Hanneke: 'Ik had geen barbies, ik had een biebpas'
Hanneke: 'En nu ben ik dus weer met de pil begonnen'
Hanneke: 'Moeder worden? Ik vond de eerste weken ver-schrik-ke-lijk'
Hanneke: 'Ik ga gillen als iemand me wéér seksuele voorlichting geeft'
Hanneke: 'Tot hoe oud kun je je kind eigenlijk bloot laten lopen?'
Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
Hanneke: 'Waarom zijn er niet meer lofzangen over de geur van boeken?'
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
Hanneke: ‘Hoe dik of dun ik ook ben, ik wil altijd 5 kilo afvallen'
Hanneke: 'We zijn onze mojo kwijt'
Hanneke: ‘De dochter wil pasta in haar glas water gooien en opdrinken'
Hanneke Hendrix en de autorit met de vader die ze amper kent
Hanneke: 'Er hangt weer seks in de lucht'
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
Hanneke: 'Misschien moet ik zelf ook maar eens een Harry aanschaffen'
Hanneke Hendrix en de ouders die hun kind Starnakel willen noemen
Hanneke: 'Ik noem de dochter vaak Zeuren Lerby. Vindt niemand grappig'
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
Hanneke: 'De 3 dames met kort haar en brillen met felgekleurd montuur'
Hanneke en de moeder die het vandaag even bij thee houdt
Hanneke: 'Hopen dat de dochter niet crimineel wordt door mijn gedrag'
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
Hanneke Hendrix en de ouders met hun inwisselbare kinderen
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
Hanneke: 'Ja, hallo, ik ben je moeder niet!'
Hanneke: 'Daarom ruiken oude mensen anders dan baby's'
Hanneke: 'De clown sist 'Hou je bek' tegen het jongetje'
Hanneke: 'Ik ben al een maand verkouden. Hoe dan?!'
Meer bekijken
  1. Mama
  2. › ›
  3. Column: Twee kindjes
Mama

