People
Malou: ‘Zo werd Daan mijn beste vriend’
People
Column: To free bleed or not to free bleed?
People
Nu weet ik wie Lasse Schöne is
People
Malou: 'Door mij worden de bomen in het regenwoud gekapt'
People
Malou Holshuijsen: 'Oordopjes zijn de grootste haatzaaiers'
People
Buurman, wat doet u nu? (Deel 1)
People
Malou: 'Dit is het verband tussen Alexander Pechtold en een seksshop'
People
Malou: 'Ik ging met kids naar Artis. En wat vonden ze het leukst?'
People
Malou Holshuijsen: 'Het nationalistische koffertje van mijn oma'
People
Column: Hoera, hoera, horeca
People
Column: Monopoly en verwarmd fruit
People
Column: Monopoly en verwarmd fruit
People
Ik racefiets
People
Column: Op date met Ronnie Flex, Derek Ogilvie en de gifbeker
People
Het is kiezen of tieten
People
Column: Uitgedrukte liefde
People
Dokter Tupperware
People
De kutvraag
People
Column: Het donderwolkje
People
Malou: 'Lingerie passen is als met je nagels over 'n schoolbord gaan'
People
Malou Holshuijsen: 'De taxichauffeur is een kakchagrijnige kleuter'
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Malou: 'Amper 10 dagen geleden zwoer ik dat 't een topjaar zou worden'
People

Malou: 'Amper 10 dagen geleden zwoer ik dat 't een topjaar zou worden'

Bekijk meer
(50/74)
Malou: 'Mijn angst is seksistischer dan types als Donald Trump'
74/74
Malou: 'Brainstorm voor een uitvaartbedrijf: uw toedeloe zonder gedoe'
73/74
Malou: 'Door mij worden de bomen in het regenwoud gekapt'
72/74
Malou: 'Mensen die zeggen dat ze koud douchen geloof ik niet'
71/74
Malou: 'Ja mensen, hypocrisie is van iedereen'
70/74
Malou: ‘Ik heb een mes in mijn rug’
69/74
Malou: 'De man in de trein wil mijn plas drinken'
68/74
Malou: 'Hij en ik, en de rest is bijzaak'
67/74
Malou: 'Weet je wat ik zo leuk vind aan jou?'
66/74
Malou: 'Lingerie passen is als met je nagels over 'n schoolbord gaan'
65/74
Malou: ‘De hel. Ik moet voordoen hoe je burpees doet’
64/74
Malou: ‘Waarom ik mijn vuilnis meeneem als ik boodschappen doe’
63/74
Malou: 'De waarzegster zegt dat ik 3 kinderen ga krijgen. Yeah right'
62/74
Malou: 'De man stapt ook uit de metro. Pssst... hoor ik achter me'
61/74
Malou: 'Dit gebeurt als ik vlucht voor de deadline'
60/74
Malou: 'Ik kan me niet voorstellen dat deze meisjes ook gewoon kakken'
59/74
Malou: 'Ik ben doodsbang voor verrassingen op mijn verjaardag'
58/74
Malou: 'Ik krijg elk kwartaal een boze blauwe envelop op de mat'
57/74
Malou: ‘Wat gaat er om in het hoofd van een voorwielendief?’
56/74
Malou: 'Ik ging met kids naar Artis. En wat vonden ze het leukst?'
55/74
Malou: 'Waarom sommige mannen op de brandstapel mogen van mij'
54/74
Malou: 'Waarom ik me niet aan de dresscode hield'
53/74
Malou: ‘Zo werd Daan mijn beste vriend’
52/74
Malou: 'Ik kom voor de eerste controle na mijn laatste behandeling'
51/74
Malou: 'Amper 10 dagen geleden zwoer ik dat 't een topjaar zou worden'
50/74
Malou: een bizar Andalusisch avontuur #4
49/74
Malou: een bizar Andalusisch avontuur #3
48/74
Malou: een bizar Andalusisch avontuur #2
47/74
Malou: een bizar Andalusisch avontuur #1
46/74
Malou Holshuijsen: 'De taxichauffeur is een kakchagrijnige kleuter'
45/74
Malou Holshuijsen: 'Mannentepels mogen overal, want die zijn normaal’
44/74
Malou Holshuijsen: 'Oordopjes zijn de grootste haatzaaiers'
43/74
Malou Holshuijsen: ‘Ik zie drie naakte mannen en drie naakte vrouwen’
42/74
Malou Holshuijsen: 'Ik val langs de man op de grond'
41/74
Malou Holshuijsen: 'Koetjes en kalfjes, wij begrijpen elkaar niet'
40/74
Malou Holshuijsen: 'Mijn oma en de glazenwasser uit Edam'
39/74
Malou Holshuijsen: 'Ik moet altijd lachen als er geboerd wordt'
38/74
Malou Holshuijsen: 'Het nationalistische koffertje van mijn oma'
37/74
Malou Holshuijsen: Klikken is flikken
36/74
Malou Holshuijsen: 'De schaal van hoe kut iets kan zijn'
35/74
Malou Holshuijsen: Ammehoela
34/74
Column: een ode aan het Tikkie (deel 2)
33/74
Column: Ode aan het Tikkie (deel 1)
32/74
Column: De Botoxbarricade
31/74
Column: Het donderwolkje
30/74
Column: Uitgedrukte liefde
29/74
Column: To free bleed or not to free bleed?
28/74
Column: Geen zeventien meer
27/74
Column: Kutcolumn
26/74
Column: Tongen op DGTL
25/74
Column: Een date, een medium en zijn advies
24/74
Column: Op date met Ronnie Flex, Derek Ogilvie en de gifbeker
23/74
Column: Bacon, televisieformat en Suus Berenhap
22/74
Column: Treinzeiken en kleuters traumatiseren
21/74
Column: Balletles en de dick pic
20/74
Column: Met een man naar de film
19/74
Column: Hoera, hoera, horeca
18/74
Column: Het zware leven van mijn klotebuurman
17/74
Column: Tinder en de liefde van mijn leven
16/74
Column: Viva valium
15/74
Column: Met een Duitser en ik fakete
14/74
Column: Een kater, een kokosnoot en Duitse dreadlocks
13/74
Column: Uitzonderlijke hoogte en downsyndroom
12/74
Mijn oma en de trut
11/74
Column: Monopoly en verwarmd fruit
10/74
Column: Echte Azië-kenners
9/74
KAK, vergeten! (Kotoran terlupa)
8/74
Buurman, wat doet u nu? (Deel 2)
7/74
Buurman, wat doet u nu? (Deel 1)
6/74
Column: Monopoly en verwarmd fruit
5/74
De fietsfascist
4/74
Op lijmvakantie
3/74
Koffie en groepsseks
2/74
Katers en vagijnen
1/74

