Hanneke Hendrix
Zo'n dag
Hanneke Hendrix
Column: Importkinderen
Hanneke Hendrix
Column: Uit de hemel verschenen
Hanneke Hendrix
Doorslapen
Hanneke Hendrix
Dag huis
People
Hanneke Hendrix: Kansarm
Hanneke Hendrix
De diva en de dronkenlap
People
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
Hanneke Hendrix
Met het broodmes spelen
Hanneke Hendrix
Ouwe tang
Hanneke Hendrix
Het schoolplein
Hanneke Hendrix
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
Hanneke Hendrix
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
Hanneke Hendrix
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
Hanneke Hendrix
Column: JA-HAAAAAAAA
Mama
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
Hanneke Hendrix
Column: Trauma's
Hanneke Hendrix
Floep
Hanneke Hendrix
Kotsen over de hoes
Hanneke Hendrix
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
Hanneke Hendrix
Column: Van snurkenstein
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Hanneke Hendrix
  3. Column: Twee kindjes
Bekijk alle video's
(58/85)
Hanneke Hendrix: Groots en saai leven
85/85
Hanneke Hendrix: Croissantjes en hysterie in de ochtend
84/85
Hanneke Hendrix: de driedubbele-dwarsdraaiende-blafhoest-met-kokhals
83/85
Hanneke Hendrix: Over graansoorten en koolhydraten
82/85
Hanneke Hendrix: 'Hoezo voor Eva geen astronautendekbed?'
81/85
Hanneke Hendrix: ‘Dan maar met een dikke kop op de foto'
80/85
Hanneke Hendrix: 'Maar goed dat de dochter pit in haar donder heeft'
79/85
Hanneke Hendrix: Iets met een banaan
78/85
Hanneke Hendrix: Kansarm
77/85
Hanneke Hendrix: Naakt op het klimrek
76/85
Hanneke Hendrix: Tired, but tired. But tired.
75/85
Hanneke Hendrix: Free-range parenting
74/85
Hanneke Hendrix: Te veel prikkels
73/85
Hanneke Hendrix: Het Segway-principe
72/85
Hanneke Hendrix: Vermoeid ouderschap
71/85
Column: Importkinderen
70/85
Column: Altijd het beste en veiligste voor je kindje
69/85
Column: JA-HAAAAAAAA
68/85
Column: Het wordt beter
67/85
Column: Waarom oude mensen anders ruiken dan baby's
66/85
Column: Consequent opvoeden en nooit naar de opvang
65/85
Column: Fucking mamafiets
64/85
Column: Ik ben een lafaard
63/85
Column: Wat te doen met de zuigeling?
62/85
Freelancen en baby's baren, hoe doe je dat?
61/85
Column: Krijsen om gebak
60/85
Column: Trauma's
59/85
Column: Twee kindjes
58/85
Column: Uit de hemel verschenen
57/85
Column: Je kind aan een tuigje met een touw
56/85
Column: Het gangetje
55/85
Column: Daar word je hard van
54/85
Column: Dik maar gelukkig
53/85
Column: 'Ik mag niets eten de komende vierentwintig uur'
52/85
Column: 'Slapen, daar kun je me ’s nachts voor wakker maken'
51/85
Column: 'Natte wortelsalade recht op Lenies linkertiet'
50/85
Column: 'Als je met Berry was, dan ging er altijd wel wat mis'
49/85
Column: ‘Wat zit haar haar leuk!’ Het blijkt stroop te zijn
48/85
Column: yoghurt voor je stoelgang
47/85
Column: Lust ik niet!
46/85
Column: Van snurkenstein
45/85
Column: Liever een meisje
44/85
De Fertiliteitsproblemen-Dooddoener-Bingokaart
43/85
De uitgebluste moeder
42/85
Ouwe tang
41/85
De onderkin
40/85
De kinderdagverblijf-paracetamol-zetpil-truc
39/85
De kinderverjaardag
38/85
Kotsen over de hoes
37/85
Blut
36/85
De leven
35/85
Moe
34/85
Fuck de symbiose
33/85
Met het broodmes spelen
32/85
Doorslapen
31/85
Een tweede adopteren
30/85
Tommie
29/85
Spijt
28/85
Geitenkaaslollytestikel
27/85
Rauwe biefstuk en croissantjes
26/85
Kak
25/85
Koffie-tik in de boekenkast
24/85
De onschuldige gevangene
23/85
Trefbal
22/85
Rania
21/85
Billendoekjes en maïzena
20/85
Floep
19/85
Ik kan de nieuwe grote kleren krijgen
18/85
Zo'n dag
17/85
Het schoolplein
16/85
Een sprongetje
15/85
Niets veranderd
14/85
De helm of niet de helm
13/85
Merci
12/85
Ziek kind
11/85
Op het consultatiebureau
10/85
De diva en de dronkenlap
9/85
Dag huis
8/85
Lekker genieten
7/85
Hondenravotplek
6/85
Mausoleum
5/85
Het universum der verloren objecten
4/85
Vriend K. op de koffie
3/85
Normaal
2/85
Mag ik al bier?
1/85
Hanneke Hendrix

