Tobias Camman: ‘Als ik mezelf ooit BN’er ga noemen, mag iemand me goed voor mijn bek rammen’

We kennen hem als snob uit FOMO Show, als professionele thuiskok en fervent wijnliefhebber. Maar wat zit er nog méér achter de man met de vlekvrije loafers?

Geïnterviewd worden. Moet je daar  fomo voor hebben? 

‘Nou, ik word niet zo graag geïnterviewd. Als je iets uitspreekt kun je er nuance  in leggen, met je intonatie of met een  glimlach. Ook al zijn het nare woorden,  een kijker snapt dan dat ik het gek scherend bedoel. Als iets opgeschreven  staat, schrik ik nog weleens van wat ik  heb gezegd. Daarom typ ik ook altijd alles  met smileys.’  

En een BN’er zijn? Is dat iets om..  ‘Zo zou ik mezelf nooit noemen. Daarvoor  heb ik veel te veel last van het imposter  syndroom, en daar ben ik eigenlijk wel  blij om. Als ik mezelf ooit wel BN’er ga  noemen, mag iemand me goed voor mijn  bek rammen. Ik heb een bereik, maar dat  is het.’  

Goed, een bereik. Is dat iets om jaloers  op te zijn?  

‘Het heeft voor- en nadelen. De voor delen zijn dat het geld oplevert en deuren  opent, waardoor je de dingen kunt maken die je wil maken. De nadelen zijn dat er  op straat regelmatig vreemde mensen  naar je toekomen en iets van je willen. Ik  ben die mensen natuurlijk dankbaar dat ze kijken en genieten van de programma’s  die ik maak, maar gemakkelijk vind ik  het niet. Ik ben best mensenschuw. De  allereerste keer dat ik herkend werd was  na The Dean, een online serie waarin  Daan (Boom, red.) rapper probeert  te worden en ik zijn dj ben. We waren  geboekt voor een optreden en mensen  wilden ineens met me op de foto. Het  overdonderde me zo – dat ik al beetje  beschonken was, hielp waarschijnlijk  niet – dat ik me de hele avond in het  fietsenhok heb verstopt.’ 

Tobias’ carrière begint achter de  schermen. Of nou ja, éigenlijk begint het bij de V-academy van Veronica,  waarna hij kort als reporter aan de slag  gaat. ‘Ik kwam er al snel achter dat dat  niets voor mij was. Weer om dezelfde reden: ik vind mensen helemaal niet zo  leuk, en dan moet je op ze afstappen en  ze interviewen.’ In plaats daarvan gaat  hij commercials regisseren. ‘Zo was ik nog steeds bezig met maken, maar dan meer vanuit het creatieve proces en  zonder dat mijn gezicht eraan hing.’  Toch zegt hij ja, als jeugdvriend Daan,  die eerder Streetlab maakte, een  programma- idee heeft waarbij Tobias  voor de camera staat. ‘Daan en ik maken  al ons hele leven samen filmpjes. Ik vind  het zo leuk om met hem samen te werken  dat als hij een idee heeft, ik gewoon ja  zeg.’ Daaruit volgt The Dean en daarna  de FOMO Show, waarin ze met ándere  jeugdvriend Jasper Demollin en later  Stijn van Vliet uitzoeken of je daadwerke lijk fear of missing out moet hebben voor  een bepaalde activiteit of bestemming.  Het eerste seizoen verscheen in 2021,  inmiddels is het elfde seizoen te zien. 

Was je gelukkig in je werk achter  de schermen? 

‘Ik vond het wel leuk ja, maar écht  gelukkig ben ik nooit in mijn werk. Daar  ben ik te perfectionistisch voor. Ik denk  altijd dat het beter kan en ik vergelijk  mezelf met het hoogst haalbare. Ergens  is dat fijn, want daardoor blijf ik mezelf  verbeteren, maar aan de andere kant  ga ik er weleens aan onderdoor. In zulke  periodes zit er zoveel stress in mijn hoofd  dat alles grijs wordt. Ik geniet nergens  meer van, ben niet gezellig en raak door  alles gefrustreerd. Je weet wel, dat je  je fietsslot niet open krijgt en daar al helemaal boos om wordt. Dan weet ik: Als ik mezelf ooit  BN’er ga noemen,  mag iemand me  goed voor mijn bek rammen.

