Chantal Janzen: 'Het duurste wat ik ooit heb gekocht? Een auto voor een ex'

‘Big spender’ klinkt alsof ik met geld smijt. En ‘beknibbelaar’ alsof ik theezakjes drie keer gebruik (ik doe wel voor twee koppen één zakje).

Maar ik ben geen van beide. Of nou ja, als ik écht moet kiezen, schuif ik toch richting big spender. Aan de kinderen geef ik heel makkelijk veel geld uit. Als Bob zegt dat zijn gymschoenen een beetje knellen, vraagt Marco eerst of hij dikke sokken aanhad, terwijl ik al ter plekke nieuwe heb besteld. Geld uitgeven aan mensen van wie ik hou vind ik sowieso makkelijk. Het duurste wat ik ooit heb gekocht? Een auto voor een ex. Die heeft-ie na onze relatie ook gehouden. En ik heb ooit een medische behandeling voor een dierbare betaald. Geen seconde over nagedacht. Dat soort dingen vind ik iedere euro waard en voel ik soms als een ‘taak’ omdat ik met mijn werk goed verdien.

Ik deelde mijn eerste salaris met een vriendin die het moeilijk had, ik betaal de vakantie van een dierbare die financieel weinig te makken had. Voor mezelf ligt dat gek genoeg anders. Vroeger kocht ik veel makkelijker dure spullen. Inmiddels denk ik geregeld: zijn jullie nou helemaal gek geworden met die prijzen? Ik heb ooit een peperrrrrrdure smoking van Saint Laurent gekocht, om vervolgens steeds mijn pak van Zara aan te trekken omdat dat gewoon veel mooier zat. Duur is dus zeker niet altijd beter. Al moet ik dat misschien niet te hard roepen: omdat ik geen rijbewijs heb, geef ik een godsvermogen uit aan een auto met vaste chauffeur. Maar waarschijnlijk had ik van al die ritjes inmiddels ook van alles duurs kunnen kopen.

Nu heb ik weleens zevenduizend euro uitgegeven aan een ring. Ik zat niet lekker in mijn vel, iets groots met werk viel tegen, ik liep door een dure winkelstraat en dacht: ik koop ’m gewoon! Alsof dat alles oplost. Ik heb hem dus vrij snel weer verkocht. Marco en ik hebben ook ooit een huis gekocht waarvan we eigenlijk al na een maand dachten: wat hebben we gedáán? Bij een fiets is dat vervelend, bij een huis vreselijk. Gelukkig konden we het uiteindelijk aan een bekende verkopen.

Mijn zwakke plek is sowieso dat ik dingen soms veel té snel regel. Afgelopen zomer zaten we op vakantie in Zuid-Italië op een plek waar we niet blij van werden. Na drie dagen wilde ik weg en zodra Marco ook zijn onvrede uitsprak, ging bij mij de regelaar aan. Tickets naar Noord-Italië voor vier personen? Ik boek ze in een oogwenk. Zo ook nu. Alleen, ik had hem dat nog niet verteld. Hij zei: ‘We rijden morgenochtend vroeg weg.’ Ik zei nog snel: ‘We kúnnen ook vliegen…’ Waarop hij meteen zei: ‘Nee, nee, absoluut niet, da’s veel te duur, we gaan gewoon rijden.’ Oh. Oké… Dus daar gingen we, achtenhalf uur in de auto. En omdat hij altijd al zegt: ‘Regel toch niet zo snel dingen’ heb ik wijselijk mijn mond gehouden over die vier vliegtickets. Die inderdaad duur waren.

Maar dat zijn uitzonderingen. Want mijn over het algemeen prima verhouding met geld komt mede doordat ik niet in weelde ben opgegroeid. We kwamen thuis niets tekort, maar mijn broer en ik zijn zeer bewust opgevoed met goed met geld omgaan en niks over de balk smijten. In Amsterdam-Zuid merk ik soms het contrast. Dan vraag ik waar mensen op vakantie gaan en is het: ‘Naar het huis van mijn ouders in Frankrijk.’ Of naar het chalet van schoonouders in Gstaad. Dan zeg ik weleens: mijn ouders hebben een flat in Venlo. Maar, ik ben mooi wél de gelukkigste dochter van de wereld. Dat familie- of levensgeluk zit hem niet in geld.

Zo, en nu hoop ik voor het eerst dat mijn man niet mijn editorial leest, want tot op de dag van vandaag weet hij niet dat ik afgelopen zomer vier dure vliegtickets heb weggegooid. En nee, ik kon ze niet omboeken of wijzigen. Dat heeft deze ritsel- en regelaar natuurlijk allang gecheckt. Ach, ik hoop dat er iemand hierdoor lekker veel plek had om te zitten in dat toestel. Heb ik mijn geld zoals altijd toch maar weer mooi aan een ander ‘uitgegeven’.

Deze editorial staat in &C's nieuwste editie 'Zuinig is het nieuwe chic', die vanaf vandaag in de winkels ligt.