People
Georgina: 'De vroege jaren 90 zijn het laatste staartje vrijheid'
People
Georgina: 'De selfiestick is een toverstok'
People
Georgina: 'In gedachten sproeiden spikkeltjes tbc door de ruimte'
People
Georgina Verbaan: Tegenstrijdige adviezen
People
Georgina: 'In de ban van de poes'
People
Georgina: 'Het lukt mij maar niet om normale dingen te regelen'
People
Georgina Verbaan: 'Pisang Ambon is a bitch'
People
Georgina Verbaan: 'Ik heb veel te danken aan panfluitperuanen'
People
Georgina: 'Maandagavond in een vol café. Ik hoopte op een leeg café'
People
Georgina Verbaan: 'Ik heb de vreselijkste deurbel op aarde'
People
Georgina: 'Misschien is dit de maandagochtend der maandagochtenden'
People
Georgina Verbaan: ‘Het is natuurlijk maar een verhaal’
People
Gaia (deel 1): in therapie
People
Georgina: 'Het hoogtepunt van citytrips is thuiskomen'
People
Ik kan vers(t)ieren
People
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
People
Hanneke: 'Tot hoe oud kun je je kind eigenlijk bloot laten lopen?'
People
Cesar Majorana: Ik ben de mol in mijn eigen seizoen van Wie is de mol?
People
Cesar Majorana: 'Ze zijn het woord kech vergeten'
People
Malou: 'Dit is het verband tussen Alexander Pechtold en een seksshop'
People
Malou Holshuijsen: Ammehoela
Meer bekijken
  1. Moods
  2. People
  3. Georgina Verbaan: 'Hoe weiger je een verhaal?'
18-10-2018 22:00
Beeld: &C magazine, fotografie: Valentina Vos, styling: Lidewij Merckx, haar en make-up: Joelle Romita, setstyling: Mek, jurk: Gucci

We spelen voortdurend een rol in het toneelstuk van een ander. Meestal onbewust, omdat we te druk met ons eigen toneelstuk bezig zijn. Het valt je pas op zodra de rol die je door de ander is toebedeeld je niet bevalt, je het er niet mee eens bent. Zo ben ik onlangs op vrij slinkse wijze in de positie van slachtoffer gemanoeuvreerd. Het was een vage situatie die desondanks niet onprettig was. In die situatie viel iets voor wat ik ter kennisgeving aannam, niets aan de hand, niet echt. Ik kan vrij goed tegen vage situaties, zolang ze niet te persoonlijk zijn. Zodra een persoonlijke situatie vaag wordt, echter, ga ik direct schuimbekkend met krijt aan de gang om het hele speelveld uit te tekenen, en alles wat zich in mijn ogen daarbinnen voordoet, heeft voorgedaan of zou moeten voordoen. Maar zo was het niet. Het was vaag en daar wilde ik het bij laten.

Lees meer: Georgina Verbaan: 'Pisang Ambon is a bitch'

Dat was mijn toneelstuk. Of een korte acte eerder, voor het ritme, niet al te gedefinieerd. Misschien zelfs gewoon een onderonsje in de coulissen. Totdat de andere persoon behoefte had aan kaders, een verhaal, om van een klont een werkje te maken. Ze had iets gedaan en vond dat dat heel erg was voor mij. Ik zei van niet. Maar ze volhardde. Niet eens zozeer met woorden; waren het maar woorden, daar zijn woorden tegenin te brengen. Nee, zoiets gaat subtieler, bijna niet waarneembaar. Zij had als eerste richting gegeven aan een situatie met een aantal ingrediënten, die zo samen naast elkaar bekeken inderdaad bijkans onweerstaanbaar moesten zijn voor de mens met een aangeboren neiging tot verhalen maken. En dus was ik ineens zielig. En hoe harder ik protesteerde, hoe meer ik wilde laten weten dat er niets aan de hand was, hoe kleiner ik het probeerde te maken, des te groter het werd. Het was bizar.

Ik zou zó graag zo nu en dan de zaken onaangeroerd laten staan, maar dat maakt kwetsbaar. Wie niet als eerste een verhaal verzint, loopt het risico ergens in terecht te komen waarin hij geen speler wil zijn. Hoe weiger je een verhaal? Niet met woorden, ik heb het geprobeerd. Zelfs weglopen kan niet, op een zeker punt onderstreept elke actie die je onderneemt het verhaal van de ander. Na weer een gesprek, dat van mijn kant meer een aftasting was van waar ik nu precies in terecht was gekomen, hield ze mijn handen vast. Een veel te groot en dramatisch gebaar in mijn ogen, op dat moment, voor wat er was voorgevallen. Maar mijn ongemak in de situatie werd geregistreerd als ongemak om wat er gebeurd was, als ongemak van mij om mij en mijn tedere, domme gevoelens, die zij in haar ogen pijn gedaan had. ‘Ik merk het toch aan je handen,’ zei ze.

Lees meer: Georgina Verbaan: Tegenstrijdige adviezen

Vanaf dat moment is er nog maar één ding dat je kunt doen om jezelf iets minder achterlijk te voelen: meespelen. Dus daar stond ik. Het slachtoffer. Ik was lief, zei ze. Ook dat nog. Lief. Ik glimlachte dus maar, moordneigingen onderdrukkend. Daarna beende het lieve slachtoffer naar huis. Ziedend. En nam ze zich voor om voortaan een duidelijke rol voor zichzelf te bedenken, iemand te zijn, voordat anderen iets van haar maken. Maar dat vindt het lieve slachtoffer wel verdomde jammer. Voor onbestemd dobberen tussen de dingen zou ook tijd en ruimte moeten zijn, zonder dat dat je kwetsbaar maakt. ALS EEN SLACHTOFFER, dus ZEG MAAR. AAARGH.


Deze column verscheen eerder in magazine &C 10, 2018. Lees hier meer columns van Georgina Verbaan.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.