People
Mijn seksistische fobie
People
Luxeprobleem
People
Malou Holshuijsen: 'Ik val langs de man op de grond'
People
Nu weet ik wie Lasse Schöne is
People
Column: Het zware leven van mijn klotebuurman
People
De sportschool
People
Mijn oma en de trut
People
Malou Holshuijsen: 'Koetjes en kalfjes, wij begrijpen elkaar niet'
People
De magere man met de dikke teckel
People
Column: Hoera, hoera, horeca
People
Column: De Botoxbarricade
People
De kutvraag
People
Raamlikken
People
Column: Uitzonderlijke hoogte en downsyndroom
People
Malou Holshuijsen: Ammehoela
People
Column: Tinder en de liefde van mijn leven
People
Je bent mijn mattie, Steve
People
Malou Holshuijsen: 'Oordopjes zijn de grootste haatzaaiers'
People
Dokter Tupperware
People
Column: Een kater, een kokosnoot en Duitse dreadlocks
People
Aanzeiken en opstarten
Meer bekijken
  1. Moods
  2. People
  3. Malou Holshuijsen: 'Ik moet altijd lachen als er geboerd wordt'
People

Malou Holshuijsen: 'Ik moet altijd lachen als er geboerd wordt'

Bekijk meer
(39/46)
Malou Holshuijsen: 'De taxichauffeur is een kakchagrijnige kleuter'
46/46
Malou Holshuijsen: 'Mannentepels mogen overal, want die zijn normaal’
45/46
Malou Holshuijsen: 'Oordopjes zijn de grootste haatzaaiers'
44/46
Malou Holshuijsen: ‘Ik zie drie naakte mannen en drie naakte vrouwen’
43/46
Malou Holshuijsen: 'Ik val langs de man op de grond'
42/46
Malou Holshuijsen: 'Koetjes en kalfjes, wij begrijpen elkaar niet'
41/46
Malou Holshuijsen: 'Mijn oma en de glazenwasser uit Edam'
40/46
Malou Holshuijsen: 'Ik moet altijd lachen als er geboerd wordt'
39/46
Malou Holshuijsen: 'Het nationalistische koffertje van mijn oma'
38/46
Malou Holshuijsen: Klikken is flikken
37/46
Malou Holshuijsen: 'De schaal van hoe kut iets kan zijn'
36/46
Malou Holshuijsen: Ammehoela
35/46
Column: een ode aan het Tikkie (deel 2)
34/46
Column: Ode aan het Tikkie (deel 1)
33/46
Column: De Botoxbarricade
32/46
Column: Het donderwolkje
31/46
Column: Uitgedrukte liefde
30/46
Column: To free bleed or not to free bleed?
29/46
Column: Geen zeventien meer
28/46
Column: Kutcolumn
27/46
Column: Tongen op DGTL
26/46
Column: Een date, een medium en zijn advies
25/46
Column: Op date met Ronnie Flex, Derek Ogilvie en de gifbeker
24/46
Column: Bacon, televisieformat en Suus Berenhap
23/46
Column: Treinzeiken en kleuters traumatiseren
22/46
Column: Balletles en de dick pic
21/46
Column: Met een man naar de film
20/46
Column: Hoera, hoera, horeca
19/46
Column: Het zware leven van mijn klotebuurman
18/46
Column: Tinder en de liefde van mijn leven
17/46
Column: Viva valium
16/46
Column: Met een Duitser en ik fakete
15/46
Column: Een kater, een kokosnoot en Duitse dreadlocks
14/46
Column: Uitzonderlijke hoogte en downsyndroom
13/46
Mijn oma en de trut
12/46
Column: Monopoly en verwarmd fruit
11/46
Column: Echte Azië-kenners
10/46
KAK, vergeten! (Kotoran terlupa)
9/46
Buurman, wat doet u nu? (Deel 2)
8/46
Buurman, wat doet u nu? (Deel 1)
7/46
Column: Monopoly en verwarmd fruit
6/46
De fietsfascist
5/46
Op lijmvakantie
4/46
Koffie en groepsseks
3/46
Katers en vagijnen
2/46
Mijn seksistische fobie
1/46

Malou Holshuijsen (31) schrijft over de schoonheid van het leven en alle mislukkingen die daarbij horen. Elke vrijdagnacht van 2 tot 5 uur presenteert ze op Radio 1 het programma De nacht van de radio. Sinds augustus schrijft Malou een maandelijkse column in &C.

