People
Luxeprobleem
People
De sportschool
People
Mijn seksistische fobie
People
Malou Holshuijsen: 'Ik val langs de man op de grond'
People
Nu weet ik wie Lasse Schöne is
People
Mijn oma en de trut
People
De kutvraag
People
De magere man met de dikke teckel
People
Column: Met een man naar de film
People
Column: Hoera, hoera, horeca
People
Malou Holshuijsen: 'Koetjes en kalfjes, wij begrijpen elkaar niet'
People
Column: De Botoxbarricade
People
Column: Het zware leven van mijn klotebuurman
People
Raamlikken
People
Malou Holshuijsen: Ammehoela
People
Column: Tinder en de liefde van mijn leven
People
Je bent mijn mattie, Steve
People
Malou Holshuijsen: 'Oordopjes zijn de grootste haatzaaiers'
People
Dokter Tupperware
People
Column: Een kater, een kokosnoot en Duitse dreadlocks
People
Aanzeiken en opstarten
Meer bekijken
  1. Moods
  2. People
  3. Malou Holshuijsen: 'De schaal van hoe kut iets kan zijn'
People

Malou Holshuijsen: 'De schaal van hoe kut iets kan zijn'

Bekijk meer
(36/46)
Malou Holshuijsen: 'De taxichauffeur is een kakchagrijnige kleuter'
46/46
Malou Holshuijsen: 'Mannentepels mogen overal, want die zijn normaal’
45/46
Malou Holshuijsen: 'Oordopjes zijn de grootste haatzaaiers'
44/46
Malou Holshuijsen: ‘Ik zie drie naakte mannen en drie naakte vrouwen’
43/46
Malou Holshuijsen: 'Ik val langs de man op de grond'
42/46
Malou Holshuijsen: 'Koetjes en kalfjes, wij begrijpen elkaar niet'
41/46
Malou Holshuijsen: 'Mijn oma en de glazenwasser uit Edam'
40/46
Malou Holshuijsen: 'Ik moet altijd lachen als er geboerd wordt'
39/46
Malou Holshuijsen: 'Het nationalistische koffertje van mijn oma'
38/46
Malou Holshuijsen: Klikken is flikken
37/46
Malou Holshuijsen: 'De schaal van hoe kut iets kan zijn'
36/46
Malou Holshuijsen: Ammehoela
35/46
Column: een ode aan het Tikkie (deel 2)
34/46
Column: Ode aan het Tikkie (deel 1)
33/46
Column: De Botoxbarricade
32/46
Column: Het donderwolkje
31/46
Column: Uitgedrukte liefde
30/46
Column: To free bleed or not to free bleed?
29/46
Column: Geen zeventien meer
28/46
Column: Kutcolumn
27/46
Column: Tongen op DGTL
26/46
Column: Een date, een medium en zijn advies
25/46
Column: Op date met Ronnie Flex, Derek Ogilvie en de gifbeker
24/46
Column: Bacon, televisieformat en Suus Berenhap
23/46
Column: Treinzeiken en kleuters traumatiseren
22/46
Column: Balletles en de dick pic
21/46
Column: Met een man naar de film
20/46
Column: Hoera, hoera, horeca
19/46
Column: Het zware leven van mijn klotebuurman
18/46
Column: Tinder en de liefde van mijn leven
17/46
Column: Viva valium
16/46
Column: Met een Duitser en ik fakete
15/46
Column: Een kater, een kokosnoot en Duitse dreadlocks
14/46
Column: Uitzonderlijke hoogte en downsyndroom
13/46
Mijn oma en de trut
12/46
Column: Monopoly en verwarmd fruit
11/46
Column: Echte Azië-kenners
10/46
KAK, vergeten! (Kotoran terlupa)
9/46
Buurman, wat doet u nu? (Deel 2)
8/46
Buurman, wat doet u nu? (Deel 1)
7/46
Column: Monopoly en verwarmd fruit
6/46
De fietsfascist
5/46
Op lijmvakantie
4/46
Koffie en groepsseks
3/46
Katers en vagijnen
2/46
Mijn seksistische fobie
1/46

Malou Holshuijsen (31) schrijft voor &C over de schoonheid van het leven met alle vieze randjes, gebreken en mislukkingen die daarbij horen. Elke vrijdagnacht van 2.00 tot 5.00 uur presenteert ze op Radio 1 het BNNVara-programma De nacht van de radio. Ze woont in Amsterdam.