Ik zit aan mijn max, ik moet wat ruimte in de agenda maken. Eerst werkte ik zeven dagen per week, maar ik heb tegenwoordig één vrije dag. De maandag. Die dag is heilig, ook voor mijn vriendin. Als ik toch iets inplan, wordt ze boos.’ 

Wat doen jullie op die maandag? 

‘Uitslapen, wandelen, met de katten spelen. Misschien ruimen we het huis een beetje op of gaan we ergens lekker wat eten. Niks bijzonders. Júist niks bijzonders. Ik geniet er enorm van. Ik speel zelfs met de gedachte om er een tweede vrije dag bij te doen. Eigenlijk wilde ik volgend jaar een sabbatical nemen, maar ik werk toch liever door. Zo’n tweede dag is misschien een beter idee. Maar zeg het nog maar niet tegen mijn vriendin, want dan houdt ze me eraan.’  

Je hebt eerder een sabbatical gehad, toch?  

‘Klopt. Tien jaar geleden, op mijn 26ste, ben ik een jaar weggeweest, waarvan ik een halfjaar als cowboy op een Australische ranch heb gewerkt. Ook toen zat ik tegen een burn-out aan, om andere redenen waar ik het niet te veel over wil hebben. Maar ik wilde weg en vooral geen verantwoordelijkheid en stress hebben. Die ranch was de perfecte plek. ’s Ochtends reed ik met de quad en een aanhanger vol stro langs alle paarden, ’s middags deed ik wat klusjes op de boerderij en ’s avonds zat ik tevreden met een pilsje op de veranda. De volgende dag was precies hetzelfde. Het was heerlijk. Voor een halfjaar, en toen werd ik er ook gek. Ik had ineens het idee dat ik stilstond terwijl iedereen in Nederland doorging, en ik wilde weer terug. Maar tegen die tijd borrelde het alweer in mijn hoofd en maakte ik plannen, iets dat ik voor Australië helemaal verloren was. In die zin heeft die periode  me wel gered.’  

Als het zo’n succes was, waarom niet  nog een sabbatical? 

‘Omdat mijn leven al zo vreselijk mooi is.  Ik ben zo’n bevoorrecht mens en ik mag  zulke leuke dingen doen. Maar soms ben  ik zo aan het racen en doen dat ik er niet  van geniet, en dat vind ik zonde. Ik hoop  dat als ik een beetje minder, ik meer kan  genieten en meer in het moment kan zitten. Daar moet ik mijn draai nog in vinden,  maar ik denk dat ik ’m steeds meer vind.’  

Je werkt met je beste vrienden.  Gaat dat altijd goed? 

‘Eigenlijk wel. Kijk, als we reizen voor  FOMO Show en reality maken, zitten  we elkaar de hele dag te prikken en te  porren. Als je moe bent, wil daar nog  weleens irritatie ontstaan. Maar in welke  vriendengroep gebeurt dat niet? Waar  het wel fout zou kunnen gaan, is geld,  dus daar hebben we al vanaf het begin  duidelijke afspraken over. Iedereen  krijgt evenveel, ongeacht hoeveel je  doet, en alle geldzaken gaan via onze  managements. Als je je daarbuiten  houdt, gewoon plezier maakt en elkaar  blind vertrouwt, kan het wat mij betreft  niet stuk. Sterker nog, ik zou er niet  aan moeten denken om met mensen  te werken die níet mijn vrienden zijn of  zouden kunnen worden.’  

Het hele interview, waarin Tobias zich van een heel andere kant laat zien en vertelt over perfectionisme, verlies, liefde en zijn twijfels over kinderen, lees je nu in &C’s nieuwste editie ‘Meer bos, minder blabla’.