Mama
Column: Lust ik niet!
Mama
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
People
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
Mama
Column: Importkinderen
People
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
Mama
De helm of niet de helm
Mama
Column: Fucking mamafiets
Mama
Rauwe biefstuk en croissantjes
People
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
People
Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'
Mama
Ouwe tang
Mama
De onderkin
Mama
Merci
People
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
People
Hanneke: ‘De dochter wil pasta in haar glas water gooien en opdrinken'
Mama
Column: Dik maar gelukkig
Mama
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
People
Hanneke: 'Ja, hallo, ik ben je moeder niet!'
People
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
People
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
Mama
Het universum der verloren objecten
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Mama
  3. Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
People

Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals

Bekijk meer
(83/125)
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
125/125
Hanneke: 'We zijn onze mojo kwijt'
124/125
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
123/125
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
122/125
Hanneke: ‘De dochter wil pasta in haar glas water gooien en opdrinken'
121/125
Hanneke: 'Er hangt weer seks in de lucht'
120/125
Hanneke: 'Ik noem de dochter vaak Zeuren Lerby. Vindt niemand grappig'
119/125
Hanneke Hendrix en de autorit met de vader die ze amper kent
118/125
Hanneke: 'Hopen dat de dochter niet crimineel wordt door mijn gedrag'
117/125
Hanneke: 'Ik ben al een maand verkouden. Hoe dan?!'
116/125
Hanneke: 'De dochter kijkt me aan en steekt een vinger in mijn oog'
115/125
Hanneke: 'De clown sist 'Hou je bek' tegen het jongetje'
114/125
Hanneke: 'Ik ga gillen als iemand me wéér seksuele voorlichting geeft'
113/125
Hanneke Hendrix en de ouders die hun kind Starnakel willen noemen
112/125
Hanneke: 'Ja, hallo, ik ben je moeder niet!'
111/125
Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'
110/125
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
109/125
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
108/125
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
107/125
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
106/125
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
105/125
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
104/125
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
103/125
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
102/125
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
101/125
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
100/125
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
99/125
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
98/125
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
97/125
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
96/125
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
95/125
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
94/125
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
93/125
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
92/125
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
91/125
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
90/125
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
89/125
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
88/125
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
87/125
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/125
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/125
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/125
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/125
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/125
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/125
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/125
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/125
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/125
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/125
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/125
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/125
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/125
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/125
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/125
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/125
Column: Importkinderen
70/125
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/125
Column: JA-HAAAAAAAA
68/125
Column: Het wordt beter
67/125
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/125
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/125
Column: Fucking mamafiets
64/125
Column: Ik ben een lafaard
63/125
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/125
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/125
Column: Krijsen om gebak
60/125
Column: Trauma's
59/125
Column: Twee kindjes
58/125
Column: Uit de hemel verschenen
57/125
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/125
Column: Het gangetje
55/125
Column: Daar word je hard van
54/125
Column: Dik maar gelukkig
53/125
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/125
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/125
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/125
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/125
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/125
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/125
Column: Lust ik niet!
46/125
Column: Van snurkenstein
45/125
Column: Liever een meisje
44/125
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/125
De uitgebluste moeder
42/125
Ouwe tang
41/125
De onderkin
40/125
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/125
De kinderverjaardag
38/125
Kotsen over de hoes
37/125
Blut
36/125
De leven
35/125
Moe
34/125
Fuck de symbiose
33/125
Met het broodmes spelen
32/125
Doorslapen
31/125
Een tweede adopteren
30/125
Tommie
29/125
Spijt
28/125
Geitenkaaslollytestikel
27/125
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/125
Kak
25/125
Koffie-tik in de boekenkast
24/125
De onschuldige gevangene
23/125
Trefbal
22/125
Rania
21/125
Billendoekjes en maïzena
20/125
Floep
19/125
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/125
Zo'n dag
17/125
Het schoolplein
16/125
Een sprongetje
15/125
Niets veranderd
14/125
De helm of niet de helm
13/125
Merci
12/125
Ziek kind
11/125
Op het consultatiebureau
10/125
De diva en de dronkenlap
9/125
Dag huis
8/125
Lekker genieten
7/125
Hondenravotplek
6/125
Mausoleum
5/125
Het universum der verloren objecten
4/125
Vriend K. op de koffie
3/125
Normaal
2/125
Mag ik al bier?
1/125

Hanneke Hendrix woont in de buurt van Nijmegen met man en kind, en werkt daar aan haar derde roman. Ze schrijft boeken bij De Geus, geeft les aan de kunstacademie en de Schrijversvakschool en maakt hoorspelen voor de radio, maar is niet per se gek op grindbakken.

