People
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
People
Hanneke en de moeder die het vandaag even bij thee houdt
Mama
Column: Dik maar gelukkig
Mama
Niets veranderd
Opinion
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
Mama
Geitenkaaslollytestikel
Mama
Een sprongetje
People
Hanneke: 'Daarom ruiken oude mensen anders dan baby's'
Mama
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
People
Hanneke: 'Ongevraagd advies? Ik antwoord alleen nog met: JA-HAAAAAAAA'
People
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
Mama
Vriend K. op de koffie
People
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
People
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
People
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
Mama
Rauwe biefstuk en croissantjes
Mama
Column: Liever een meisje
Mama
De uitgebluste moeder
People
Hanneke: 'En nu ben ik dus weer met de pil begonnen'
People
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
People
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Column: Twee kindjes
Mama

Column: Twee kindjes

Bekijk meer
(57/131)
Hanneke: 'Ik had geen barbies, ik had een biebpas'
131/131
Hanneke Hendrix en de ouders met hun inwisselbare kinderen
130/131
Hanneke: 'Een peuter weegt 20 kilo, die hang je toch niet op je rug?'
129/131
Hanneke: 'En nu ben ik dus weer met de pil begonnen'
128/131
Hanneke: 'De 3 dames met kort haar en brillen met felgekleurd montuur'
127/131
Hanneke: ‘Hoe dik of dun ik ook ben, ik wil altijd 5 kilo afvallen'
126/131
Hanneke: 'Tot hoe oud kun je je kind eigenlijk bloot laten lopen?'
125/131
Hanneke en de moeder die het vandaag even bij thee houdt
124/131
Hanneke: 'Ongevraagd advies? Ik antwoord alleen nog met: JA-HAAAAAAAA'
123/131
Hanneke: 'Moeder worden? Ik vond de eerste weken ver-schrik-ke-lijk'
122/131
Hanneke: 'Daarom ruiken oude mensen anders dan baby's'
121/131
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
120/131
Hanneke: 'We zijn onze mojo kwijt'
119/131
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
118/131
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
117/131
Hanneke: ‘De dochter wil pasta in haar glas water gooien en opdrinken'
116/131
Hanneke: 'Er hangt weer seks in de lucht'
115/131
Hanneke: 'Ik noem de dochter vaak Zeuren Lerby. Vindt niemand grappig'
114/131
Hanneke Hendrix en de autorit met de vader die ze amper kent
113/131
Hanneke: 'Hopen dat de dochter niet crimineel wordt door mijn gedrag'
112/131
Hanneke: 'Ik ben al een maand verkouden. Hoe dan?!'
111/131
Hanneke: 'De dochter kijkt me aan en steekt een vinger in mijn oog'
110/131
Hanneke: 'De clown sist 'Hou je bek' tegen het jongetje'
109/131
Hanneke: 'Ik ga gillen als iemand me wéér seksuele voorlichting geeft'
108/131
Hanneke Hendrix en de ouders die hun kind Starnakel willen noemen
107/131
Hanneke: 'Ja, hallo, ik ben je moeder niet!'
106/131
Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'
105/131
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
104/131
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
103/131
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
102/131
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
101/131
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
100/131
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
99/131
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
98/131
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
97/131
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
96/131
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
95/131
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
94/131
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
93/131
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
92/131
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
91/131
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
90/131
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
89/131
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
88/131
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
87/131
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
86/131
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
85/131
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
84/131
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
83/131
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
82/131
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
81/131
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
80/131
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
79/131
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
78/131
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
77/131
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
76/131
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
75/131
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
74/131
Hanneke Hendrix: Kansarm
73/131
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
72/131
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
71/131
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
70/131
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
69/131
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
68/131
Column: Importkinderen
67/131
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
66/131
Column: Het wordt beter
65/131
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
64/131
Column: Fucking mamafiets
63/131
Column: Ik ben een lafaard
62/131
Column: Wat te doen met de zuigeling?
61/131
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
60/131
Column: Krijsen om gebak
59/131
Column: Trauma's
58/131
Column: Twee kindjes
57/131
Column: Uit de hemel verschenen
56/131
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
55/131
Column: Het gangetje
54/131
Column: Daar word je hard van
53/131
Column: Dik maar gelukkig
52/131
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
51/131
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
50/131
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
49/131
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
48/131
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
47/131
Column: yoghurt voor je stoelgang
46/131
Column: Lust ik niet!
45/131
Column: Van snurkenstein
44/131
Column: Liever een meisje
43/131
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
42/131
De uitgebluste moeder
41/131
Ouwe tang
40/131
De onderkin
39/131
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
38/131
De kinderverjaardag
37/131
Kotsen over de hoes
36/131
Blut
35/131
De leven
34/131
Moe
33/131
Fuck de symbiose
32/131
Met het broodmes spelen
31/131
Doorslapen
30/131
Een tweede adopteren
29/131
Tommie
28/131
Spijt
27/131
Geitenkaaslollytestikel
26/131
Rauwe biefstuk en croissantjes
25/131
Kak
24/131
Koffie-tik in de boekenkast
23/131
De onschuldige gevangene
22/131
Trefbal
21/131
Rania
20/131
Billendoekjes en maïzena
19/131
Floep
18/131
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
17/131
Zo'n dag
16/131
Het schoolplein
15/131
Een sprongetje
14/131
Niets veranderd
13/131
De helm of niet de helm
12/131
Merci
11/131
Ziek kind
10/131
Op het consultatiebureau
9/131
De diva en de dronkenlap
8/131
Dag huis
7/131
Lekker genieten
6/131
Hondenravotplek
5/131
Mausoleum
4/131
Het universum der verloren objecten
3/131
Vriend K. op de koffie
2/131
Mag ik al bier?
1/131

