Pauline kanoot tegen depressie

Op het water zijn, is voor ondernemer en coach Pauline Gispen al jaren de rode draad om door depressieve periodes en grote angsten heen te komen.  

Pauline (54): ‘Op mijn achttiende zat ik voor het eerst in een  kano op kraakhelder, blauw water, in een kloof in Slovenië, met  vissen die vlak onder me door zwommen. Ik wist toen nog niet  waarom, maar voor het eerst in jaren voelde ik rust in mijn lijf.  Daar kon ik even loskomen van alles thuis en volledig in het  moment zijn. Als kind groeide ik op in voortdurende chaos. Al  voor mijn geboorte was mijn moeder zwaar depressief. Zelf  liep ik op eieren en was ik voortdurend bang dat ze zichzelf  iets zou aandoen, wat uiteindelijk ook gebeurde. Nu zie ik hoe  ik eigenlijk nooit kind ben geweest, maar altijd aan het zorgen  was. Voor mijn moeder, mijn kleine zusje. Om niet te hoeven  voelen, verdoofde ik mezelf met drugs, later ging ik extreme  sporten doen, alles om maar even weg te zijn van mezelf.  Uiteindelijk stortte ik in: ik functioneerde niet meer, was een  schim van mezelf. Ik zocht psychische hulp, maar geen van mijn behandelaren  prikte door mijn masker heen. Door alles wat ik had  meegemaakt met mijn moeder, snapte ik heel goed wat er  met me aan de hand was, en kon ik precies benoemen wat er  gebeurde. Maar met praten en rationeel begrijpen kwam ik niet  per se bij het gevoel dat zich in mijn lichaam had vastgezet. Ik  zeg weleens dat therapie me van min twintig naar nul heeft gebracht: ik kon mezelf weer staande houden, maar pas  op het water heb ik mezelf echt leren kennen. Daar kun je  jezelf namelijk niet anders voordoen dan je bent, zoals bij een  psycholoog wel kan. Alles wat je onderdrukt, komt keihard naar  boven. En stoppen of weglopen gaat ook niet, want je móet  door, ook als het lastig wordt. Vanaf dat moment in Slovenië ben ik het water altijd blijven  opzoeken: alleen kanoën over de Vinkeveense plassen, maar  ook wildwaterraften - ik deed wedstrijden tot op WK-niveau  in Japan en Argentinië. Door de jaren heen heb ik geleerd dat  het water me spiegelt. Ik zag steeds hetzelfde overlevings mechanisme terugkomen: het gevoel dat ik iets niet kan  en situaties niet aankan. Als de spanning opliep, begon ik  bijvoorbeeld als een gek te peddelen of klampte ik me vast aan  een boom, terwijl ik gewoon de techniek heb om het rustig aan  te pakken. Het was precies zoals ik in het dagelijks leven ook  vaak in actie schoot zonder na te denken of dat voor mij wel  klopte. En daarmee bracht ik mezelf in situaties waarin ik al  mijn energie verloor of in paniek raakte. Door wat ik op het  water heb geleerd, kan ik nu ook in de rest van mijn leven veel  beter de rust bewaren. Hoe graag ik ook óp het water was,  ónder water raken vond ik doodeng. Die angst ben ik bewust  op gaan zoeken, door met hulp om te slaan en rustig te blijven.  Dat heeft me geleerd om ook in het dagelijks leven angst te  voelen en aandacht te geven. Ik stop het niet weg en ga toch  vooruit, bijvoorbeeld als ik het podium opga met mijn verhaal.  Inmiddels organiseer ik rivierreizen en bied ik riviercoaching  aan voor wie via het water dichter bij zichzelf wil komen. Dat  gun ik iedereen.’ 

Dit interview is te lezen in de nieuwste &C 'Meer bos, minder blabla' die nu in de winkels ligt.