People
Katers en vagijnen
People
Column: Balletles en de dick pic
People
Karma en de bruidsjurk
People
Koffie en groepsseks
People
Malou: een bizar Andalusisch avontuur #2
People
Column: De Botoxbarricade
People
De magere man met de dikke teckel
People
Column: Monopoly en verwarmd fruit
People
Malou Holshuijsen: Klikken is flikken
People
Mijn oma en de trut
People
De vrouw met de grijper
People
Malou Holshuijsen: 'Mijn oma en de glazenwasser uit Edam'
People
Ik kan vers(t)ieren
People
Nu weet ik wie Lasse Schöne is
People
Column: Op date met Ronnie Flex, Derek Ogilvie en de gifbeker
People
Malou Holshuijsen: 'Oordopjes zijn de grootste haatzaaiers'
People
Tijdworstelen
People
Luxeprobleem
People
Malou Holshuijsen: Ammehoela
People
Malou: een bizar Andalusisch avontuur #1
People
Column: Een kater, een kokosnoot en Duitse dreadlocks
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Malou: 'Amper 10 dagen geleden zwoer ik dat 't een topjaar zou worden'
People

Malou: 'Amper 10 dagen geleden zwoer ik dat 't een topjaar zou worden'

Bekijk meer
(52/53)
Malou: 'Ik kom voor de eerste controle na mijn laatste behandeling'
53/53
Malou: 'Amper 10 dagen geleden zwoer ik dat 't een topjaar zou worden'
52/53
Malou: 'Eens in de maand word ik droog en zonder hoogtepunt genaaid'
51/53
Malou: een bizar Andalusisch avontuur #4
50/53
Malou: een bizar Andalusisch avontuur #3
49/53
Malou: een bizar Andalusisch avontuur #2
48/53
Malou: een bizar Andalusisch avontuur #1
47/53
Malou Holshuijsen: 'De taxichauffeur is een kakchagrijnige kleuter'
46/53
Malou Holshuijsen: 'Mannentepels mogen overal, want die zijn normaal’
45/53
Malou Holshuijsen: 'Oordopjes zijn de grootste haatzaaiers'
44/53
Malou Holshuijsen: ‘Ik zie drie naakte mannen en drie naakte vrouwen’
43/53
Malou Holshuijsen: 'Ik val langs de man op de grond'
42/53
Malou Holshuijsen: 'Koetjes en kalfjes, wij begrijpen elkaar niet'
41/53
Malou Holshuijsen: 'Mijn oma en de glazenwasser uit Edam'
40/53
Malou Holshuijsen: 'Ik moet altijd lachen als er geboerd wordt'
39/53
Malou Holshuijsen: 'Het nationalistische koffertje van mijn oma'
38/53
Malou Holshuijsen: Klikken is flikken
37/53
Malou Holshuijsen: 'De schaal van hoe kut iets kan zijn'
36/53
Malou Holshuijsen: Ammehoela
35/53
Column: een ode aan het Tikkie (deel 2)
34/53
Column: Ode aan het Tikkie (deel 1)
33/53
Column: De Botoxbarricade
32/53
Column: Het donderwolkje
31/53
Column: Uitgedrukte liefde
30/53
Column: To free bleed or not to free bleed?
29/53
Column: Geen zeventien meer
28/53
Column: Kutcolumn
27/53
Column: Tongen op DGTL
26/53
Column: Een date, een medium en zijn advies
25/53
Column: Op date met Ronnie Flex, Derek Ogilvie en de gifbeker
24/53
Column: Bacon, televisieformat en Suus Berenhap
23/53
Column: Treinzeiken en kleuters traumatiseren
22/53
Column: Balletles en de dick pic
21/53
Column: Met een man naar de film
20/53
Column: Hoera, hoera, horeca
19/53
Column: Het zware leven van mijn klotebuurman
18/53
Column: Tinder en de liefde van mijn leven
17/53
Column: Viva valium
16/53
Column: Met een Duitser en ik fakete
15/53
Column: Een kater, een kokosnoot en Duitse dreadlocks
14/53
Column: Uitzonderlijke hoogte en downsyndroom
13/53
Mijn oma en de trut
12/53
Column: Monopoly en verwarmd fruit
11/53
Column: Echte Azië-kenners
10/53
KAK, vergeten! (Kotoran terlupa)
9/53
Buurman, wat doet u nu? (Deel 2)
8/53
Buurman, wat doet u nu? (Deel 1)
7/53
Column: Monopoly en verwarmd fruit
6/53
De fietsfascist
5/53
Op lijmvakantie
4/53
Koffie en groepsseks
3/53
Katers en vagijnen
2/53
Mijn seksistische fobie
1/53

Malou Holshuijsen, presentatrice bij Radio 1 voor BNN VARA, schrijft over de schoonheid van het leven met alle vieze randjes die daarbij horen. Niet zoals het staat afgebeeld op haar Instagram account: zoet en onbesmet, maar met alle gebreken en mislukkingen. Leve het ongemak, weg met de schaamte.