Column: Twee kindjes

Bekijk meer
(57/183)
Hanneke: 'Hij vroeg aan de ober waarom de porties zo klein waren'
183/183
Hanneke: 'Op zondag vangen we het varken dat we op maandag slachten'
182/183
Hanneke: 'Ik lazerde enorm van mijn elektrische fiets'
181/183
Hanneke: 'Als kind leken de zomers eindeloos te duren'
180/183
Hanneke: 'Ik ben, zonder grapjes, echt een ouwe taart geworden'
179/183
Hanneke: 'Je moet nooit wijzen en vragen of iemand zwanger is'
178/183
Hanneke: 'Slapen jullie met z'n vijven in één bed?'
177/183
Hanneke: 'Ik was altijd heel eerlijk tegen mijn dochter. Tot gisteren'
176/183
Hanneke Hendrix en de moeder die haar baby meeneemt naar kantoor
175/183
Hanneke: 'De dochter heeft elke dag één taakje: de tafel dekken'
174/183
Hanneke: 'Je mag niet tegen je kind zeggen dat-ie goed bezig is'
173/183
Hanneke: 'Door haar opmerking deed ik de 'Two Week Shred' workout'
172/183
Hanneke: 'Ooit heeft iemand per ongeluk koffie en bier ontdekt'
171/183
Hanneke: 'Dit is mijn eerste echte cappuccino sinds maart'
170/183
Hanneke: 'Welke ontaarde moeder laat haar arme spruitje nou alleen?'
169/183
Hanneke: 'Hoe moe moet een mens zijn als-ie droomt over slapen?'
168/183
Hanneke: 'Met een hooikoortspilletje gaat alles over'
167/183
Hanneke: 'De combinatie moederschap, werk en corona; ik was zo moe'
166/183
Hanneke: 'Ik neem vaak stoeprandjes mee als ik parkeer'
165/183
Hanneke: 'Ik pak een koekenpan uit de tas en sla haar van haar stoel'
164/183
Hanneke: 'Ik hang op 11 mei de vlag uit'
163/183
Hanneke: 'Zij had dure kleding aan, ik voelde me een aardappel'
162/183
Hanneke: 'Er moeten meer mensen zijn die stiekem eten'
161/183
Hanneke: 'Ze mocht niet van de glijbaan omdat er een ander kindje was'
160/183
Hanneke: 'Ik wou dat ik de postbode iets kon geven, maar ik durf niet'
159/183
Hanneke: 'Ik zou echt geen babyshower overleven zonder alcohol'
158/183
Hanneke: 'Omdat de man arts is, ben ik dagen alleen met de dochter'
157/183
Hanneke: 'De groots en meeslepende liefde bestaat niet'
156/183
Hanneke Hendrix en het advies rondom de zindelijkheid van haar kind
155/183
Hanneke: 'In een relatie is er altijd eentje die de ander meer wil'
154/183
Hanneke: 'Het is hopen dat iemand je hand vasthoudt als je sterft'
153/183
Hanneke: 'Ik neem mezelf voor om op te houden met drinken en eten'
152/183
Hanneke Hendrix had zo'n dag: 'Koffie is op, thee is op, brood is oud'
151/183
Hanneke Hendrix en de partner die altijd alles moet regelen in huis
150/183
Hanneke: 'Hoe zouden ze zalf voor de lul noemen?'
149/183
Hanneke: 'Vlaai eet je eigenlijk niet met een vork'
148/183
Hanneke: 'Hoezo kun je niet meer drinken als je kinderen hebt?'
147/183
Hanneke: 'Ik verslijt ongeveer één zachte tandenborstel in de week'
146/183
Hanneke: 'En nu ben ik dus weer met de pil begonnen'
145/183
Hanneke: 'Gaat het wel goed? Moet ik een dokter bellen?'
144/183
Hanneke Hendrix en de zonnesteek van een zonnebanksessie
143/183
Hanneke: 'Alle kinderen op school zetten elke dag hun schoen'
142/183
Hanneke: 'Een niet-hippe man op een longboard haalt ons in'
141/183
Hanneke: 'Ik gebruik de wasmand als opbergvak voor schone was'
140/183
Hanneke: 'Als ik thuis werk ga ik op de bank Netflix kijken'
139/183
Hanneke Hendrix en de oma die zegt dat ze een beetje dik is
138/183
Hanneke: 'Voor obstipatie hoef je je niet te schamen hoor'
137/183
Hanneke: 'Een babyshower én een kraammand, is dat niet veel?'
136/183
Hanneke: 'Het mannetje naast me haalt een boterhamzakje uit zijn tas'
135/183
Hanneke: 'Ik rek en strek niet in het openbaar, maar uit het zicht'
134/183
Hanneke: 'Het hele zwembad kijkt naar die arme jongen die niet durft'
133/183
Hanneke: 'Waarom zijn er niet meer lofzangen over de geur van boeken?'
132/183
Hanneke: 'Misschien moet ik zelf ook maar eens een Harry aanschaffen'
131/183
Hanneke: 'Ik had geen barbies, ik had een biebpas'
130/183
Hanneke Hendrix en de ouders met hun inwisselbare kinderen
129/183
Hanneke: 'Een peuter weegt 20 kilo, die hang je toch niet op je rug?'
128/183
Hanneke: 'De 3 dames met kort haar en brillen met felgekleurd montuur'
127/183
Hanneke: ‘Hoe dik of dun ik ook ben, ik wil altijd 5 kilo afvallen'
126/183
Hanneke: 'Tot hoe oud kun je je kind eigenlijk bloot laten lopen?'
125/183
Hanneke en de moeder die het vandaag even bij thee houdt
124/183
Hanneke: 'Ongevraagd advies? Ik antwoord alleen nog met: JA-HAAAAAAAA'
123/183
Hanneke: 'Moeder worden? Ik vond de eerste weken ver-schrik-ke-lijk'
122/183
Hanneke: 'Daarom ruiken oude mensen anders dan baby's'
121/183
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
120/183
Hanneke: 'We zijn onze mojo kwijt'
119/183
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
118/183
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
117/183
Hanneke: ‘De dochter wil pasta in haar glas water gooien en opdrinken'
116/183
Hanneke: 'Er hangt weer seks in de lucht'
115/183
Hanneke: 'Ik noem de dochter vaak Zeuren Lerby. Vindt niemand grappig'
114/183
