Mama
Column: Liever een meisje
Mama
Column: Trauma's
People
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
Mama
Moe
Mama
Het schoolplein
People
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
People
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
Mama
Lekker genieten
Mama
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
Mama
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
People
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
Mama
Rania
People
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
Mama
De helm of niet de helm
Mama
Vriend K. op de koffie
People
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
Mama
Kak
Mama
Dag huis
Mama
Normaal
Mama
Column: Dik maar gelukkig
Mama
Doorslapen
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke: 'Fok Nijntje!'
People

Hanneke: 'Fok Nijntje!'

Bekijk meer
(101/107)
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
107/107
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
106/107
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
105/107
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
104/107
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
103/107
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
102/107
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/107
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/107
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/107
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/107
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/107
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/107
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/107
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/107
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/107
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/107
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/107
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/107
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/107
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/107
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/107
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/107
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/107
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/107
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/107
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/107
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/107
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/107
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/107
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/107
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/107
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/107
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/107
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/107
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/107
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/107
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/107
Column: Importkinderen
70/107
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/107
Column: JA-HAAAAAAAA
68/107
Column: Het wordt beter
67/107
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/107
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/107
Column: Fucking mamafiets
64/107
Column: Ik ben een lafaard
63/107
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/107
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/107
Column: Krijsen om gebak
60/107
Column: Trauma's
59/107
Column: Twee kindjes
58/107
Column: Uit de hemel verschenen
57/107
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/107
Column: Het gangetje
55/107
Column: Daar word je hard van
54/107
Column: Dik maar gelukkig
53/107
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/107
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/107
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/107
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/107
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/107
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/107
Column: Lust ik niet!
46/107
Column: Van snurkenstein
45/107
Column: Liever een meisje
44/107
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/107
De uitgebluste moeder
42/107
Ouwe tang
41/107
De onderkin
40/107
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/107
De kinderverjaardag
38/107
Kotsen over de hoes
37/107
Blut
36/107
De leven
35/107
Moe
34/107
Fuck de symbiose
33/107
Met het broodmes spelen
32/107
Doorslapen
31/107
Een tweede adopteren
30/107
Tommie
29/107
Spijt
28/107
Geitenkaaslollytestikel
27/107
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/107
Kak
25/107
Koffie-tik in de boekenkast
24/107
De onschuldige gevangene
23/107
Trefbal
22/107
Rania
21/107
Billendoekjes en maïzena
20/107
Floep
19/107
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/107
Zo'n dag
17/107
Het schoolplein
16/107
Een sprongetje
15/107
Niets veranderd
14/107
De helm of niet de helm
13/107
Merci
12/107
Ziek kind
11/107
Op het consultatiebureau
10/107
De diva en de dronkenlap
9/107
Dag huis
8/107
Lekker genieten
7/107
Hondenravotplek
6/107
Mausoleum
5/107
Het universum der verloren objecten
4/107
Vriend K. op de koffie
3/107
Normaal
2/107
Mag ik al bier?
1/107

Hanneke Hendrix woont in de buurt Nijmegen met man en kind, en heeft onlangs haar derde roman uitgebracht. Ze schrijft boeken bij De Geus, geeft les aan de kunstacademie en de Schrijversvakschool en maakt hoorspelen voor de radio, maar is niet per se gek op grindbakken.

11-2-2019 20:00
 

'Thijs wie?' zeg ik.
'Borsten,' zegt L., een kennis van vroeger uit de kroeg.
'Borsten,' zeg ik.
'Ja, dat is gewoon een achternaam, hoor.'
Dat klopt inderdaad. Het is gewoon een achternaam.
'Nico vindt dat echt het allerleukste. Heel cultureel en wereld’lijk allemaal.'