09-1-2019 20:00
 

Regenboogvlaggen wapperen in de godsgruwelijk harde wind en ik fiets er tegenin. Grote regendruppels snijden als kleine scheermessen langs mijn wangen. Ik heb vanochtend al drie keer hardop gescholden. De koffiemachine, elektrische tandenborstel en het fietsslot moesten ’t ontgelden. Ik wenste ze een ernstige ziekte toe.
Wanneer verdrietige dingen gebeuren, neig ik ervan weg te rennen. Als dat niet kan, verander ik in een tiran voor vriend, vijand en leefomgeving. Nog geen tien dagen geleden zwoer ik, met een glas champagne in mijn hand, dat het een topjaar zou worden.  

Lees meer: Malou: een bizar Andalusisch avontuur #4

‘Ga even zitten’ klonk het enkele dagen later aan de andere kant van de telefoonlijn. Ik wilde niet zitten. Het liefst drukte ik mijn telefoon uit zodat ik niet hoefde te luisteren naar wat er verteld werd. Nu vloek ik mezelf de ochtend door omdat wegrennen geen optie is. Klotende op een kapot barrel, op weg naar het station, onderweg naar het afscheid van een vriendin.

Ik heb het altijd druk op de fiets. Tijdens het trappen zoek ik alvast naar mijn ov-kaart in m’n jaszak, luister ik naar de radio, wordfeud ik tegen mensen die ik niet ken én beantwoord ik appjes van Daan, mijn beste vriend. Hij appt om te vertellen dat er zojuist iemand langsloopt met een kapsel waarvan het lijkt alsof het is aangevreten door ratten.
Ik lach hardop.
Daan, mijn beste vriend weet altijd wat ik nodig heb.

Het is van groot belang dat hij binnen nu en dertig seconden een appje met de tekst ‘haha’ terugkrijgt. Al appende fiets ik tussen twee grote gebouwen door. Een van de Belastingdienst en een zakenhotel voor beursbezoekers en mensen die vreemdgaan. Door de harde wind en de twee hoge gebouwen met vreemde hoeken ontstaat er een windhoos die mij van het ene op het andere moment omverblaast.

De grond is hard, nat en koud.

Ik word overeind geholpen door een man. ‘Je moet ook niet appen op de fiets,’ zegt hij als hij ziet dat ik zonder botbreuken opkrabbel. Deze bemoeial werkt vast bij de Belastingdienst. Daar is het normaal je neus in andermans zaken te steken. Iemand die zojuist is vreemdgegaan in het hotel daartegenover zou me niet zo snel aanspreken op ongeoorloofd gedrag. Ik bedank de man en in mijn hoofd kan hij de tyfus krijgen. Inmiddels lopen de tranen over mijn wangen. Bij mij werkt het altijd zo met huilen: hoe meer mensen erbij zijn, hoe meer snot en geluid.

Lees meer: Malou: een bizar Andalusisch avontuur #3

Ik loop de trein in, die is ramvol. Als de conducteur de coupé inloopt en ik mijn ov-kaart zo snel even niet kan vinden, snik ik hardop. Dan tikt hij me op mijn schouder. ‘Kunt u even meelopen, mevrouw?’ zegt de man. Hij heeft grijs haar en een snor. Ik denk dat hij shag rookt, want het midden is geel. Ik loop achter hem aan de coupé uit door twee smalle deurtjes naar de eersteklascoupé. De rode ruimte is helemaal leeg. ‘Zo, ga jij hier maar even zitten. Volgens mij is dat een stuk prettiger als je zo verdrietig bent.’ Hij klopt me op mijn schouder en loopt weer weg.

In nog geen tien minuten verkas ik van de koude, natte grond voor het station naar een eersteklastreincoupé. Zo snel kan het gaan.
Tweeduizendnegentien. Vanaf nu wordt het alleen maar beter.


Lees hier meer columns van Malou Holshuijsen.

gerelateerd

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.