Mama
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
People
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
Opinion
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
Mama
Geitenkaaslollytestikel
Mama
Column: Uit de hemel verschenen
People
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
People
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
Mama
De onschuldige gevangene
Mama
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
Mama
De diva en de dronkenlap
People
Hanneke: 'Ja, hallo, ik ben je moeder niet!'
People
Hanneke: 'Ik ga gillen als iemand me wéér seksuele voorlichting geeft'
Mama
Column: Krijsen om gebak
Mama
Doorslapen
People
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
Mama
Column: JA-HAAAAAAAA
People
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
Mama
De onderkin
People
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
People
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
People
Hanneke: 'De clown sist 'Hou je bek' tegen het jongetje'
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Column: Twee kindjes
Mama

Column: Twee kindjes

Bekijk meer
(58/118)
Hanneke: 'De dochter kijkt me aan en steekt een vinger in mijn oog'
118/118
Hanneke: 'De clown sist 'Hou je bek' tegen het jongetje'
117/118
Hanneke: 'Ik ga gillen als iemand me wéér seksuele voorlichting geeft'
116/118
Hanneke Hendrix en de ouders die hun kind Starnakel willen noemen
115/118
Hanneke: 'Ja, hallo, ik ben je moeder niet!'
114/118
Hanneke: 'Eigenlijk zijn kermissen de eenzaamste plekken op de wereld'
113/118
Hanneke: 'Ze had zelf haar luier uitgedaan... en alles onder gesmeerd'
112/118
Hanneke: 'Ik besef: mijn ouders zijn net als ik, we doen maar wat'
111/118
Hanneke Hendrix en de vader met de 360-gradenoefenbeker
110/118
Hanneke: 'Hij zegt dat zijn dochter last had van d'r... eh... dinges'
109/118
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
108/118
Hanneke: 'Wie wil nou een killerbody?'
107/118
Hanneke: 'Bemoei je lekker met je eigen zaken'
106/118
Hanneke Hendrix en de voedende moeder
105/118
Hanneke: 'Hoe kunnen kinderen nou geen snoep lusten?!'
104/118
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
103/118
Hanneke: 'Het eten niet lekker? Póép is niet lekker!'
102/118
Hanneke: 'Fok Nijntje!'
101/118
Hanneke: 'Nee, ik wil geen voetbalplaatjes'
100/118
Hanneke: 'Waarom ging S. in haar badjas naar het werk?'
99/118
Hanneke: 'Daarom val ik op de bank in slaap'
98/118
Hanneke: 'De dochter heeft de hele keuken leeggehaald. Nou en?'
97/118
Hanneke: 'Ik krijg een naald in mijn arm en lees een boek'
96/118
Hanneke: ‘Die ene babyboomer in een zaal vol millennials’
95/118
Hanneke: 'Ik geef de straatmuzikant niks. Tot zover de kerstgedachte'
94/118
Hanneke: 'De dochter huilt al dagen, gek word ik ervan'
93/118
Hanneke Hendrix: ‘De hel, dat zijn ánderen in kinderspeelparadijzen'
92/118
Hanneke Hendrix: 'In de rij staan bij deze kaaswinkel is nooit erg'
91/118
Hanneke Hendrix: 'In ons huishouden hebben we geen principes'
90/118
Hanneke Hendrix: 'Ik keer me niet om. Ik ben geen held'
89/118
Hanneke Hendrix: 'De journalist vindt mijn columns nergens over gaan'
88/118
Hanneke Hendrix: 'Ik zag haar jongleren met zíjn ballen'
87/118
Hanneke Hendrix: Holleedertje in de dop
86/118
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/118
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/118
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/118
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/118
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/118
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/118
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/118
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/118
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/118
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/118
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/118
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/118
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/118
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/118
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/118
Column: Importkinderen
70/118
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/118
Column: JA-HAAAAAAAA
68/118
Column: Het wordt beter
67/118
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/118
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/118
Column: Fucking mamafiets
64/118
Column: Ik ben een lafaard
63/118
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/118
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/118
Column: Krijsen om gebak
60/118
Column: Trauma's
59/118
Column: Twee kindjes
58/118
Column: Uit de hemel verschenen
57/118
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/118
Column: Het gangetje
55/118
Column: Daar word je hard van
54/118
Column: Dik maar gelukkig
53/118
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/118
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/118
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/118
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/118
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/118
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/118
Column: Lust ik niet!
46/118
Column: Van snurkenstein
45/118
Column: Liever een meisje
44/118
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/118
De uitgebluste moeder
42/118
Ouwe tang
41/118
De onderkin
40/118
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/118
De kinderverjaardag
38/118
Kotsen over de hoes
37/118
Blut
36/118
De leven
35/118
Moe
34/118
Fuck de symbiose
33/118
Met het broodmes spelen
32/118
Doorslapen
31/118
Een tweede adopteren
30/118
Tommie
29/118
Spijt
28/118
Geitenkaaslollytestikel
27/118
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/118
Kak
25/118
Koffie-tik in de boekenkast
24/118
De onschuldige gevangene
23/118
Trefbal
22/118
Rania
21/118
Billendoekjes en maïzena
20/118
Floep
19/118
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/118
Zo'n dag
17/118
Het schoolplein
16/118
Een sprongetje
15/118
Niets veranderd
14/118
De helm of niet de helm
13/118
Merci
12/118
Ziek kind
11/118
Op het consultatiebureau
10/118
De diva en de dronkenlap
9/118
Dag huis
8/118
Lekker genieten
7/118
Hondenravotplek
6/118
Mausoleum
5/118
Het universum der verloren objecten
4/118
Vriend K. op de koffie
3/118
Normaal
2/118
Mag ik al bier?
1/118