Malou Holshuijsen, presentatrice bij Radio 1 voor BNN VARA, schrijft over de schoonheid van het leven met alle vieze randjes die daarbij horen. Niet zoals het staat afgebeeld op haar Instagram account: zoet en onbesmet, maar met alle gebreken en mislukkingen. Leve het ongemak, weg met de schaamte.

09-1-2019 20:00
 

Regenboogvlaggen wapperen in de godsgruwelijk harde wind en ik fiets er tegenin. Grote regendruppels snijden als kleine scheermessen langs mijn wangen. Ik heb vanochtend al drie keer hardop gescholden. De koffiemachine, elektrische tandenborstel en het fietsslot moesten ’t ontgelden. Ik wenste ze een ernstige ziekte toe.
Wanneer verdrietige dingen gebeuren, neig ik ervan weg te rennen. Als dat niet kan, verander ik in een tiran voor vriend, vijand en leefomgeving. Nog geen tien dagen geleden zwoer ik, met een glas champagne in mijn hand, dat het een topjaar zou worden.  

Lees meer: Malou: een bizar Andalusisch avontuur #4

‘Ga even zitten’ klonk het enkele dagen later aan de andere kant van de telefoonlijn. Ik wilde niet zitten. Het liefst drukte ik mijn telefoon uit zodat ik niet hoefde te luisteren naar wat er verteld werd. Nu vloek ik mezelf de ochtend door omdat wegrennen geen optie is. Klotende op een kapot barrel, op weg naar het station, onderweg naar het afscheid van een vriendin.

Ik heb het altijd druk op de fiets. Tijdens het trappen zoek ik alvast naar mijn ov-kaart in m’n jaszak, luister ik naar de radio, wordfeud ik tegen mensen die ik niet ken én beantwoord ik appjes van Daan, mijn beste vriend. Hij appt om te vertellen dat er zojuist iemand langsloopt met een kapsel waarvan het lijkt alsof het is aangevreten door ratten.
Ik lach hardop.
Daan, mijn beste vriend weet altijd wat ik nodig heb.

Het is van groot belang dat hij binnen nu en dertig seconden een appje met de tekst ‘haha’ terugkrijgt. Al appende fiets ik tussen twee grote gebouwen door. Een van de Belastingdienst en een zakenhotel voor beursbezoekers en mensen die vreemdgaan. Door de harde wind en de twee hoge gebouwen met vreemde hoeken ontstaat er een windhoos die mij van het ene op het andere moment omverblaast.

De grond is hard, nat en koud.

Ik word overeind geholpen door een man. ‘Je moet ook niet appen op de fiets,’ zegt hij als hij ziet dat ik zonder botbreuken opkrabbel. Deze bemoeial werkt vast bij de Belastingdienst. Daar is het normaal je neus in andermans zaken te steken. Iemand die zojuist is vreemdgegaan in het hotel daartegenover zou me niet zo snel aanspreken op ongeoorloofd gedrag. Ik bedank de man en in mijn hoofd kan hij de tyfus krijgen. Inmiddels lopen de tranen over mijn wangen. Bij mij werkt het altijd zo met huilen: hoe meer mensen erbij zijn, hoe meer snot en geluid.

Lees meer: Malou: een bizar Andalusisch avontuur #3

Ik loop de trein in, die is ramvol. Als de conducteur de coupé inloopt en ik mijn ov-kaart zo snel even niet kan vinden, snik ik hardop. Dan tikt hij me op mijn schouder. ‘Kunt u even meelopen, mevrouw?’ zegt de man. Hij heeft grijs haar en een snor. Ik denk dat hij shag rookt, want het midden is geel. Ik loop achter hem aan de coupé uit door twee smalle deurtjes naar de eersteklascoupé. De rode ruimte is helemaal leeg. ‘Zo, ga jij hier maar even zitten. Volgens mij is dat een stuk prettiger als je zo verdrietig bent.’ Hij klopt me op mijn schouder en loopt weer weg.

In nog geen tien minuten verkas ik van de koude, natte grond voor het station naar een eersteklastreincoupé. Zo snel kan het gaan.
Tweeduizendnegentien. Vanaf nu wordt het alleen maar beter.


Lees hier meer columns van Malou Holshuijsen.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.