Cesar: 'Wie is de baas over Famke Louise?'
Carmen: 'Ik ben niet van dat eeuwige gelul over hoe ik flippo's mis'
Hanneke: 'Daarom ruiken oude mensen anders dan baby's'
Hanneke: Rompertjes waarop staat 'Gemaakt in 't lab van 't ziekenhuis'
Carmen: 'Waarom is de gezonde gulden middenweg zo moeilijk?'
Malou: 'In de geparkeerde auto ligt een oude man. Hij oogt morsdood'
Hanneke: 'Ongevraagd advies? Ik antwoord alleen nog met: JA-HAAAAAAAA'
Malou: 'Ik ben in het ziekenhuis om een foto van mijn hart te maken'
Cesar: 'Verlang jij nog weleens terug naar de middelbare school?'
Malou: 'Hij en ik, en de rest is bijzaak'
Cesar: 'Dit is de overeenkomst tussen seks en kokosmakronen'
Carmen: 'Het lijkt me ergens ook wel 'fijn' om niet oud te worden'
Cesar: 'Ik kan niet stoppen met gluren naar mijn ex-bedpartners'
Hanneke: 'En nu ben ik dus weer met de pil begonnen'
Carmen: 'Er werd gehoerd, gesloerd, geflirt en gescharreld'
Carmen: 'Wat maakt Amsterdam magischer dan Arnhem?'
Carmen: 'Het voelt sneu om dit te typen, maar zie het als coming-out'
Hanneke: 'Ik ben al een maand verkouden. Hoe dan?!'
Malou: 'Mensen die zeggen dat ze koud douchen geloof ik niet'
Hanneke: 'Tot hoe oud kun je je kind eigenlijk bloot laten lopen?'
Hanneke: 'De dochter kijkt me aan en steekt een vinger in mijn oog'
Malou: 'Lida, als je dit leest: door jou heb ik een schuld van 40K!'
Hanneke: 'Paaldansen op een kinderfeestje?'
Cesar: 'We zijn kleine-replicas-van-een-generatie'
Malou: ‘Waarom ik mijn vuilnis meeneem als ik boodschappen doe’
Cesar: 'Of ik liever 'n trio met rapper Boef of met rapper Sjors wil?'
Carmen: 'Wat is filmseks toch veel te slick, saai en safe'
Carmen: 'No way dat ik #wanderlust bij een vakantiefoto zet'
Cesar: ‘We praten niet genoeg over menstruatie’
Hanneke Hendrix en de ouders met hun inwisselbare kinderen
Cesar: 'Deze column is géén lofzang op Kanye West'
Meer bekijken
  1. Moods
  2. Floor Gijsbertse
  3. Column: het kauwgomballenfeestje

Column: het kauwgomballenfeestje

&C's Floor woont in hartje Utrecht samen met haar porseleinen poedel en schrijft wekelijks over verwonderingen, de liefde en andere noemenswaardige zaken in het leven. 

28-5-2018 20:00
 

Ik vraag me vaak af, als ik mensen als dorstige hyena’s op een kauwgompje zie kauwen, hoe dat ooit zo heeft kunnen ontstaan. Niet de kauwgom zelf, maar die drang om de hele wereldbevolking getuige te laten zijn van het feit dat je kauwgom in je mond hebt. Terwijl ik schaamteloos in de mond van de vrouw in het halletje van de trein tuur, besef ik dat deze vrouw (de veertig gepasseerd) beter eerder in haar leven wat simpele kauwgomnormen en -waarden had kunnen leren. Nu is het te laat voor correcties.

Lees ook: Column: het Gammacomplex

Terwijl zij het volledige kauwgomballenalfabet kauwt, kan ik mijn ergernis niet onder stoelen of banken steken. Mijn genen hebben mij ook ‘niet te verbergen gezichtsuitdrukkingen’ cadeau gedaan. Noem het handig of niet, maar aan mijn gezicht valt immer af te lezen wat de status van mijn emoties is. 

Zo was mijn emotie duidelijk van mijn gezicht af te lezen, toen het overbuurmeisje plots een kauwgomballenautomaat cadeau kreeg. Ik was door het dolle heen. Als ik een hond was geweest had ik de hele dag gekwispeld. Want met mijn vijf jaar wist ik donders goed dat ze de kaviaar uit de snoepwinkel cadeau had gekregen. 

Na twee keer draaien (wat met beleid moest gebeuren, alles was immers van plastic) kreeg je goud in handen, in de vorm van een felgekleurde bal. Welke kleur je kreeg, was een complete verrassing. Groen was mijn lievelingskleur en roze stond op de tweede plaats. Wat je niet-kritische kinderbrein gelukkig niet kon produceren, was het gevoel van deceptie. Want een kauwgombal uit een plastic Bart Smit-automaat is nu niet bepaald een hoogstandje van smaak. Na twee keer kauwen is de kleur eraf en hangt de kauwgom − in droge brokjes − in alle mysterieuze hoeken van je mond. Na een tijdje waren de ballen op en was het kauwgomballenfeestje voorbij. 

‘Is er wat?’ vraagt de vrouw met de kauwgom in haar mond. Ze trekt een wenkbrauw op en verbaast zich overduidelijk over mijn blik. Een paar milliseconden lang is het een abracadabra in mijn hoofd en probeer ik na te gaan welke blik ik heb gegeven. Ik besluit mijn eigen kauwgompakje uit mijn tas te vissen, voor een masterclass Zo Hoort Het Eigenlijk. Terwijl ik mijn kauwgometiquette probeer te etaleren maakt Katja van de Kauwgom aanstalten om een gloednieuw exemplaar aan te breken. Haar pakje blijkt leeg te zijn.

Lees ook: Column: de bakjes van mijn brein en mijn konijn

Ik bied haar mijn kauwgom aan. Ze was immers net getuige van het feit dat ik een pakje in mijn bezit heb. ‘Wilt u er eentje van mij?’ Ze antwoordt gulzig: ‘Ja, héél graag.’ Ze tuft lomp haar kauwgom in het lege pakje en opent haar hand voor een nieuwe. Ik zeg: ’Kijk eens! En je hoeft dus helemaal niet zo hard te kauwen op deze kauwgom. Zó lekker zijn ze.’ 

Kijk, ik mag het dan wel niet eens zijn met haar kauwpraktijken, een gier ben ik zeker niet. Ze is van harte welkom op mijn kauwgomballenfeestje. 

Gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

We love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.