Actie
Win: 25x pakket van 4 verzorgingsproducten van The Gift Label
Actie
Win hét vagina-T-shirt uit &C (gedragen door Chantal herself)
Psyche
Instagram-influencers: je wilt ze niet volgen, maar je doet het toch
Psyche
Zij kozen voor abortus: 'Ik was vijf maanden zwanger'
Fashion
Bling bling: dit wil je weten over gouden sieraden
Malou: 'Ik sorteer dingen op kleur om rustig te worden'
Fotografie
Fashion future: Robin is jouw 'new photographer on the block'
Fashion
Va-va-voom: drie sexy zomerjurken die je deze zomer gaat zien
Presenteren
Presenteren kun je leren: Voor Elindo is TV & Theater een gouden combi
Zang
Akoestische Pop-Rock: The sound of Marvin
Column
Thomas: 'Ik overleef corona dankzij pizza'
Moederdag winactie: verwendag voor 2 bij Waldorf Astoria Amsterdam!
Column
Malou: 'Ik verlang naar het geluid van laminaatgetik bij opa en oma'
Column
Hanneke: 'De combinatie moederschap, werk en corona; ik was zo moe'
We were on a break: moeder van Ross reageert op break-up met Rachel
Newsflash
Winnen: 2x4 festivalkaarten voor Mañana Mañana
Liefde & Seks
Sexy Time: De écht leuke man #7
Kamermeisjes: 'Gasten hebben geen idee wat er in hotelkamers gebeurt'
Psyche
Zó onhandig zijn, dat je de jurk van je bazin naar beneden trekt: oeps
Dans
Van deze vijf dansers weet je het zeker: ze zitten nooit stil
Mode
Fast fashion passé: deze mode-ontwerpers gaan voor een betere wereld
Psyche
Asielkat Liam (11): 'Door te eten probeer ik mijn zorgen te vergeten'
Fashion
Perfecte staat: met deze tips blijft je lievelingstas jaren mooi
Actie
Win een jaar lang chocolade van Hands Off My Chocolate
Fashion
Op je kop: met deze haaraccessoires val je op
Health & Sport
Team shoarma wordt veganistisch: als dat maar goed gaat
Health & Sport
Dagboek van een #nietzofitgirl: Betrapt op roddelen
Hanneke Hendrix had zo'n dag: 'Koffie is op, thee is op, brood is oud'
Psyche
Tijgertje (7): 'Mijn baasjes stonden op het punt me te laten inslapen'
Health & Sport
Hormonenmoe: is stoppen met de anticonceptiepil wel zo slim?
Home
Op bezoek bij de Huismuts: 'De babybox werd een dumpplaats voor post'
Meer bekijken
  1. › ›
  2. Carmen: 'Er komt een fase dat je je doodergert aan je ouders'

Carmen: 'Er komt een fase dat je je doodergert aan je ouders'

Bekijk meer
(18/25)
Carmen: 'Ik weiger te gaan slapen met ruzie'
25/25
Carmen: 'Ik hoop niet dat vrienden van m'n ouders deze column lezen'
24/25
Carmen: 'Ik reageer de hele dag door vanuit m'n onderbuik'
23/25
Carmen: 'Als je dertig bent, begin je opeens aan álles te twijfelen'
22/25
Carmen: 'Ik wens eenzame mensen een paar van mijn vrienden'
21/25
Carmen: 'Vroeger werd mijn geslachtsorgaan liefkozend piepiet genoemd'
20/25
Carmen: 'Het voelt sneu om dit te typen, maar zie het als coming-out'
19/25
Carmen: 'Er komt een fase dat je je doodergert aan je ouders'
18/25
Carmen: 'We moeten allemaal vaker om loonsverhoging vragen'
17/25
Carmen: 'Wat is er in vredesnaam mis met minder werken?'
16/25
Carmen: 'Het is heerlijk om een studie van je eigen gezicht te maken'
15/25
Carmen: 'Er werd gehoerd, gesloerd, geflirt en gescharreld'
14/25
Carmen: 'No way dat ik #wanderlust bij een vakantiefoto zet'
13/25
Carmen: 'Wat is filmseks toch veel te slick, saai en safe'
12/25
Carmen: 'Wat maakt Amsterdam magischer dan Arnhem?'
11/25
Carmen: 'Het lijkt me ergens ook wel 'fijn' om niet oud te worden'
10/25
Carmen: 'Ik ben niet van dat eeuwige gelul over hoe ik flippo's mis'
9/25
Carmen: 'Waarom is de gezonde gulden middenweg zo moeilijk?'
8/25
Carmen: 'Nope, kerst is absoluut nooit zoals in de film'
7/25
Carmen: de paniek van vrouwen van dertig
6/25
Carmen Felix: 'We moeten meer lullen over wat er in onze kop omgaat'
5/25
Carmen Felix: Nerds will be nerds
4/25
Carmen Felix: Maak je niet druk
3/25
Carmen Felix: Gordijnen dicht
2/25
Carmen Felix: Gevoelsman
1/25

Carmen Felix (33) woont in Amsterdam, is schrijver en verslaafd aan Twitter. Ze schrijft elke maand een column voor &C.