Lees ook: Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'

Ik knik, al ben ik ook altijd eventjes afgeleid door de naam haar dochter. Je kind vernoemen naar een heroïneverslaafde zangeres. Maar goed. We doen onze kinderen allemaal wat aan. Zoals een vriend van me ooit zei, toen we het over kindernamen hadden: 'De enige naam die nergens aan refereert en waar niks op rijmt is Dirk.'
'Pirk,' zei ik toen.
'Dat is geen woord.'
Ook dat klopte.
'Waar luistert jouw dochter graag naar?' vraagt L.
'Euhm,' zeg ik. 'Sinkane.'
'Wie?' zegt L.
'Tieten,' zeg ik.
Ik moet leren mijn mond te houden en normaal te doen.

De eerste keer dat de dochter riep welk liedje ze wilde horen, kon ik het niet verstaan. 'Koelesjietemaan,' zei ze.
'Hè?' riep ik vanachter het stuur.
'Koele-sjiete-mááháááán,' riep ze geërgerd.
Pas een paar dagen later begreep ik wat ze bedoelde, toen we weer in de auto zaten en het liedje voorbij kwam. Het bleek dat ze iets als Kulu shi tamaam zei. Uit U'Huh, een liedje van Sinkane.

'O,' zegt L. teleurgesteld, als blijkt dat de dochter geen enkele kinderartiest of -serie kent, buiten Sesamstraat, Buurman en Buurman en Pieter Konijn. 'Ook geen Nijntje? Dat vinden peuters echt heel erg leuk.'
'Volgens mij wordt een mens serieus op neuroniveau dommer,' zeg ik. 'als zoiets alleen al in de buurt aanstaat. Volgens mij is Netflix-Nijntje verzonnen door de Russen om onze kinderen breinverweking te geven.'
Het was even stil.
L. schudt haar hoofd.
'Ik vind het gewoon fijn als Nico iets kan kijken en luisteren wat ze ook écht leuk vindt,' zegt L.
Ik denk na.
Is dat zo?
Vinden kinderen alleen kinderdingen leuk? Liedjes met zachte belletjes en lieve stemmetjes?

Ik moet denken aan de dag dat mijn broers besloten om mijn tapeje van New Kids On The Block te slopen.
'Goed Hannie,' zei mijn ene broer. 'We doen het niet graag, maar het is dus afgelopen met die onzin.'
'Wat?' zei ik.
Mijn andere broer duwde me met bureaustoel en al klem achter mijn bureau.
'Iemand moet het doen,' zei mijn ene broer, met mijn lievelingsbandje in de hand.
Hij zuchtte en trok vervolgens met veel dramatiek in een paar grote halen de tape uit mijn cassette.
'Neeeeeee!' gilde ik.
Hij liet mijn stoel los, gooide een nieuw tapeje op mijn bureau en als in een militaire actie stoven mijn broers mijn kamer weer uit.
The Smiths stond erop geschreven, met stift.
Ik heb nog een dagboek, waarin ik in fonetisch Engels de tekst van There’s a light that never goes out heb opgeschreven. Ik vond het ’t mooiste wat ik ooit had gehoord.
Ik weet niet of ik anders was geworden als mijn broers me gewoon naar de New Kids On The Block hadden laten luisteren.
Misschien was ik dan wel in Grubbenvorst blijven wonen, misschien was ik dan wel een vrolijk iemand geworden met een parttime baan en een kind dat Nico heet. Iemand die het huishouden graag doet en niks durft te zeggen in vergaderingen. Iemand die sporten een hobby noemt en het serieus meent als ze zegt: 'Ik eet het liefste chocola van 80% cacao of meer.'

Lees ook: Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk'

Misschien wel.
Ik denk dat daar ergens het antwoord zit.

Ik neem afscheid en rij in de auto naar huis.
'Wat wil je horen?' vraag ik aan de dochter als ik haar heb opgehaald van het kinderdagverblijf. 'Koelesjietemaan?'
'Ja!' zegt de dochter. 'HEEL. HARD.'
Ik draai het volume helemaal open. Net zo hard tot de boxen bijna worden opgeblazen. Bonkend rijden we door de straten van het dorp. Fuck Nijntje.
Kulu shi tamaam.
It’s all gonna be alright.



Lees hier meer van Hanneke Hendrix.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.