Hanneke Hendrix en de autorit met de vader die ze amper kent
113/183
Hanneke: 'Hopen dat de dochter niet crimineel wordt door mijn gedrag'
112/183
Hanneke: 'Ik ben al een maand verkouden. Hoe dan?!'
111/183
Hanneke: 'De dochter kijkt me aan en steekt een vinger in mijn oog'
110/183
Hanneke: 'De clown sist 'Hou je bek' tegen het jongetje'
109/183
Hanneke: 'Ik ga gillen als iemand me wéér seksuele voorlichting geeft'
108/183
Hanneke Hendrix en de ouders die hun kind Starnakel willen noemen
107/183
Hanneke: 'Ja, hallo, ik ben je moeder niet!'
106/183
Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'
105/183
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
104/183
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
103/183
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
102/183
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
101/183
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
100/183
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
99/183
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
98/183
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
97/183
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
96/183
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
95/183
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
94/183
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
93/183
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
92/183
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
91/183
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
90/183
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
89/183
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
88/183
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
87/183
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
86/183
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
85/183
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
84/183
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
83/183
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
82/183
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
81/183
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
80/183
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
79/183
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
78/183
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
77/183
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
76/183
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
75/183
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
74/183
Hanneke Hendrix: Kansarm
73/183
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
72/183
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
71/183
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
70/183
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
69/183
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
68/183
Column: Importkinderen
67/183
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
66/183
Column: Het wordt beter
65/183
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
64/183
Column: Fucking mamafiets
63/183
Column: Ik ben een lafaard
62/183
Column: Wat te doen met de zuigeling?
61/183
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
60/183
Column: Krijsen om gebak
59/183
Column: Trauma's
58/183
Column: Twee kindjes
57/183
Column: Uit de hemel verschenen
56/183
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
55/183
Column: Het gangetje
54/183
Column: Daar word je hard van
53/183
Column: Dik maar gelukkig
52/183
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
51/183
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
50/183
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
49/183
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
48/183
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
47/183
Column: yoghurt voor je stoelgang
46/183
Column: Lust ik niet!
45/183
Column: Van snurkenstein
44/183
Column: Liever een meisje
43/183
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
42/183
De uitgebluste moeder
41/183
Ouwe tang
40/183
De onderkin
39/183
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
38/183
De kinderverjaardag
37/183
Kotsen over de hoes
36/183
Blut
35/183
De leven
34/183
Moe
33/183
Fuck de symbiose
32/183
Met het broodmes spelen
31/183
Doorslapen
30/183
Een tweede adopteren
29/183
Tommie
28/183
Spijt
27/183
Geitenkaaslollytestikel
26/183
Rauwe biefstuk en croissantjes
25/183
Kak
24/183
Koffie-tik in de boekenkast
23/183
De onschuldige gevangene
22/183
Trefbal
21/183
Rania
20/183
Billendoekjes en maïzena
19/183
Floep
18/183
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
17/183
Zo'n dag
16/183
Het schoolplein
15/183
Een sprongetje
14/183
Niets veranderd
13/183
De helm of niet de helm
12/183
Merci
11/183
Ziek kind
10/183
Op het consultatiebureau
9/183
De diva en de dronkenlap
8/183
Dag huis
7/183
Lekker genieten
6/183
Hondenravotplek
5/183
Mausoleum
4/183
Het universum der verloren objecten
3/183
Vriend K. op de koffie
2/183
Mag ik al bier?
1/183