19-12-2019 20:00
 

Oké, zonder als een immer begripvol én akelig emotioneel Moeder Theresa-achtig mens te klinken: schrijven over wat je ouders voor je betekenen voelt misschien doodnormaal en hartstikke vanzelfsprekend, maar ik probeer altijd erg stil te staan bij het feit dat het dat niet is. Ik probeer me, niet eens alleen tijdens het schrijven maar ook in de rest van het leven, zo bewust mogelijk te zijn dat ik enorm veel geluk heb. En anderen misschien niet.

Mijn ouders, hoi papa en mama, zijn gezond. Ze zijn al 44 jaar getrouwd. Ze hebben het goed samen en ik heb een fijne relatie met ze. Ik hoor je denken: eh, ja, dus? Ik ken te veel mensen zonder ouders om daar niet vaak bij stil te staan. Ook ken ik mensen die behoorlijke rotouders hebben en helemaal niet zitten te wachten op geinige verhalen over hoe gezellig ik het met m’n pa en ma heb. Maar ja, ik heb het dus best gezellig met ze. Er is niets zo veranderlijk als de relatie met je ouders. Tegelijkertijd is het een van de meest rotsvaste relaties in je leven, mits alles volgens geijkte banen verloopt. Als kind adoreer je je ouders. Als tiener is de beste work-out die je krijgt het voortdurend rollen met je ogen naar alles wat je scheppers uit hun mond krijgen. Als twintiger bestaat er een enorme kloof tussen alles wat je nieuwe wereld je te bieden heeft en dat waar je ouders voor staan. Als dertiger trekt het weer een beetje aan. Je begint je ouders steeds meer te waarderen, je krijgt misschien kinderen en ziet ze niet meer alleen als ouder, maar ook als grootouder. Iets wat retegezellig kan uitpakken, maar ook voor veel hoofdpijn kan zorgen.

Lees ook: Carmen: 'We moeten allemaal vaker om loonsverhoging vragen'

Nog wat jaren later merk je dat ze stil beginnen te staan waar jij verdergaat. Ze hebben opeens irreële angsten die je tot voor kort vooral met zure bejaarden associeerde. Ze worden misschien wel moeilijker met horecapersoneel, denken dat iedereen die op een scooter rijdt ze gaat beroven en hebben het non-stop over die gigantische stroom aan vluchtelingen in hun dorp, die ze voor het gemak maar even hebben verzonnen. Als je geluk hebt, hebben ze het alleen over hoe duur alles opeens is geworden. En jij? Je ergert je dood of sust je een ongeluk.

Zo gaat dat maar door. Elke levensfase die je ingaat, verander jij en zijn je ouders erbij om dat gade te slaan. Of niet. Los van iedereen zonder (fijne) ouders, komt iedereen op den duur in een levensfase waar er steeds minder plek is voor ergernis, rologen of adoratie. Een fase waarin onze ouders opeens fragiel worden en ons nodig hebben. Een fase waarin de rollen omgedraaid worden en wij moeten gaan zorgen en zij – fel tegenstribbelend – moeten ondergaan.

Die aftakeling vanaf de eerste rij meemaken, is ontnuchterend.

Lees ook: Carmen: 'Wat is er in vredesnaam mis met minder werken?'

Misschien ben je er nog niet, maar waarschijnlijk maken de meesten dit uiteindelijk toch mee. Dat eerste paniekerige telefoontje, een bloedverziekend, zenuwslopend ziekenhuisbezoek of een door je broer of zus opgezet rooster waarvan je nooit had gedacht dat het werkelijkheid zou worden. Je ouders begonnen als de belangrijkste mensen in je leven en als ze nu nog in de buurt zijn, eindigen ze waarschijnlijk ook zo. Hoe krijgen ze dat toch voor elkaar, hè?

Deze column stond in &C 12, 2019. Lees de laatste column van Carmen in de nieuwste editie van &C ('Nog eentje dan'), die nu in de winkel ligt. Hier vind je meer columns van Carmen Felix. Wil je geen &C meer missen en profiteren van leuke extra’s? Word dan abonnee.

Gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

We love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.