Column: Twee kindjes

Hanneke Hendrix schaart zichzelf als ouder van een peuter in de categorie "doet ook maar wat" en is niet te beroerd om te beschrijven hoe ze door de wondere wereld van buggy's, kinderdagverblijven, zetpillen en banaan heen struikelt.

23-4-2018 12:00

Het is midden in de nacht als ik van een optreden thuiskom. De vriendin waarmee ik optrad heeft me afgezet. In de auto hadden we het de hele weg over onze kinderen. Het is een uur of één. In het licht van de laptop schmink ik mijn make-up af.

Lees ook: Column: Uit de hemel verschenen

Ik heb een berichtje van Eva, een vriendin die ik al meer dan tien jaar ken, maar niet veel zie omdat ze Vlaams is en in Gent woont. De laatste tijd hadden we meer contact dan ooit, over het fertiliteitstraject dat ze met Bert moest doorlopen, over hormonen, spuiten, eitjes, weken tellen, dagen tellen, testen doen, en toen op een dag: ineens het goeie nieuws. ‘Zit je?’ mailde ze begin dit jaar. ‘We zijn in verwachting! En het zijn er twee!’
We waren zo blij, de man en ik.
Want iedereen verdient alles in het leven, iedereen is gelijk, blablabla, dat weet ik wel, maar sommige mensen gun je nu eenmaal meer. De fijne, lieve, geestige, slimme mensen, die zo graag een nestje met een kuikentje willen. We wisten zelf nog goed hoe het was, die medische molen, dat eeuwige durende wachten en dan die blijdschap als het gelukt is. Zo verrassend onverwacht, ook al was je er elke dag mee bezig. Een nieuw leven is een vreselijk groot en onvatbaar cadeau.

Dus iedereen was blij.

En Eva en ik mailden over speentjes en buggy’s en doekjes en rompers en borstvoeding en de zin en onzin van de neuspeer en vooral over hoe het nou zou gaan met niet één, maar twéé van die kleine baby’s.
Later kwamen daar meer zorgen bij. Werden de grapjes kleiner. Werd het spannender. Werd het cadeau nog groter en nog onvatbaarder.

En nu zit ik voor de laptop en open ik het berichtje van E.
Er staat: ‘Hanneke, ik heb heel slecht nieuws.’
De kindjes zijn er niet meer.
Ik staar naar het scherm, hang minutenlang met mijn vingers boven de toetsen om iets terug te sturen. Maar wat zeg je als het grootste en onvatbaarste cadeau er niet meer is? Hoe kun je iets onvatbaars nog onvatbaarder krijgen?
Nu ja: zo.
Ik stuur liefde en kussen, al weet ik ook dat niets dit beter kan maken.

In het donker poets ik mijn tanden. Ik hoor de man snurken, de dochter hoesten in haar bedje, in haar kamer, aan de andere kant van de gang. Buiten roept een nachtvogel.
In het warme bed kruip ik tegen de man aan, die zich half slapend omdraait en vraagt hoe het optreden ging.
‘Goed,’ zeg ik. ‘Heel goed.’
Ik vertel hem niks. Morgen. Ik geef hem een kus en hij slaapt weer.

De volgende ochtend vertel ik het de man, met de dochter op de arm en met z’n drieën staan we een tijdje in de keuken. Want ik weet wel dat ik altijd loop te mokken over moe en druk en moeilijk en snot en bananen en alles van zulks, maar ik weet ook dat een kleine wildebras het leven juist verrijkt omdat al die zeurdingen zo futiel worden.

Dat is het ongelofelijk mooie en het ongelofelijk tragische van het ouderschap, zelfs al heeft het maar zó kort geduurd: je leert in een magische lichtflits alles over liefde en onvoorwaardelijkheid en de onvatbaarheid van het al.
En je leert het nooit meer af.
Nooit meer.
Dat is het enige dat zeker is.

Meer lezen

we love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.