 
25-10-2018 22:00
 

Ik sta in een korte rij te wachten totdat er iemand in mijn tas kijkt en me fouilleert, want ik ga op een festivalgrasveld naar muziek kijken. Voor me worden de laatste zelf meegenomen blikjes bier haastig uitgedeeld en in sneltreinvaart opgedronken omdat die niet mee naar binnen mogen. Iemand laat een boer en ik moet lachen. Ik moet altijd lachen als er geboerd wordt, gênant lang en met tranen over mijn wangen. Een kinderachtige pavlovreactie, waar vrienden vaak misbruik van maken. Zo laat Daan, mijn beste vriend, graag kleine boertjes in mijn oor. Laatst deed hij het toen we luisterden naar een presentatie in een museum, met als gevolg dat ik hikkend als een hyena de ruimte moest verlaten. Iedereen keek naar me. Mijn broertje doet het vaak als hij een ruimte uit loopt, nét voordat hij de deur dichttrekt, dan komt-ie daarna even kijken of het wederom heeft gewerkt. Het werkt altijd.

Lees meer: Malou Holshuijsen: 'De schaal van hoe kut iets kan zijn'

Ook nu in de rij duurt de lachbui lang. De vrouw die mijn tas gaat controleren op explosieven en/of zelf meegenomen drank, kijkt me met één opgetrokken wenkbrauw aan. ‘Ben je klaar?’ vraagt ze geïrriteerd. ‘Sorry,’ antwoord ik, wat ik bij nader inzien wil terugnemen. Waarom mag ik niet lachen om boeren als ik in een rij sta? Ze grijpt een klein flesje deo uit mijn tas. ‘Dit mag niet mee naar binnen,’ laat ze me maar al te graag weten. ‘Dan mag jij ’m hebben, hij zit nog helemaal vol. Volgens mij hoef je het hele jaar geen deo te kopen als je alle deo’s mee naar huis neemt. Deo is duur, man.’ Ik vind deo een raar woord als je het vaker dan drie keer in een zin gebruikt. Ik vraag of zij dat ook vindt, maar ze is niet gediend van mijn vraag noch cadeau en gooit het flesje in een grote prullenbak die er inmiddels uitziet als een deodorant-massagraf. Dan haalt ze m’n portemonnee uit de tas. ‘Deze is van mij! Hoe kom je hieraan?’ zegt ze en ze legt ’m met een klap op de houten tafel. ‘Ik heb deze portemonnee in Spanje gekocht, deze is van mij,’ herhaalt ze.

Ik moet lachen. ‘Dat is toevallig, ik heb ’m ook in Spanje gekocht. In Frigiliana, dat ligt naast Malaga,’ leg ik uit. ‘Dit is mijn portemonnee,’ zegt ze weer en loopt ermee weg. ‘Uw collega jat mijn portemonnee,’ zeg ik tegen een man met een V op zijn borst, die klaarblijkelijk staat voor ‘Vind het moeilijk antwoord te geven’ want hij geeft geen kik. Als de vrouw terugkomt, legt ze twee identieke portemonnees op de tafel. ‘Zie je? Daarom dacht ik dat je mijne had gestolen,’ zegt ze met een stalen gezicht, waarna ze mijn exemplaar teruggeeft. Ik vind ‘zie je’ een vreemd synoniem voor ‘sorry dat ik je beschuldigde van diefstal.’

Lees meer: Malou Holshuijsen: Ammehoela

Ik kijk om me heen om te zien of ik de enige ben die dit megaraar vindt. In het brein van deze vrouw is het logischer dat ik haar portemonnee steel dan dat we ’m toevallig op hetzelfde Spaanse marktje hebben gekocht. Soms denk ik dat de wereld knettergek is geworden. Maar dan laat er iemand een boer en moet ik weer huilen van het lachen en troost ik mezelf met de gedachte: ik zal het zelf wel zijn.


Deze column verscheen eerder in magazine &C 10, 2018. Lees hier meer columns van Malou Holshuijsen.

gerelateerd

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.