Hanneke Hendrix schaart zichzelf als ouder van een peuter in de categorie "doet ook maar wat" en is niet te beroerd om te beschrijven hoe ze door de wondere wereld van buggy's, kinderdagverblijven, zetpillen en banaan heen struikelt.

23-4-2018 12:00
 

Het is midden in de nacht als ik van een optreden thuiskom. De vriendin waarmee ik optrad heeft me afgezet. In de auto hadden we het de hele weg over onze kinderen. Het is een uur of één. In het licht van de laptop schmink ik mijn make-up af.

Lees ook: Column: Uit de hemel verschenen

Ik heb een berichtje van Eva, een vriendin die ik al meer dan tien jaar ken, maar niet veel zie omdat ze Vlaams is en in Gent woont. De laatste tijd hadden we meer contact dan ooit, over het fertiliteitstraject dat ze met Bert moest doorlopen, over hormonen, spuiten, eitjes, weken tellen, dagen tellen, testen doen, en toen op een dag: ineens het goeie nieuws. ‘Zit je?’ mailde ze begin dit jaar. ‘We zijn in verwachting! En het zijn er twee!’
We waren zo blij, de man en ik.
Want iedereen verdient alles in het leven, iedereen is gelijk, blablabla, dat weet ik wel, maar sommige mensen gun je nu eenmaal meer. De fijne, lieve, geestige, slimme mensen, die zo graag een nestje met een kuikentje willen. We wisten zelf nog goed hoe het was, die medische molen, dat eeuwige durende wachten en dan die blijdschap als het gelukt is. Zo verrassend onverwacht, ook al was je er elke dag mee bezig. Een nieuw leven is een vreselijk groot en onvatbaar cadeau.

Dus iedereen was blij.

En Eva en ik mailden over speentjes en buggy’s en doekjes en rompers en borstvoeding en de zin en onzin van de neuspeer en vooral over hoe het nou zou gaan met niet één, maar twéé van die kleine baby’s.
Later kwamen daar meer zorgen bij. Werden de grapjes kleiner. Werd het spannender. Werd het cadeau nog groter en nog onvatbaarder.

En nu zit ik voor de laptop en open ik het berichtje van E.
Er staat: ‘Hanneke, ik heb heel slecht nieuws.’
De kindjes zijn er niet meer.
Ik staar naar het scherm, hang minutenlang met mijn vingers boven de toetsen om iets terug te sturen. Maar wat zeg je als het grootste en onvatbaarste cadeau er niet meer is? Hoe kun je iets onvatbaars nog onvatbaarder krijgen?
Nu ja: zo.
Ik stuur liefde en kussen, al weet ik ook dat niets dit beter kan maken.

In het donker poets ik mijn tanden. Ik hoor de man snurken, de dochter hoesten in haar bedje, in haar kamer, aan de andere kant van de gang. Buiten roept een nachtvogel.
In het warme bed kruip ik tegen de man aan, die zich half slapend omdraait en vraagt hoe het optreden ging.
‘Goed,’ zeg ik. ‘Heel goed.’
Ik vertel hem niks. Morgen. Ik geef hem een kus en hij slaapt weer.

De volgende ochtend vertel ik het de man, met de dochter op de arm en met z’n drieën staan we een tijdje in de keuken. Want ik weet wel dat ik altijd loop te mokken over moe en druk en moeilijk en snot en bananen en alles van zulks, maar ik weet ook dat een kleine wildebras het leven juist verrijkt omdat al die zeurdingen zo futiel worden.

Dat is het ongelofelijk mooie en het ongelofelijk tragische van het ouderschap, zelfs al heeft het maar zó kort geduurd: je leert in een magische lichtflits alles over liefde en onvoorwaardelijkheid en de onvatbaarheid van het al.
En je leert het nooit meer af.
Nooit meer.
Dat is het enige dat zeker is.

gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.