People
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
Mama
Column: Importkinderen
People
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
Mama
Column: Het gangetje
Mama
De onderkin
Mama
Het universum der verloren objecten
People
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
Mama
Floep
People
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
Mama
Mausoleum
People
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
Mama
De helm of niet de helm
Mama
Billendoekjes en maïzena
Mama
Met het broodmes spelen
People
Hanneke Hendrix: Kansarm
Mama
Column: Wat te doen met de zuigeling?
Mama
Blut
Mama
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
Mama
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
Mama
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
People
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke: 'Fok Nijntje!'
People

Hanneke: 'Fok Nijntje!'

Bekijk meer
(101/101)
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/101
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/101
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/101
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/101
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/101
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/101
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/101
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/101
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/101
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/101
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/101
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/101
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/101
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/101
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/101
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/101
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/101
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/101
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/101
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/101
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/101
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/101
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/101
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/101
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/101
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/101
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/101
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/101
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/101
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/101
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/101
Column: Importkinderen
70/101
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/101
Column: JA-HAAAAAAAA
68/101
Column: Het wordt beter
67/101
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/101
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/101
Column: Fucking mamafiets
64/101
Column: Ik ben een lafaard
63/101
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/101
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/101
Column: Krijsen om gebak
60/101
Column: Trauma's
59/101
Column: Twee kindjes
58/101
Column: Uit de hemel verschenen
57/101
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/101
Column: Het gangetje
55/101
Column: Daar word je hard van
54/101
Column: Dik maar gelukkig
53/101
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/101
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/101
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/101
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/101
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/101
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/101
Column: Lust ik niet!
46/101
Column: Van snurkenstein
45/101
Column: Liever een meisje
44/101
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/101
De uitgebluste moeder
42/101
Ouwe tang
41/101
De onderkin
40/101
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/101
De kinderverjaardag
38/101
Kotsen over de hoes
37/101
Blut
36/101
De leven
35/101
Moe
34/101
Fuck de symbiose
33/101
Met het broodmes spelen
32/101
Doorslapen
31/101
Een tweede adopteren
30/101
Tommie
29/101
Spijt
28/101
Geitenkaaslollytestikel
27/101
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/101
Kak
25/101
Koffie-tik in de boekenkast
24/101
De onschuldige gevangene
23/101
Trefbal
22/101
Rania
21/101
Billendoekjes en maïzena
20/101
Floep
19/101
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/101
Zo'n dag
17/101
Het schoolplein
16/101
Een sprongetje
15/101
Niets veranderd
14/101
De helm of niet de helm
13/101
Merci
12/101
Ziek kind
11/101
Op het consultatiebureau
10/101
De diva en de dronkenlap
9/101
Dag huis
8/101
Lekker genieten
7/101
Hondenravotplek
6/101
Mausoleum
5/101
Het universum der verloren objecten
4/101
Vriend K. op de koffie
3/101
Normaal
2/101
Mag ik al bier?
1/101

Hanneke Hendrix woont in de buurt Nijmegen met man en kind, en heeft onlangs haar derde roman uitgebracht. Ze schrijft boeken bij De Geus, geeft les aan de kunstacademie en de Schrijversvakschool en maakt hoorspelen voor de radio, maar is niet per se gek op grindbakken.

11-2-2019 20:00
 

'Thijs wie?' zeg ik.
'Borsten,' zegt L., een kennis van vroeger uit de kroeg.
'Borsten,' zeg ik.
'Ja, dat is gewoon een achternaam, hoor.'
Dat klopt inderdaad. Het is gewoon een achternaam.
'Nico vindt dat echt het allerleukste. Heel cultureel en wereld’lijk allemaal.'