Hanneke Hendrix schaart zichzelf als ouder van een peuter in de categorie "doet ook maar wat" en is niet te beroerd om te beschrijven hoe ze door de wondere wereld van buggy's, kinderdagverblijven, zetpillen en banaan heen struikelt.

23-4-2018 12:00
 

Het is midden in de nacht als ik van een optreden thuiskom. De vriendin waarmee ik optrad heeft me afgezet. In de auto hadden we het de hele weg over onze kinderen. Het is een uur of één. In het licht van de laptop schmink ik mijn make-up af.

Lees ook: Column: Uit de hemel verschenen

Ik heb een berichtje van Eva, een vriendin die ik al meer dan tien jaar ken, maar niet veel zie omdat ze Vlaams is en in Gent woont. De laatste tijd hadden we meer contact dan ooit, over het fertiliteitstraject dat ze met Bert moest doorlopen, over hormonen, spuiten, eitjes, weken tellen, dagen tellen, testen doen, en toen op een dag: ineens het goeie nieuws. ‘Zit je?’ mailde ze begin dit jaar. ‘We zijn in verwachting! En het zijn er twee!’
We waren zo blij, de man en ik.
Want iedereen verdient alles in het leven, iedereen is gelijk, blablabla, dat weet ik wel, maar sommige mensen gun je nu eenmaal meer. De fijne, lieve, geestige, slimme mensen, die zo graag een nestje met een kuikentje willen. We wisten zelf nog goed hoe het was, die medische molen, dat eeuwige durende wachten en dan die blijdschap als het gelukt is. Zo verrassend onverwacht, ook al was je er elke dag mee bezig. Een nieuw leven is een vreselijk groot en onvatbaar cadeau.

Dus iedereen was blij.

En Eva en ik mailden over speentjes en buggy’s en doekjes en rompers en borstvoeding en de zin en onzin van de neuspeer en vooral over hoe het nou zou gaan met niet één, maar twéé van die kleine baby’s.
Later kwamen daar meer zorgen bij. Werden de grapjes kleiner. Werd het spannender. Werd het cadeau nog groter en nog onvatbaarder.

En nu zit ik voor de laptop en open ik het berichtje van E.
Er staat: ‘Hanneke, ik heb heel slecht nieuws.’
De kindjes zijn er niet meer.
Ik staar naar het scherm, hang minutenlang met mijn vingers boven de toetsen om iets terug te sturen. Maar wat zeg je als het grootste en onvatbaarste cadeau er niet meer is? Hoe kun je iets onvatbaars nog onvatbaarder krijgen?
Nu ja: zo.
Ik stuur liefde en kussen, al weet ik ook dat niets dit beter kan maken.

In het donker poets ik mijn tanden. Ik hoor de man snurken, de dochter hoesten in haar bedje, in haar kamer, aan de andere kant van de gang. Buiten roept een nachtvogel.
In het warme bed kruip ik tegen de man aan, die zich half slapend omdraait en vraagt hoe het optreden ging.
‘Goed,’ zeg ik. ‘Heel goed.’
Ik vertel hem niks. Morgen. Ik geef hem een kus en hij slaapt weer.

De volgende ochtend vertel ik het de man, met de dochter op de arm en met z’n drieën staan we een tijdje in de keuken. Want ik weet wel dat ik altijd loop te mokken over moe en druk en moeilijk en snot en bananen en alles van zulks, maar ik weet ook dat een kleine wildebras het leven juist verrijkt omdat al die zeurdingen zo futiel worden.

Dat is het ongelofelijk mooie en het ongelofelijk tragische van het ouderschap, zelfs al heeft het maar zó kort geduurd: je leert in een magische lichtflits alles over liefde en onvoorwaardelijkheid en de onvatbaarheid van het al.
En je leert het nooit meer af.
Nooit meer.
Dat is het enige dat zeker is.

Gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

We love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.