27-9-2018 22:00
Fotografie: Amy van Leiden

We kennen ’m allemaal, de schaal van hoe kut iets kan zijn. Als één een beetje kut is en tien megakut, scoort de behandelkamer waar je een uitstrijkje laat afnemen een cijfer waarvoor ik me vroeger bij de rector moest komen melden op verdenking van tentamendiefstal. Toch is het voor vrouwen rond de dertig belangrijk deze APK te ondergaan.

Mijn ex-geliefde is zo lief me naar het ziekenhuis te brengen. ‘Natuurlijk breng ik je, maar ik ga niet mee de behandelkamer in,’ had hij gezegd. Ik vraag me af in welk universum je leeft als je denkt dat bij een uitstrijkjessituatie de uitdrukking ‘hoe meer zielen meer vreugd’ van toepassing is.

Lees meer: Malou Holshuijsen: Ammehoela

Het is een broeierige dag, ik draag een jurk zodat – als ik me straks van mijn onderkleding ontdoe – ik me enigszins kan bedekken om de kwetsbaarheid te reguleren. Dit heb ik geleerd uit een vorige situatie toen ik een naveltruitje op een hoge spijkerbroek droeg. Voor de deur van het ziekenhuis sprint ik de auto uit en haast me naar de kuttenbalie. Ik voel de zweetdruppeltjes op mijn lichaam langzaam naar beneden glijden, waardoor de schaal van kut stijgt. Het is een elf.

Ik mag nog even plaatsnemen in de wachtkamer waar allerlei folders liggen. Voor ik word weggeroepen, gris ik een paars velletje mee waarop met grote letters ‘Alles over DIARREE’ staat. ‘Deze verstop ik zo in de laptoptas van mijn ex,’ zeg ik tegen de dame die me zojuist is komen halen, maar ze geeft geen kik. In plaats daarvan heeft ze een andere mededeling: ‘Ik ben arts in opleiding dus de dokter kijkt even mee én er is iemand van de universiteit aanwezig.’

Ik vind één vreemde aan mijn lijf, vanuit die positie in principe al eentje te veel, maar dat zeg ik niet. ‘Is dit de koffiekamer?’ is wat ik wel zeg als ik binnenkom. Er valt een ongemakkelijke stilte. Grappig proberen te doen bij vreemden is altijd beter als je kleren aanhebt. ‘Je studeert toch wel geneeskunde hè? En geen kunstacademie of zoiets?’ vraag ik terwijl ik me uitkleed. ‘Dat ik mezelf straks niet tegenkom in een of ander exhibitionistisch kunstproject?’ vul ik aan. Ik vind dat als een iemand in de groep naakt is en een grapje maakt, de mensen met kleren aan verplicht zijn te lachen. ‘Ga maar even op de behandeltafel liggen,’ is de reactie van de arts in opleiding. ‘Gelukkig heb ik mijn uitstrijkjesjurk aan,’ probeer ik, maar weer is er niemand die zich geroepen voelt een mondhoek omhoog te trekken.

Lees meer: Carmen Felix: Maak je niet druk

Niet door de ingreep, maar door de ongemakkelijke stilte vernederd, loop ik een paar minuten later terug naar de auto waar de ex-geliefde me opwacht en ik naast hem neerplof. ‘Je hebt rode vlekken in je nek, heb je zenuwengrapjes gemaakt?’ Ik knik schuldbewust. Hij kijkt naar mijn tas en trekt aan een paars stukje papier, het is de ‘Alles over DIARREE’-folder. ‘Deze wilde je zeker in mijn tas stoppen?’ Ik knik weer en wederom schuldbewust. ‘Hey Lou, zullen we asociaal duur gaan lunchen en de folder bij zo’n over ’t paard getild makelaarstype in z’n aktetas laten vallen?’ Hij houdt de folder tussen zijn lippen als hij de auto start. ‘Ik heb diarree in mijn mond,’ grapt hij, wat ik een ontzettend flauw grapje vind, maar waar ik wel om lach.


Deze column verscheen eerder in magazine &C 9, 2018. Lees hier meer columns van Malou Holshuijsen.

gerelateerd

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.