Lees ook: Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'

Ik knik, al ben ik ook altijd eventjes afgeleid door de naam haar dochter. Je kind vernoemen naar een heroïneverslaafde zangeres. Maar goed. We doen onze kinderen allemaal wat aan. Zoals een vriend van me ooit zei, toen we het over kindernamen hadden: 'De enige naam die nergens aan refereert en waar niks op rijmt is Dirk.'
'Pirk,' zei ik toen.
'Dat is geen woord.'
Ook dat klopte.
'Waar luistert jouw dochter graag naar?' vraagt L.
'Euhm,' zeg ik. 'Sinkane.'
'Wie?' zegt L.
'Tieten,' zeg ik.
Ik moet leren mijn mond te houden en normaal te doen.

De eerste keer dat de dochter riep welk liedje ze wilde horen, kon ik het niet verstaan. 'Koelesjietemaan,' zei ze.
'Hè?' riep ik vanachter het stuur.
'Koele-sjiete-mááháááán,' riep ze geërgerd.
Pas een paar dagen later begreep ik wat ze bedoelde, toen we weer in de auto zaten en het liedje voorbij kwam. Het bleek dat ze iets als Kulu shi tamaam zei. Uit U'Huh, een liedje van Sinkane.

'O,' zegt L. teleurgesteld, als blijkt dat de dochter geen enkele kinderartiest of -serie kent, buiten Sesamstraat, Buurman en Buurman en Pieter Konijn. 'Ook geen Nijntje? Dat vinden peuters echt heel erg leuk.'
'Volgens mij wordt een mens serieus op neuroniveau dommer,' zeg ik. 'als zoiets alleen al in de buurt aanstaat. Volgens mij is Netflix-Nijntje verzonnen door de Russen om onze kinderen breinverweking te geven.'
Het was even stil.
L. schudt haar hoofd.
'Ik vind het gewoon fijn als Nico iets kan kijken en luisteren wat ze ook écht leuk vindt,' zegt L.
Ik denk na.
Is dat zo?
Vinden kinderen alleen kinderdingen leuk? Liedjes met zachte belletjes en lieve stemmetjes?

Ik moet denken aan de dag dat mijn broers besloten om mijn tapeje van New Kids On The Block te slopen.
'Goed Hannie,' zei mijn ene broer. 'We doen het niet graag, maar het is dus afgelopen met die onzin.'
'Wat?' zei ik.
Mijn andere broer duwde me met bureaustoel en al klem achter mijn bureau.
'Iemand moet het doen,' zei mijn ene broer, met mijn lievelingsbandje in de hand.
Hij zuchtte en trok vervolgens met veel dramatiek in een paar grote halen de tape uit mijn cassette.
'Neeeeeee!' gilde ik.
Hij liet mijn stoel los, gooide een nieuw tapeje op mijn bureau en als in een militaire actie stoven mijn broers mijn kamer weer uit.
The Smiths stond erop geschreven, met stift.
Ik heb nog een dagboek, waarin ik in fonetisch Engels de tekst van There’s a light that never goes out heb opgeschreven. Ik vond het ’t mooiste wat ik ooit had gehoord.
Ik weet niet of ik anders was geworden als mijn broers me gewoon naar de New Kids On The Block hadden laten luisteren.
Misschien was ik dan wel in Grubbenvorst blijven wonen, misschien was ik dan wel een vrolijk iemand geworden met een parttime baan en een kind dat Nico heet. Iemand die het huishouden graag doet en niks durft te zeggen in vergaderingen. Iemand die sporten een hobby noemt en het serieus meent als ze zegt: 'Ik eet het liefste chocola van 80% cacao of meer.'

Lees ook: Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk'

Misschien wel.
Ik denk dat daar ergens het antwoord zit.

Ik neem afscheid en rij in de auto naar huis.
'Wat wil je horen?' vraag ik aan de dochter als ik haar heb opgehaald van het kinderdagverblijf. 'Koelesjietemaan?'
'Ja!' zegt de dochter. 'HEEL. HARD.'
Ik draai het volume helemaal open. Net zo hard tot de boxen bijna worden opgeblazen. Bonkend rijden we door de straten van het dorp. Fuck Nijntje.
Kulu shi tamaam.
It’s all gonna be alright.



Lees hier meer van Hanneke Hendrix.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.