psychologie of omdat ze willen weten hoe zaken worden opgelost.' Toch hebben Carrie en Eddie altijd geprobeerd om zorgvuldig met de verhalen om te gaan. 'We behandelen zaken respectvol,' zegt Carrie. 'En we werken ook samen met de Federatie Nabestaanden Geweldslachtoffers. Juist van nabestaanden kregen we vaak terug dat ze blij waren met hoe we een zaak vertelden.'

En hoewel ze inmiddels meer dan honderd moordzaken hebben behandeld, zijn ze er niet angstiger door geworden. 'Mensen denken soms dat er overal seriemoordenaars rondlopen,' zegt Carrie. 'Maar moorden komen in Nederland gelukkig helemaal niet zó vaak voor.' Eddie vult aan: 'En je wordt doorgaans niet zomaar van straat geplukt. De meeste moorden gebeuren in relationele sfeer, door iemand die het slachtoffer kent.' Dat betekent overigens niet dat al die verhalen niks met ze deden. Integendeel. 'Ik begrijp inmiddels heel goed dat rechercheurs PTSS kunnen krijgen,' zegt Eddie. 'Zelfs als ik nu door Nederland rijd en ik zie een plaatsnaambord, denk ik soms meteen aan een zaak die daar gebeurd is.' Een van de meest fascinerende zaken die ze ooit bespraken, is voor hen de Parachutemoord waarbij de Vlaamse Els Van Doren in 2010 werd veroordeeld voor de moord op haar liefdesrivale. Carrie: 'Die zaak is zó intrigerend. Els die een parachute saboteert… Ik vond haar als persoonlijkheid fascinerend. En die hele ménage à trois eromheen ook.' Volgens Eddie maakt juist de twijfel die zaak zo bijzonder. 'In België zijn nog steeds veel mensen die denken dat ze het niet gedaan heeft. Tot op de dag van vandaag blijft daar een soort onzekerheid omheen hangen.'

Spijt van afleveringen hebben ze nooit gehad. Wel waren er zaken die uiteindelijk toch niet spannend genoeg bleken voor een hele podcast. 'Dan begonnen we eraan en dachten we na twee dagen: nee, dit wordt hem niet,' zegt Carrie. En ja ze kregen ook bijzondere reacties van luisteraars. Zo werden ze ooit benaderd door de vader van een veroordeelde dader, die hoopte dat ze verder onderzoek wilden doen naar een zaak. Ook hadden ze contact met kroongetuigen en zware criminelen. 'Op een gegeven moment kreeg ik zelfs foto's van wapens toegestuurd,' vertelt Carrie. 'Toen dacht ik wel even: oké, misschien moet ik hier toch uit stappen.'