Hanneke Hendrix schaart zichzelf als ouder van een peuter in de categorie "doet ook maar wat" en is niet te beroerd om te beschrijven hoe ze door de wondere wereld van buggy's, kinderdagverblijven, zetpillen en banaan heen struikelt.

23-4-2018 12:00
 

Het is midden in de nacht als ik van een optreden thuiskom. De vriendin waarmee ik optrad heeft me afgezet. In de auto hadden we het de hele weg over onze kinderen. Het is een uur of één. In het licht van de laptop schmink ik mijn make-up af.

Lees ook: Column: Uit de hemel verschenen

Ik heb een berichtje van Eva, een vriendin die ik al meer dan tien jaar ken, maar niet veel zie omdat ze Vlaams is en in Gent woont. De laatste tijd hadden we meer contact dan ooit, over het fertiliteitstraject dat ze met Bert moest doorlopen, over hormonen, spuiten, eitjes, weken tellen, dagen tellen, testen doen, en toen op een dag: ineens het goeie nieuws. ‘Zit je?’ mailde ze begin dit jaar. ‘We zijn in verwachting! En het zijn er twee!’
We waren zo blij, de man en ik.
Want iedereen verdient alles in het leven, iedereen is gelijk, blablabla, dat weet ik wel, maar sommige mensen gun je nu eenmaal meer. De fijne, lieve, geestige, slimme mensen, die zo graag een nestje met een kuikentje willen. We wisten zelf nog goed hoe het was, die medische molen, dat eeuwige durende wachten en dan die blijdschap als het gelukt is. Zo verrassend onverwacht, ook al was je er elke dag mee bezig. Een nieuw leven is een vreselijk groot en onvatbaar cadeau.

Dus iedereen was blij.

En Eva en ik mailden over speentjes en buggy’s en doekjes en rompers en borstvoeding en de zin en onzin van de neuspeer en vooral over hoe het nou zou gaan met niet één, maar twéé van die kleine baby’s.
Later kwamen daar meer zorgen bij. Werden de grapjes kleiner. Werd het spannender. Werd het cadeau nog groter en nog onvatbaarder.

En nu zit ik voor de laptop en open ik het berichtje van E.
Er staat: ‘Hanneke, ik heb heel slecht nieuws.’
De kindjes zijn er niet meer.
Ik staar naar het scherm, hang minutenlang met mijn vingers boven de toetsen om iets terug te sturen. Maar wat zeg je als het grootste en onvatbaarste cadeau er niet meer is? Hoe kun je iets onvatbaars nog onvatbaarder krijgen?
Nu ja: zo.
Ik stuur liefde en kussen, al weet ik ook dat niets dit beter kan maken.

In het donker poets ik mijn tanden. Ik hoor de man snurken, de dochter hoesten in haar bedje, in haar kamer, aan de andere kant van de gang. Buiten roept een nachtvogel.
In het warme bed kruip ik tegen de man aan, die zich half slapend omdraait en vraagt hoe het optreden ging.
‘Goed,’ zeg ik. ‘Heel goed.’
Ik vertel hem niks. Morgen. Ik geef hem een kus en hij slaapt weer.

De volgende ochtend vertel ik het de man, met de dochter op de arm en met z’n drieën staan we een tijdje in de keuken. Want ik weet wel dat ik altijd loop te mokken over moe en druk en moeilijk en snot en bananen en alles van zulks, maar ik weet ook dat een kleine wildebras het leven juist verrijkt omdat al die zeurdingen zo futiel worden.

Dat is het ongelofelijk mooie en het ongelofelijk tragische van het ouderschap, zelfs al heeft het maar zó kort geduurd: je leert in een magische lichtflits alles over liefde en onvoorwaardelijkheid en de onvatbaarheid van het al.
En je leert het nooit meer af.
Nooit meer.
Dat is het enige dat zeker is.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.