08-10-2018 22:00
 

‘O nee, maar maak je geen zorgen. Er is niks met je dochter. Ze heeft gewoon de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals,’ zegt vriendin E., een huisartsendochter met drie kinderen. ‘Daar is niks ergs aan.’
Ik kijk haar aan.
‘Ze hoest al twee weken 's nachts het halve dorp wakker,’ zeg ik. ‘En zelf slaapt ze gewoon door.’
‘Slaapt ze door? Dan is er echt niks aan de hand. Mijn vader zei altijd: je moet kinderen zo snel mogelijk gewend krijgen aan het feit dat ze altijd verkouden zijn. Wat nou neuspeer? Gewoon: haal op die wekker.’
Ik zucht.
‘Dat jij jouw jeugd hebt overleefd.’
‘Tja,” zegt ze opgewekt. ‘Huisartsenkinderen zijn altijd onderbehandeld.’

Lees meer: Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'

Nu is de dochter ook een huisartsenkind. Gelukkig heeft ze een moeder wier hypochondrie zich nu op háár richt. Iets wat normaal is, volgens mij. Elke ouder (huisartsen daargelaten) verandert bij de geboorte van de eersteling van een normaal mens in een persoon dat veel te snel denkt dat de spruit iets vreselijks onder de leden heeft. Vorige winter zat ik ook met de dochter bij huisarts.
‘Het gaat helemaal niet goed,’ zei ik.
De dokter keek en luisterde.
‘Inderdaad,’ zei ze. ‘Ze heeft de griep.’
‘O,’ zei ik. ‘En nu?’
‘Nu onder de wol,’ zei ze.
‘Geen pillen?’ zei ik.
‘Paracetamol,’ zei ze. ‘En roosvicee, als ze geen water wil.’
Toen ik buiten stond geneerde ik me een beetje, zoals ik me ook altijd geneerde als ik voor mezelf met vage klachten bij de huisarts was geweest:
‘Ja, u heeft maagpijn.’
‘Ja,’ zei ik dan. ‘Oké. Is het erg? Is er iets aan te doen?’
‘Ja hoor. Meer slapen, geen alcohol, beter eten en haal eventueel bij de drogist een pakje Omeprazol.’
‘Oké. Dus ik ga niet dood.’
‘Nee, je gaat niet dood. Niet hieraan, in elk geval.’
‘O.’
Nu ja. Van zulks.
Handig uitvloeisel van steeds bang zijn dat mijn kind ziek is, is trouwens wel dat ik over mezelf dus nooit meer denk dat ik ziek ben of iets heb:
“Wat zie jij eruit! Heb je griep?”
“Huh? Wat? O, gewoof wat verkouben. Deus zit dicht. Diks erfs.’
“Maar je nek is helemaal dik! Ik zie je amandelen gewoon pulseren! En je bent lichtgroen van kleur! En er slaat stoom van je hoofd af!’
‘Dee joh. Gewoof wah snot. Diks aaddehanf.’
Waarschijnlijk ben ik te vermoeid om over zulke futiliteiten nog na denken. Toen de dochter net was geboren, hoopte ik soms zelfs wel eens dat ik iets zodanig zou oplopen dat ik een paar nachten naar het ziekenhuis mocht, zodat ik tenminste langer dan twee uur aan één stuk kon slapen.

Maar goed, terug naar de blafhoest-met-kokhals.
‘Ze zingt het wel uit,’ zegt vriendin E. Hoeveel weken heeft ze het nu?’
‘Twee,’ zeg ik.
E. lacht.
‘O joh, dan zou ik het nog een paar weekjes aankijken. Echt, ze went er wel aan.’

Lees meer: Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten

Als we ’s avonds aan de dis zitten blijft de dochter er bijna in. Ze hoest en hoest en hoest, net zolang tot ze kokhalst. Het klinkt hetzelfde als wanneer onze kat vroeger een haarbal ophoestte. Na de kokhals kijkt ze ons niet-onder-de-indruk aan, veegt wat snot van haar wang en gaat verder met haar pasta, alsof er niks is gebeurd.
‘Gaat het?’ vraag ik.
‘Verkouwe,’ zegt ze luchtig, alsof ik iets heel voor de hand liggends heb gevraagd.
Ik knik.
Dat is misschien wel het probleem. De dochter kan zelf dan wel aan de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals gewend zijn, maar de moeder lukt dat gewoon voor geen meter. Misschien over drie weken. We kijken het gewoon nog even aan.


Lees hier meer van Hanneke Hendrix.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.